REANIMAL

Wie mijn preview afgelopen jaar heeft gelezen, zal niet verbaasd zijn over het feit dat je nu een review van REANIMAL van mijn hand leest. Mijn eerste indrukken waren behoorlijk positief en maakten me vooral benieuwd naar wat er verder nog zou komen. Bovendien had ik nu eindelijk de kans om de game in een wat meer intieme setting te beleven in plaats van de felverlichte en rumoerige hallen van de Koelnmesse.

Referentiekader

Dit gezegd hebbende, hoef je REANIMAL echt niet te spelen met gesloten deuren en ramen voor maximale duisternis en met een koptelefoon om je van de buitenwereld af te sluiten. De game mag dan wel onder de noemer horror vallen, maar het is zeker geen Amnesia, Silent Hill of Project Zero. Het is meer een platformer met een duistere atmosfeer en veel gruwelijke taferelen om die naar boven te brengen.

In deze platformer speel je als twee kinderen. Wat hun namen zijn? Ik heb geen idee. Waar ze zijn en waarom? Al sla je me dood. Het enige wat ik weet, is dat er meer kinderen zijn en dat het aan ons is om ze te redden van gevaren die zo uit je nachtmerries zijn weggelopen. Enge poppen zonder gezichten, een misvormd mensetend monster en een varken dat ons als de inhoud van zijn trog ziet, om maar enkele voorbeelden te noemen. REANIMAL gelooft niet in traditionele verhaalvertelling en hoewel er hints door de game gesprenkeld liggen, vooral in het optionele einde, mogen mensen die slimmer zijn dan mij die bij elkaar gaan puzzelen.

Blijf niet stilstaan!

Voor de doorsnee gamer, is REANIMAL vooral een surrealistische ervaring. Qua platformen is de game niet bijzonder lastig, maar vinden waar je heen moet, vooral wanneer een of ander gevaar je op de hielen zit, kan het soms best spannend maken, al moet ik wel zeggen dat ik achteraf gezien echt memorabele momenten heb gemist. Dat de graphics zijn om je vingers bij af te likken, maakt echter een hoop goed. Vooral de licht- en schaduweffecten springen hierbij in het oog, hetgeen een groot voordeel is voor een game die je van begin tot eind een onbehagelijk gevoel wil geven.

Laat dit niet impliceren dat men bij Tarsier zes tot acht uur hetzelfde trucje herhaalt. Hoewel de toon ongeveer hetzelfde blijft, veranderen de setting en de exacte mechanics met grote regelmaat. Het ene moment sluip je van schaduw na schaduw en het volgende moment bevind je je in een duikpak op de bodem van de zee. Dit zorgt dat de game fris aan blijft voelen en gevoelsmatig nóg sneller voorbij gaat dan de toch al bescheiden speelduur. Tenminste, zolang als dat de AI meewerkt. Want zoals gezegd, ren je met twee man door deze wereld heen, waarbij de AI jouw kompaan overneemt. In veruit de meeste gevallen doet die wat je wil dat die zou doen, maar er waren een paar segmenten waar mijn partner een grotere vijand was dan het monster dat ons wilde verorberen. Ik heb de game daarom ook samen met een van mijn collega’s beleeft, die graag ook haar zegje wil doen.