PRAGMATA

Voldoende variatie

Dat te heet worden zal gaan gebeuren, daar het spel je soms echt het vuur aan de schenen legt. Ik voltooide de game op de reguliere moeilijkheidsgraad en hoewel ik nooit het gevoel heb gehad dat ik een uitdaging voorgeschoteld kreeg die ik niet kon overwinnen, moest ik wel altijd mijn kop erbij houden. Enerzijds hacken met Diana en de actieknoppen en ondertussen bewegen, ontwijken en vuren vanuit third-person met Hugh vergt dat je jouw aandacht verdeelt over verschillende handelingen en razendsnel kan acteren als de situatie verandert. Dit kan op het slagveld zijn, maar ook in de bot die je probeert te kraken. Dus zelfs wanneer het vijanden zijn die je na de nodige uurtjes wel kent, kan de situatie in no-time wijzigen en diezelfde bot plots een groot probleem worden. Dit maakt de combat van begin tot eind prikkelend en vermakelijk.

Wat hierbij helpt, is dat de variatie aan vijanden behoorlijk groot is. In de basis heb je al bijna twintig soorten vijanden die je gaandeweg tegenkomt, maar naarmate het verhaal vordert en IDUS leert van hoe je diens creaties neerhaalt, dienen verbeterde versies zich ook aan. Deze ogen gelijkaardig aan de basisversie, maar vechten vaak compleet anders, waardoor je meer dan voldoende variatie hebt in de vele confrontaties die het ongeveer twaalf uur lange spel je voorschotelt. Al kan dat ook makkelijk veel langer worden.

Heel duidelijk

Gebieden in PRAGMATA zitten tjokvol geheimen om te ontdekken. Veelal zijn dit upgrade-materialen voor Hugh en Diana, waarmee je bijvoorbeeld mods kunt installeren voor extra vaardigheden, wapens kunt versterken of Diana’s hacking kunt updaten. Je hebt echter ook lore dumps op terminals, welke je een idee geven van wat voor ramp zich heeft voltrokken op deze ruimterots, én data die je kunt gebruiken om Diana blij te maken. Met name dat laatste is iets wat je niet wil missen.

Diana is namelijk meer dan zomaar je compagnon op deze reis. Zelfs als ze een kunstmatige levensvorm is die niet ver verwijderd is van de robots die je afschiet, oogt ze als en gedraagt ze zich als een zesjarig meisje. Een ontzettend schattige zesjarige bovendien. Dit bedoel ik niet als de smeerlappen op de Subreddit van de game, die voor een hoop negatieve PR hebben gezorgd, maar in de zin van dat ik hoop dat mijn dochter op mag groeien als net zo’n nieuwsgierig, vrolijk en uitgesproken kind. Diana weet niets over de aarde en met elk beetje data dat je gebruikt om bijvoorbeeld een glijbaan of zandbak te repliceren, zie je de verwondering en het genot in haar ogen.

Dit werkt overigens ook de andere kant op. Naarmate de game vordert, groeit de band tussen Diana en Hugh en zal ze de speler trakteren op tekeningen die ze voor Hugh gemaakt heeft. Deze hebben het niveau dat je van een zesjarige mag verwachten, maar het is simpelweg vertederend. Het gaat zelfs zo ver dat op Japanse social media mensen zich na het spelen van de game uitspreken over het overwegen van een gezin, iets waar de jongere generaties daar steeds meer en meer van afzien. Dat is hoe goed het geheel is neergezet en waar PRAGMATA echt schijnt, in tegenstelling tot het verhaal dat pas op het laatst enigszins weet te verrassen. Al helpt het ook dat de game simpelweg ontzettend mooi oogt.

Het oog wil ook wat

Voor deze review heb ik de game voor het grootste gedeelte gespeeld op een base PS5 met Performance Mode aan. Dit betekent dat ik grafisch gezien de slechtste ervaring zou moeten hebben. Daar heb ik echt geen moment bij stil hoeven staan. De gezichten van karakters, de imposante aanzichten in de verte en zelfs de manier waarop metaal schijnt in het licht zijn daadwerkelijk indrukwekkend. Het oogt beter in Quality Mode en nóg beter als je PlayStation 5 Pro erbij betrekt, zo heb ik zelf kunnen zien na het getest te hebben, maar als je die optie niet hebt, geeft ook de base PS5 je nooit het gevoel dat je iets tekort komt. Hooguit tijd met PRAGMATA, want uiteindelijk had ik stiekem wel wat langer ermee door willen brengen.

Conclusie:

Zelfs als het verhaal geen potten weet te breken, wist PRAGMATA mij te grijpen door de manier waarop de hoofdpersonen met elkaar omgaan. Niet enkel interpersoonlijk, maar als een duo op het slagveld dat erin slaagt om iets origineels te doen met het third-person shooter-genre dat bovendien niet voelt als een domme gimmick. PRAGMATA is geen GOTY, hoe graag ik dat ook had gewild, maar het is wel een erg vermakelijk spel.