Een "eeuw" aan verhalen over één appartement
In The Berlin Apartment staat één gebouw centraal; in dit gebouw is er door de jaren heen aardig wat geleefd. De game begint in 2020, waarin we Dilara volgen, die met haar vader meegaat naar een appartement dat hij moet renoveren. In eerste instantie heeft ze er niet veel zin in, omdat een gebouw renoveren saai is, maar nadat haar vader verhalen begint te vertellen over het appartement, vindt ze het toch wel leuk.
Er zijn vier verhalen die verteld worden in The Berlin Apartment. Deze vier verhalen spelen zich af in 1933, 1945, 1966 en 1989. Zoals je waarschijnlijk al kunt raden, betekent dit dat de game als thema's de Tweede Wereldoorlog en de Berlijnse Muur heeft. Het is interessant om te zien hoe het leven was in die tijd; vooral de verhalen van 1933, 1966 en 1989 zijn erg leuk om te volgen. Het verhaal van 1945 daarentegen is redelijk saai; het is niet alleen erg kort, maar er gebeurt ook amper wat, terwijl er bij de drie andere verhalen aardig wat gebeurt. Vooral het verhaal in 1966 is leuk en zonder te spoilen, een van de meest unieke verhalen van de game.
Minimalistische gameplay en immersie brekende bugs
Aangezien The Berlin Apartment een "walking simulator" is, is de gameplay redelijk minimalistisch. De gameplay bestaat onder andere uit een koffer inpakken, papieren vliegtuigjes gooien en een kerstboom optuigen. Dit kan saai klinken, maar dat is het niet. De gameplay is vermakelijk en duwt het verhaal vooruit. Grafisch is de game mooi; dit komt mede door de cel-shaded-stijl. Wat dan wel minder is, is dat de game een aantal immersiebrekende design-keuzes, bugs en glitches heeft. Zo heeft een telefoon in 1933 bijvoorbeeld geen snoer en zo ver ik weet, hadden we toch echt geen draadloze telefoons in de jaren dertig. Daarnaast clippen de vingers van personages door objecten heen en heb ik de game in mijn twee playthroughs drie keer opnieuw moeten inladen, omdat de game niet verder wilde gaan. En dit is erg jammer, want voor de rest is de immersie echt heel goed, zeker als je de game met de Duitse stemmen speelt. Niet dat de Engelse stemmen slecht zijn, maar de Duitse voice-over geeft de game net wat meer flair.
De game is vrij kort; ik heb de game twee keer uitgespeeld en ik heb er in totaal drie uur over gedaan. Dat de game kort is, is zowel positief als negatief. Aan de ene kant zijn de verhalen lang genoeg, maar aan de andere kant had ik graag nog meer verhalen gezien. De game heeft replay-waarde, maar en dit is een grote maar, het heeft enkel een meerwaarde voor de trophy hunters onder ons. Dit komt omdat je niet alle trophies in één gamesessie kunt ontgrendelen.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie