Prioriteiten
De nieuwe generatie is degene die de hoogste eisen stelt en op hele basale fronten schiet Reverie gewoon te kort. Het origineel verscheen op onder andere de PlayStation Vita en daarvoor is het visueel prima. Maar deze re-release is verschenen op PS5, Xbox Series en PC, waar je met een hogere resolutie speelt, waarmee het retro font van het spel nagenoeg onleesbaar is. Daarnaast zijn er nagenoeg geen van de opties die je verwacht van een PC-versie van een spel vertegenwoordigd, terwijl men wel een optie heeft om ananas van de pizza te halen die als healing item dient. Het doet je denken waar de prioriteiten liggen.
Deze Sweet As Edition is overigens niet zo bijster veel anders dan dat origineel. Ja, er is een hogere framerate en er is een nieuwe minigame, maar daar moet je het mee doen. Er zijn geen extra dungeons, noch is er iets verbeterd aan de soms erbarmelijke sound effects en matige soundtrack. Dit maakt de game zeker niet plots onspeelbaar, maar meer dan een enigszins charmante Zelda-kloon kan ik het ook niet noemen.
Conclusie:
Dat goed gejat beter is dan slecht bedacht, bewijst Reverie perfect. Het speeltje leentjebuur bij Zelda en een beetje Earthbound, maar slaagt er nooit in diens niveaus te bereiken. Het resultaat is charmante Zelda-kloon met de nodige gebreken, maar die prima als tussendoortje genuttigd kan worden.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie