Regiments

De koude oorlog is het ideale speelveld om scenario's op te spelen die er nooit geweest zijn. Het is moderne oorlogsvoering en vanwege de constante dreiging die er toen was, is er al snel een goed verhaal uit te halen. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat veel ontwikkelaars er iets mee proberen te doen en ook best wel vaak hun tanden erop breken. Met Regiments probeert Microprose een strategy game uit te brengen die precies dit doet.

Regiments speelt zich af tegen het einde van de Koude Oorlog in Duitsland. In 1989 ontstaat er in Duitsland wat onvrede over de bezetting van de Sovjets en ontstaan er rellen. Het Warsaw Pact, een conglomeraat tussen diverse landen van het Oostblok, reageert hard en bruut om zo de opstand de kop in te drukken, maar door een chemische aanval in Mühlhausen wordt de NATO opgetrommeld. Hierdoor ontstaat er een kettingreactie, met een snelle en harde oorlog tot gevolg.

Moeilijk

Er zijn diverse modi die je kunt spelen in de game. De belangrijkste is Operations. Dit is eigenlijk de campaign-modus waarin je een niet al te bijzonder verhaal speelt. Je gaat zeven missies door en bij iedere missie behandel je een andere fractie in de game. De eerste missie is erg gemakkelijk en de tweede is bijna onmogelijk. Na heel veel pijn en moeite lukte het mij deze uit te spelen en toen kwam ik bij de derde missie. Die zou dan wel meevallen leek mij, maar dat bleek naïef. De leercurve van deze game is erg stijl en daar moet je wel even tegen kunnen.

Om beter te begrijpen hoe de game werkt, adviseer ik dan ook om eerst de tutorials te volgen en daarna een paar potjes Skirmish te spelen. In deze modus volg je geen verhaal, maar speel je een veldslag na. Je krijgt een vaste hoeveelheid units tot je beschikking en moet dan stukjes grond veroveren. Het heeft wat dat betreft iets weg van Conquest mode in Battlefield. Wanneer je stukjes grond hebt veroverd, krijg je punten waar je vervolgens extra task forces mee kunt vrijspelen. Die task forces bevatten extra units en zo kun jij een beetje bepalen hoe je wilt spelen. Merk je bijvoorbeeld dat de tegenstander weinig kan doen tegen luchtdoelen, dan neem je een task force met veel helicopters, maar zie je dat er veel infanterie is, dan raad ik het van harte aan om veel artillerie in te zetten, want daar zijn de dappere zandhazen totaal niet blij mee. Er zijn natuurlijk ook tanks en die zijn, zoals altijd in strategy games, geweldig. Wat ik wel heel goed vind van deze game, is dat je ze wel goed in moet zetten. Flankeer je niet of ga je doodleuk het bos in met een tank, dan is hij voer voor werkelijk alles wat er tegen de tank aangegooid kan worden. In tegenstelling tot vele andere RTS games, is de tank hier zeker niet onoverwinnelijk.

Realisme

De details van de units zijn verbluffend. Bij de game is er een Regipedia. Hier kun je van alle units de details bekijken, zien wat ze voor wapens hebben en waar ze goed in zijn. De makers van de game hebben hun huiswerk goed gedaan. Ik heb steekproefsgewijs een aantal units erbij gepakt om te zien of die ook echt hebben bestaan en dit bleek nagenoeg altijd het geval te zijn. In een enkel geval zijn er wel wat wapens bij verzonnen, maar dat is denk ik meer om die units een kans te geven dan dat de ontwikkelaar niet heeft opgelet.

Het gevoel voor detail is ook iets dat je terugziet in de rest van de game. Alle mappen spelen zich af in Duitsland. Dit betekent twee dingen: weinig tot geen variatie en absoluut Duitse sfeer. Iedere map is zo enorm veel Duitsland, dat je zin krijgt om er doorheen te rijden. Het tekort aan variatie heb ik niet als hinderlijk ervaren, omdat de mappen zo enorm groot zijn. Om een voorbeeld te geven is er de LARS II, wat men ook wel een  Multiple Launch Rocket System (MLRS) noemt. Hij schiet in één keer vlak achter elkaar ruim dertig raketten naar de vijand en die raken hun doel op twaalf kilometer afstand vrij nauwkeurig. Toch kun je er van de ene kant van de map, niet bij de andere kant komen. Als mappen zo groot zijn, dan vallen de verschillen niet meer zo op tussen de diverse mappen. Het zijn allemaal heuvels en dorpjes en hier een daar een stad.

Deze game is geen RTS zoals Command & Conquer dit bijvoorbeeld was. Daar kon je tot in het oneindige units blijven bouwen, zolang je ze kon betalen. In deze game moet je het doen met de units die je krijgt. Wordt een unit compleet vernietigd, dan kun je hem opnieuw klaarzetten, maar dan is hij wel al zijn ervaring kwijt die hij heeft opgedaan tijdens het gevecht en moet hij opnieuw zijn strepen verdienen, voordat hij echt weer het beest uit kan hangen op het slagveld.

Multiplayer?

Als laatste moet ik toch iets van het hart. Persoonlijk heb ik niet al te veel met multiplayer games, maar dit soort games smeken erom. In de meeste gevallen is dit geen punt en wordt de gamer op zijn wenken bediend, maar niet bij Regiments. Deze game bevat geen multiplayer of co-op-modus. Je zult in alle gevallen tegen een computer moeten spelen. Persoonlijk vind ik het wel dat de ontwikkelaars van de game duidelijk zijn over de toekomst van deze game. Ze hebben op dit moment geen plannen voor een latere patch die multiplayer-modus bevat en die zal er dan ook niet komen.

Conclusie

Regiments is een onvergeeflijke strategy game. Je kunt geen extra units bouwen tijdens een veldslag en zult het met een vaste hoeveelheid moeten doen. Dit lijkt uitdagend en je merkt meteen dat dit ook het doel is dat de ontwikkelaars voor ogen hebben. Deze game geeft geen cadeautjes weg. Jij beslist de positie van alle eenheden en zij zullen vervolgens hun werk zo goed als ze kunnen uitvoeren. Dit maakt de veldslagen spannend en intensief, maar ook voelt het af en toe wat oneerlijk aan. Zeker de Operations-modus is bijzonder pittig en je zult dan ook eerst wat ervaring op moeten doen in de Skirmish-modus. Voor de strategy liefhebbers die niet wegduiken voor een uitdaging is deze game zeker een aanrader. De game ziet er prachtig uit, hoewel iedere map hetzelfde lijkt, is het allemaal Duitse degelijkheid.