Routine

Positief is dat je visuele effecten kunt uitzetten die standaard aanstaan, zoals motion blur, chromatic aberration en film grain. Die laatste voegt visuele ruis toe aan het scherm, wat tegenwoordig vreemd overkomt omdat je dit ook kunt zien bij titels waarbij DLSS niet correct functioneert. Het ondersteunt natuurlijk wel de retro futuristische setting.

Een jammere keuze is het laden van stukken op ouderwetse wijze. Je drukt op een liftknop, dan wordt het donker en komt het beeld weer terug op de volgende verdieping. Dit had prima op de achtergrond gekund zodat de immersie niet gebroken zou worden. Ook de geïntegreerde tutorial kon beter. Ik moest bijvoorbeeld schieten met de CAT tool om verder te komen, maar dat je daarmee kon schieten wist ik op dat moment nog niet. Ik gebruikte de tool per ongeluk op een elektriciteitsdoos die een hek omhoog deed en was verward dat ik dit zelf had gevonden.

Vijanden die na verloop van tijd minder angstaanjagend worden

De vijanden in de game zijn robots. Als die je zien, komen ze op aardig tempo achter je aan. Kunnen ze je grijpen, dan is het na één gefaalde poging game over. De game herlaadt wel naar een specifieke checkpoint dichtbij en niet waar je zelf het laatst hebt opgeslagen. In het begin zijn de robots best creepy en de eerste keer dat ik er eentje voor me zag, was ik oprecht geschrokken.

Echter na wat spelen zijn ze helemaal niet zo scary meer. Ze volgen een vast pad en je kunt ze eenvoudig ontlopen. Verstop je in het donker, crouch onder een tafel en de kans is heel groot dat ze de achtervolging onmiddellijk opgeven. Alien: Isolation doet dit bijvoorbeeld een pak beter. Later in het spel krijg je moeilijkere vijanden voorgeschoteld, maar ze zijn meer irritant dan scary. De puzzels kunnen ook lang uitdraaien op irritante backtrack-stukjes, waarbij je energie moet gaan managen om heen en weer te gaan tussen kamers.

Een verhaal dat verder gaat dan de clichés

Het verhaal wordt voornamelijk verteld via stukjes tekst, audio logs en dergelijke. Het begint met de compleet uitgemolken setting van een AI die kwaadaardig is geworden, maar gaat een pak verder en is de moeite waard om het spel voor te spelen. Het is jammer dat ik hier niet te veel over kan zeggen zonder te spoilen, maar geloof me: er zit meer diepgang in dan je zou verwachten.

Conclusie:

Routine laat wat steekjes vallen wat betreft gameplay, maar de atmosfeer is absoluut top notch. De combinatie van de unieke sfeer, het knappe level design en het verrassend sterke verhaal zorgen ervoor dat de game alsnog een aanrader is. Ik hoop dat de makers een opvolger maken die wat verder gaat met hun concepten en er dan ook nog eens in slaagt om echt griezelig te zijn. Nu heb ik te vaak moeten denken: "Damn, dit is geweldig, maar jammer van dit en dat." Voor fans van atmosferische horror die bereid zijn om wat gameplay hindernissen te accepteren, is Routine echter een reis naar de maan die de moeite waard is.