Name: Priest Simulator: Vampire Show Review
Item: Priest Simulator: Vampire Show
Rating: 75

Priest Simulator: Vampire Show kwam eind 2024 uit op de PC. Hij is voor een groot deel onder de radar gebleven, maar heeft wel een vaste groep spelers die de game hebben omarmd. Uiteindelijk kwam er ook DLC uit met de naam Her Ghost DLC. Op 16 april kwam de game uit voor de PlayStation 5 en het leek mij leuk om die game van een review te voorzien.

De game wordt uitgebracht door Asmodev, die tijdens Pasen ook de game I Am Jesus Christ heeft uitgebracht. Ik had dan ook verwacht dat Priest Simulator: Vampire Show iets weg had van het zijn van een priester. Wat zat ik ernaast.

Lekker de draak steken met de kerk

Het hoofdpersonage in Priest Simulator is Orlok. Deze vampier is een influencer in de hel en moet populair worden door challenges te doen. Op een dag wil hij terug naar zijn luxe appartement als zijn vriendin iets te hard op een liftknop drukt en de lift door de aardkorst knalt en vervolgens crasht in het dorpje San de Ville.

Daar word je verwelkomd door Torpedo, de priester van het dorp. Deze priester doet wat volgens de ontwikkelaar alle priesters doen en dat is manieren vinden om zijn kudde financieel uit te buiten. Hij ziet in Orlok een geweldige dienaar en belooft hem te helpen om weer terug in de hel te komen, mits Orlok zich gedraagt als een nette priester. Dat is voor Torpedo fijn, want dan hoeft hij niks te doen.

En zo raakt Orlok verwikkeld in een soort binnendorpse burgeroorlog tussen de Shatanists en de Christians. Aangezien hij de vervangende priester moet spelen, zijn het de Christians die hem gaan helpen tegen de Shatanists. Dit doet hij op de manier die de kerk in haar hele geschiedenis wel vaker heeft gebruikt, namelijk met veel geweld en dwang.

Deze game heeft misschien een verhaal, maar eigenlijk is San de Ville meer de speeltuin waar je als Orlok de priester kunt uithangen. Je krijgt diverse krachten en wapens die helpen om de Shatanists te bekeren naar het juiste geloof. Je hebt een handschoen waarmee je telekinetisch spullen kunt oprapen en naar vijanden kunt gooien, een kruis waarmee je een projectiel kunt schieten dat de tegenstander doet vluchten en er is ook een mes dat een bepaalde kracht heeft waarmee je tegenstanders snel aan de poorten van Petrus kunt krijgen.

Ook zijn er wapens. Er is een hooivork, hamer, knuppel en een soort handschoen met een shotgun erin gebouwd. Ook heb je attributen waarmee je minder gewelddadige dingen kunt verrichten. Een soort dweil, waarmee je muren van graffiti kunt ontdoen en je kunt ook op bepaalde vaste plekken een auto oproepen. Als je een auto oproept, roept Orlok standaard “Automobile eleison”. Trouwe rooms-katholieken zullen deze grap waarderen, terwijl mensen die niets met religie hebben ook totaal niet zullen begrijpen wat hiermee wordt bedoeld.

Iedere priester heeft een basis nodig. In Priest Simulator is dit niet anders en, zoals je kunt verwachten van een priester, is de basis van Orlok de kerk. Verwacht hier geen Notre-Dame. Deze kerk is de lelijkste die ik ooit heb gezien. Gelukkig staat er op zolder een maquette van de kerk en kun je upgrades kopen om die te herstellen in zijn oude glorie. Het is dan nog steeds niet veel, maar het wordt er wel beter op.

Om de renovaties te bekostigen, zul je opdrachten moeten doen. De leukste opdrachten zijn wat mij betreft exorcismes. Dan moet je demonen verjagen die zich hebben gevestigd in mensen. Orlok kan hier iets aan doen door naar de woning van het slachtoffer te gaan, daar alle totems te vernietigen en de opdrachten te voltooien. Dit moet echter binnen een bepaalde tijd, anders heeft de demon ook Orlok in zijn grip en dat kan dodelijke gevolgen hebben.

De game doet er alles aan om gek te doen. Grafisch lijkt het wel alsof ze totaal niet hun best hebben gedaan om er wat van te maken, hoewel ik denk dat het dichterbij komt als ik zeg dat ze heel hard hun best hebben gedaan om dat effect te bereiken. Ook de personages zijn niet echt personen, maar meer een soort ledenpoppen, die ook vaak worden gebruikt door tekenaars als voorbeeld. Het hoort bij de rommelige game die deze game is. Niets wordt serieus genomen en dit kon ik zeker waarderen.

Het is al snel vrij duidelijk wat deze game vooral wil zijn. Het wil vooral heel erg campy overkomen en slaagt daar enorm in. Persoonlijk noem ik dat ‘fout’. Dit kun je zien aan een aantal onderdelen. Als eerste lijken de teksten ingesproken door Poolse arbeiders die niet al te goed zijn in hun Engels, maar ook nooit eerder hebben geacteerd. Hierdoor voelen dialogen zo ontzettend onzinnig aan dat het niet serieus te nemen is en op een gegeven moment kun je ook niets anders dan erom lachen.

Het foute aspect is ook terug te vinden in de spelwereld zelf. Zoals eerder vermeld lijken de meeste personages op ledenpoppen, maar er zijn ook personages die een volledig ander uiterlijk hebben. Torpedo is een soort grote sokpop. Verder is er ook nog een begrafenisondernemer die een heel opvallend rond hoofd heeft en een waanzinnig irritante stem.

Dit alles klinkt fantastisch en in het begin heb ik in een deuk gelegen. Na vijf uur merkte ik echter wel dat het een beetje begon in te kakken: de klusjes die ik kon doen waren voor mijn gevoel toen wel bekend, de verrassing was eraf en de flauwe grappen kende ik inmiddels wel. Dan is het simpelweg uren maken en doorgaan tot het einde van de game.

Wanneer je klaar bent met de campaign en je hebt er nog niet genoeg van gekregen, kun je overgaan tot de aanschaf van de Her Ghost DLC. Het verhaal gaat eigenlijk op een beetje dezelfde flauwe manier door. Het begint met drie races, waarvan de derde een flinke uitdaging is. Ik moest hem regelmatig opnieuw doen, omdat hij zo irritant is. Het is door een begraafplaats, waarbij constant de wielen vast komen te zitten in werkelijk alles. Ik heb voor mijn gevoel met geluk gehaald en het voelde aan als een hoop tijdverspilling.

De rest van de DLC is eigenlijk precies hetzelfde als de originele game. Je krijgt drie extra exorcismes om te doen en ook deze zijn overdreven moeilijk. Nadat je ze hebt gehaald, krijg je een upgrade voor de auto die wel leuk is, maar eigenlijk de moeite niet waard. Er groeien tanden in de voorkap en die kunnen vijanden opeten. Dat klinkt heel leuk en net als met de rest van deze game is dat voor een paar keer heel grappig, maar al snel neemt de lol af.

Priest Simulator: Vampire Show is een vreemde eend in de bijt. Dit is niet een game voor iedereen. Hou jij ervan als een ontwikkelaar heel bewust zijn game niet al te serieus neemt, dan kan dit echt een game voor jou zijn. De humor is flauw en moet echt je ding zijn. Als dit echter jouw ding is, dan heb je een zeer leuke tijd met het spelen van de game.