Op het moment dat je deze review leest, heb je ongetwijfeld de vele video’s en screenshots gezien die de rondte doen op social media. Dus laten we de Donphan in de kamer maar eerst afschieten voor we echt aan deze review beginnen: ja, Pokémon Scarlet & Violet zijn echt zo technisch rampzalig als dat die compilaties je doen denken. Meer dan eens ben ik door de wereld gevallen, in muren blijven steken, hebben Pokémon voetgangers geschept, vloog ik rond in de wereld op een onzichtbaar paard en meer. Buiten deze bugs is de draw distance niet onaardig, maar de pop-up die ermee gepaard gaat erbarmelijk slecht, werken raids om de haverklap niet zoals zou moeten (zelfs offline) en zijn laadtijden absoluut hopeloos. De Switch is geen PlayStation 5 of Xbox Series, maar Xenoblade Chronicles 3, Breath of the Wild en The Witcher 3: Wild Hunt lieten al zien dat de console veel meer in zijn mars heeft dan dit. Hell, zelfs Sword en Shield oogden op momenten veel beter ondanks de kartelrandjes en low quality textures. Scarlet & Violet dansen namelijk ook vrolijk onder die lat door.

And now for something completely different
Over Sword & Shield gesproken: in mijn review van die games, had ik het er al over dat Game Freak langzaam maar zeker stappen begon te zetten om de formule die we al decennia kennen naar een hoger niveau te tillen. Meer diepgang bij karakters, meer verhaal om mee te stoeien en een Wild Area om te verkennen waren een goed begin, zelfs als de gehoopte evolutie uitbleef. S&V zijn eveneens geen grote vormverandering, maar hebben wel wat levels gegrind in de tussentijd. Dit voel je al in het begin, vlak na het krijgen van jouw eerste Pokémon.
De twee draken die de boxarts van deze game sieren, ga je tegenkomen in de endgame. Dit dachten jij, ik en waarschijnlijk 99,8% van de mensen die trailers hadden gezien. Want zelfs al zag je ze daarin telkens terug, dan nog kan het niet zo zijn dat je te vroeg een legendarische Pokémon aan jouw team kan toevoegen. Dit breekt immers de balans. Game Freak heeft zichzelf echter overtroffen en een manier gevonden om deze al binnen een uur beschikbaar te maken, zonder dat die de game volledig gaat beheersen. Het is zelfs een van de verhaallijnen, waarvan je er maar liefst drie krijgt voorgeschoteld in deze game en welke samenkomen voor een conclusie die eerdere games in de serie doet verbleken. Pokémon is gericht op kinderen. Dit is altijd zo geweest en zal vermoedelijk altijd zo blijven, maar in deze generatie durft men het aan om de onderwerpen iets zwaarder te maken, wat ik persoonlijk enorm kan waarderen.









Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie