Resonance: A Plague Tale Legacy

Mijn gevoel na de trailers bleek juist. Waar A Plague Tale: Innocence het vooral moest hebben van stealth en het vluchten van zij die je opjagen, doet Resonance bijna het tegenovergestelde. Wanneer smokkelaar Sophia ziet dat haar huis en vrienden worden aangevallen omwille van een mysterieus eiland waar ze al jaren onderzoek naar doen, besluit ze niet om uit het zicht te blijven. In plaats daarvan reist ze persoonlijk naar het eiland, vastberaden om diens geheimen bloot te leggen en eventuele schatten te plunderen vóór haar vijanden de kans krijgen. Desnoods door ze om te leggen als ze haar weg blokkeren.

Island life

Het eiland in kwestie is nauw verbonden met Sophia als persoon. Als van kinds af aan heeft ze visioenen over een stierachtig monster dat er zou leven, een oude beschaving die het thuis noemde en de bloederige gevechten die er gevoerd worden. Je hebt de link al allicht gelegd, maar dit eiland is gebaseerd op Kreta en de legendes van Koning Minos en de Minotaurus. De game neemt hier echter de nodige creatieve vrijheden mee, zodat het verhaal ook boeiend is voor zij die bekend zijn met de mythos ervan. En boeiend is het zeker. Hoewel ik voorbereiding moest treffen voor gamescom en meerdere titels had wiens embargo eerder afliep dan Resonance, bleef ik terugkomen naar de game omdat ik me bleef afvragen hoe het verder zou gaan.

Wat hierbij helpt, is dat Asobo een mooie balans heeft gevonden tussen de verschillende aspecten van diens spel. Resonance heeft platformsecties, puzzels om op te lossen, combat en stealth-secties. Meestal wanneer een game zoveel dingen combineert, merk je vaak dat er een duidelijk focuspunt is dat meer aandacht heeft gekregen óf dat het allemaal de middelmaat niet weet te ontstijgen. Dit geldt niet voor Resonance. Elk aspect van het spel is met evenveel liefde vormgegeven en dat voel je eraan. Toegegeven duurden de stealth-secties voor mijn gevoel vaak net wat te lang, maar neem daarbij wel in acht dat ik helemaal niet hou van stealth gameplay, dus dat je het daarvoor corrigeert zegt dat weinig.

Duik in het diepe

Stealth is niet bedoeld voor wanneer je vecht tegen je achtervolgers, maar om een dreiging die uniek is voor het eiland het hoofd te bieden. Voor je daar bent aanbelandt, heb je echter vooral veel gerend, geklauterd en gepuzzeld. Het verkennen van het eiland en het ontrafelen van diens mysteries voeren qua gameplay de boventoon en dat is geen straf. ‘’Het’’ eiland is een immens fascinerende plek vol imposante aangezichten, ruïnes en geschiedenis om te ontdekken. In dat opzicht doet Resonance meer denken aan een middeleeuwse kijk op Tomb Raider of Uncharted dan aan een game die de A Plague Tale-naam draagt. Ondergrondse gangenstelsels zitten vol vallen om te ontwijken en er is maar zelden een deur die zich laat openen met één druk op te knop, terwijl gebouwen half ingestort zijn en vereisen dat je creatief bent met het vinden van je pad.

Qua gameplay is dit bekende kost. Ik noemde Tomb Raider en Uncharted al, maar dergelijke combinaties van platformen en lichte puzzelelementen zijn absoluut geen zeldzaamheid in het hedendaagse gaming-landschap. Waar Resonance echter met kop en schouders boven niet genoemde voorbeelden uitsteekt, is in zijn presentatie. Hoewel behoorlijk exposition heavy, wordt een hoop van het verhaal niet vertelt met woorden, maar met de omgeving. Muurschilderingen geven een idee van hoe het leven op dit eiland honderden jaren geleden was en restanten van mensen, verworpen alsof het kliekjes waren tijdens een banket, geven een beeld van diens barbaarse gebruiken. Dit naamloze eiland is in die zin een belangrijker karakter dan 90% van de personen die je tegenkomt.

Oog om oog

Qua combat moedigt Resonance agressie aan. Sophia heeft op de normale moeilijkheidsgraad een levensbalk met drie secties en elke aanval leegt er één. Deze tegelijkertijd krijg je er een terug wanneer je een vijand uitschakelt, maar is dat best een uitdaging als je je laat omsingelen. Hierdoor wordt je gestuurd naar een speelstijl waarbij je zwakkere vijanden zo snel mogelijk uitschakelt, zelfs als je een klap of twee tussendoor te verduren krijgt. Een kill maken vult je HP immers direct makkelijk aan. Zo kun je je focussen op de een of twee sterkere vijanden van de groep, welke vaak vereisen dat je door hun verdediging slaat of met de juiste timing aanvallen ontwijkt om een opening uit te buiten. In die zin doet het denken aan Bloodborne, maar dan wel stukken sneller en vergefelijker.

Stealth-secties hebben die vergevingsfactor niet. Eén fout is in de meeste gevallen fataal. Maar zonder in spoiler-territorium te duiken, kan ik zeggen dat zo’n fout maken vrijwel altijd je eigen schuld is. De game signaleert duidelijk wat gaat komen en het is doorgaans je eigen ongeduld die je de das om doet. Dit maakt het minder frustrerend wanneer je als mij weinig hebt met stilletjes rondsluipen, maar haalt ook de spanning eraf, vooral bij dé grote dreiging van het spel. De secundaire dreiging waar je omheen moet sneaken is in die zin, ironisch genoeg, stukken spannender. Beide zijn echter vermakelijk genoeg, zelfs als ze zoals eerder gezegd voor mij een beetje te lang voelen op momenten.

Nu al?

Ditzelfde kan ik niet zeggen als de game als geheel. Ondanks dat ik een slordige achttien uur in het spel heb gestoken, voelde het eind alsof het voor mijn gevoel te snel kwam. Niet omdat er niet voldoende naar opgebouwd werd of omdat dingen niet goed werden afgesloten, maar omdat ik simpelweg langer in dit spel wilde vertoeven en meer wilde ontdekken. Een groter compliment kan ik het eigenlijk niet geven.

Conclusie:

Resonance: A Plague Tale deelt weinig meer met zijn naamgenoten dan het universum en dat is absoluut geen probleem. Het eiland is een zeer boeiende locatie om te verkennen en de geheimen die het herbergt het waard om te ontdekken. Tel daarbij op dat combat lekker speelt en zelfs de stealth-secties goed in elkaar zitten en je krijgt een game die eigenlijk niets ‘echt fout doet, terwijl het qua presentatie hoogtes bereikt die games maar zelden bereiken.