Pokémon: Pokopia

Had ik dit niet al gedaan?

Natuurlijk ga je niet driehonderd Pokémon in één gebied stoppen. Dit is immers niet Pokémon Ranch. In plaats daarvan ontgrendel je vier extra gebieden naarmate je meer Pokémon weet aan te trekken. Elk van die gebieden is in een al net zo hopeloze staat als het gebied waar je begon en het is aan jou om die op te knappen. Toch doe je niet iedere keer hetzelfde. Elk gebied heeft zo zijn eigen gimmick en een eigen rode draad, die eindigt met het opnieuw opbouwen van het Pokémon Center en een ontmoeting met een legendarische Pokémon. En als je daar puur op focust, kun je Pokopia prima voltooien in een uurtje of twintig. Dan speel je de game echter wel volledig verkeerd.

Eerder maakte ik al de vergelijking met Animal Crossing en dat bedoelde ik niet enkel met het oog op de stijl en de gameplay. Het aantrekken van Pokémon is heel gelijkaardig met het aantrekken van inwoners in de Animal Crossing-serie en net als in die game, wil je ze graag tevreden houden. Daarom check je regelmatig wat jouw nieuwe vrienden nodig hebben en pas je de omgeving hierop aan, totdat iedereen volledig in zijn of haar nopjes is. Voor je dit hebt gedaan voor driehonderd Pokémon (of die überhaupt allemaal hebt gevonden), ben je zoveel uren verder, dat dit in een cijfer uitdrukken al net zo nutteloos is als dit te proberen bij Animal Crossing.

Slow burn

De vraag die ons nu rest, is of je echter wel zoveel tijd in die game wil steken. Een stukje smaak is daarbij ongetwijfeld een factor en voor mij is het antwoord daarom nee. Nadat ik de storylines voltooid had en richting de tweehonderd gevonden Pokémon ging, had ik een punt bereikt dat ik voldaan was. Voor nu in ieder geval. Want als er iets is waar Pokopia mij aan doet denken, dan zijn het de Poképark-titels. Niemand gaf daar echt wat om, maar het waren de games waar mijn reis als reviewer mee begon en welke ik nog regelmatig een keer opstart. En iets zegt mij dat Pokopia niet anders gaan zijn en de driehonderd op den duur alsnog wel worden aangetikt. Ben jij echter niet zo gevoelig voor de verzameldrang die inherent is aan een game als deze, dan gaat een hoop van diens appeal waarschijnlijk aan je voorbij.

Conclusie:

Pokopia is een vreemde Ducklett in de al enorme berg aan Pokémon spin-offs. Toch brengt het een zekere charme met zich mee die ik sinds Poképark niet meer gezien heb, zonder dat het daarbij dit keer een meer mainstream appeal verliest. De game kan op den duur vaart verliezen, vooral wanneer je in de endgame belandt, maar dan heb je er al heel wat uurtjes opzitten, die ik niet anders kan beschrijven dan immens charmant.