Mosterd na de maaltijd
Deze expositie maakt pijnlijk duidelijk dat de wraakgevoelens van onze hoofdpersoon meer dan verantwoord zijn en persoonlijk ben ik daar heel blij mee. Wraak kan een hele goede motivator zijn en met shows als Redo of Healer en Berserk als voorbeeld, kan het ook hele goede verhalen opleveren. Helaas valt Revenge Paradise hiermee finaal door de mand. Buiten het kleine stukje expositie is het opjagen van je doelwit en nemen van jouw wraak identiek aan alle andere vrouwen. Het gevolg was dat mijn interesse in de game in een half uur tijd al zo’n beetje niet langer bestaand was.
Toch heb ik doorgespeeld, tot ik tientallen doelwitten heb gevangen met mijn geweer in third-person, tientallen keren hetzelfde handjevol scènes had doorlopen met vrouwen wiens enige uiterlijke verschillen hun gezicht, haar en borsten waren. Lichamelijk zijn ze verder identiek, met dezelfde lengte, bouw en achterzijde en bovendien dezelfde stem. Na een kleine dertig keer dit riedeltje te hebben doorlopen, hield ik het daarom voor gezien. Zelfs als ze nu nog meer zouden introduceren, zou dit immers niet opwegen tegen de eenheidsworst die me hier werd voorgeschoteld en waar zelfs de meest uitgehongerde honden geen brood van zouden lusten.
Conclusie:
Revenge Paradise: The Secret Resort voelt alsof het de helft is vergeten te implementeren. De ‘’gameplay’’ is extreem eentonig en de dames zijn weinig meer dan de random NPC’s die je zou verwachten in een open-wereld games. Zelfs de meer belangrijke karakters zijn weinig meer dan dertig seconden expositie, waardoor dit de perfecte score is voor deze game.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie