Romancing SaGa: Minstrel Song Remastered – International

Een belangrijk stukje context voor deze game, is dat het de vierde versie ervan is. De originele Romancing SaGa verscheen op de Super Famicon, de Japanse tegenhanger van onze SNES. Vanwege de beperkingen op dat apparaat, moesten een hoop zaken worden geschrapt, hetgeen een pijnpunt was voor spiritueel vader Akitoshi Kawazu. Dus toen de PlayStation 2 verscheen, nam hij de game opnieuw onder handen voor een hoop verbeteringen.

Sindsdien is er het nodige gebeurd, maar zaken als de Wonderswan Color-, i-Mode-, Softbank- en EZweb-versies waren puur voor Japan en is dus niet iets waar ik ruimte mee ga vullen. In 2022 kwam echter een Remaster. Deze versie schaalde de PS2-graphics op naar een hogere resolutie, hetgeen een vrij bizarre ervaring was, en deed kleine toevoegingen aan het spel. Tegelijkertijd verbeterde het weinig aan het origineel. En deze International-versie is gewoon die versie, maar dan in wat meer in Europa gesproken talen.

Subarashi

Zoals vaste lezers ongetwijfeld konden zien aankomen, maakt deze toevoeging mij persoonlijk geen hol uit. Ik speel mijn JRPG zoals het hoort: in good old 日本. Maar al snel blijkt het niet bijster veel uit te maken. Voor een JRPG is Minstrel Song behoorlijk licht op het gebied van tekst en nog meer op het gebied van voice acting. Een quest als het zoeken van een vermiste broer, worden met één zin toegelicht bijvoorbeeld. Laten we echter niet op de zaken vooruit lopen.

In Minstrel Song kun je kiezen uit acht karakters met ieder hun eigen stats, motivaties en verhaal. Allen raken ze verweven in een plot dat ze oog in oog brengt met een kwaadaardige god, maar daar komen is verre van lineair. Sterker nog: het is niet overdreven om te zeggen dat er geen pad is. Dit is Romancing SaGa! Zoek zelf de weg maar n00b!

Zwemmen of verzuipen

Natuurlijk mag dit niet als een verrassing komen. Deze vrijheid was immers wat mij aansprak in Revenge of the Fallen. Het is precies waar ik deze game voor wilde recenseren. Toch had ik al na vijf minuten enorme spijt van mijn besluit. Revenge of the Fallen gaf je een lineair begin, een duidelijke motivatie en een einddoel aan de horizon. Minstrel Song gaf mij hé~lé~máál niets. Gray, het karakter waar ik als eerste mee speelde, kwam van een boot af en is een avonturier die naar schatten zoekt. Hier is een dorp en succes ermee!

Door in dat dorp te praten, ontdekte ik dat er schatten zouden moeten liggen in ondergrondse gangenstelsels, maar dat in die stelsels ook dinosauriërs wonen die hun waardevolle eieren met hand en tand verdedigen. En denk maar niet dat je ze kunt bevechten, want ze doen met één aanval meer schade dan jouw party in totaal aan HP heeft.

Dankzij een guide kwam ik na een paar uur worstelen erachter dat je speciale skills kan leren om de gigantische hagedissen te ontlopen, maar dat dit wel ten koste gaat van LP als je niet vaardig genoeg bent. LP welke, net als in latere games, dient als een aftikkende klok voor de permanente dood van je karakter! Je moet dus letterlijk riskeren dat een karakter permanent sterft om dingen te kunnen doen als sluipen en springen, tenzij je gaat grinden om beter te worden.