Paper Mario: The Thousand Year Door

Real-time turn-based combat

Mario Jumpman Mario kennen we natuurlijk het beste van zijn vele spectaculaire platformavonturen. Door de jaren heen heeft hij echter al allerlei genres verkend en de Paper Mario-serie is een van de twee franchises die flirt met de JRPG. Dit doet het dan weer wel op zijn Nintendo’s, hetgeen betekent dat de game kleurrijk en toegankelijk is. Een soort JRPG lite, die prima is voor spelers die net het genre willen verkennen, al dan niet te jong zijn voor een échte JRPG.

Nintendo is heel bekend met deze doelgroep en weet daarom dondersgoed dat een traditioneel menu-aangedreven turn-based combat-syteem allicht wat saai is voor de wat actievere koters. Daarom heeft het real-time elementen eraan toegevoegd. Druk tijdens een sprong op het juiste moment op A voor een tweede bonk op het vijandelijke hoofd, hou de schouderknop ingedrukt om een aanval op te laden of time je verdediging precies juist om schade tegen te gaan, al dan niet met behulp van badges die je Mario aan kunt meten om zijn skills, stats en zelfs besturing te beïnvloeden. In 2024 zijn dergelijke elementen heel gewoon, maar toen The Thousand Year Door verscheen, was het nog vrij zeldzaam en daarmee uniek.

Of het beter is, dat is deels een kwestie van smaak. Ikzelf ben een enorme fan van klassieke JRPG’s en hou van pure turn-based combat. Voor mij hadden de quick time events daarom niet gehoeven. Dit gezegd hebbende, vond ik ze doorgaans ook niet storend, waardoor ik ze zeker niet als een minpunt kan beschouwen. Wat hierbij helpt, is dat elke aanval zijn eigen gimmick heeft en zelfs het publiek dat je gevechten bekijkt zich kan mengen, waardoor je op het hele scherm moet letten.

Publiek?

Dit publiek is niet een stelletje ramptoeristen die op de straat staat te kijken hoe jij een Goomba of Bom-omb een paar centimeter korter maakt door een wel getimede bonk op hun hoofd. The Thousand Year Door is opgezet als een gigantisch toneelstuk, inclusief lichten en speakers die de gevechten begeleiden en een podium vol props die soms mee worden getrokken in gevechten. Dit is een hele slimme opzet, daar een goede performance neerzetten je een groter publiek oplevert, welke je op hun beurt voorziet van Star Power voor je krachtigste aanvallen. Hiernaast is het het perfecte excuus om af te stappen van de gebruikelijke woestijn-, bos,- water-, et ceterawerelden die Mario games ons doorgaans voorschotelen. In plaats hiervan zien we Mario in hele andere situaties belandt, zoals dat die gestrand raakt op een onbewoond eiland of detective speelt in een trein.

De game bevat zo acht verhalende hoofdstukken, welke goed zijn voor ongeveer dertig uur aan content. Van mij persoonlijk had het echter iets korter mogen zijn. Hoewel de game nog steeds uitermate vermakelijk is, heeft het meerdere momenten waarop het voelt alsof het tijd rekt. Specifiek waren er drie hoofdstukken die ik persoonlijk relatief vermoeiend vond omdat ze grotendeels bestonden uit op en neer rennen tussen een handjevol locaties om het plot te vorderen, maar zelfs deze kon ik niet écht haten door de charmante karakters waar de game mee gevuld is.

Natuurlijk zijn er weer Toads in overvloed, maar de showstoppers zijn dingen als een meesterdief muis die een oogje heeft op onze loodgieter, een paar geleerde Goomba’s en een nogal debiele pinguïn, die van The Thousand Year Door simpelweg een erg aangename, laagdrempelige ervaring maken. Ze doen denken aan de tekenfilms die ik als kind keek, zowel door hun kleurrijke uiterlijk als hun overdreven karakters. Dat betekent desondanks niet dat het een kinderspel is, want de score die je hiernaast kunt zien, is gebaseerd op hoe ik de game als volwassene nu heb ervaren.

Conclusie:

Ondanks enkele wat minder boeiende segmenten, is Paper Mario: The Thousand Year Door een uitermate charmante ervaring vol kleurrijke karakters en locaties. De game opzetten als een toneelstuk geeft het een heel ander gevoel en staat de ‘stache toe om uit comfortzone te stappen, wat zelfs in 2024 zorgt voor een aangenaam uitstapje.