Sex-Pop Demon Hunters

Het verhaal van deze game riekt naar het plot van een typische B-film. Jij speelt Dan, een half-demoon die door de demon queen naar de mensenwereld wordt gestuurd om vier magische artefacten te vinden die haar ervan weerhouden om een volledige invasie te ontketenen. Door zijn unieke fysieke gesteldheid kan hij zich perfect onder mensen begeven zonder op te vallen en wordt hij niet gedetecteerd als hij de grens tussen de aarde en de hel oversteekt. Tel daarbij op dat hij een uitstekende muzikant is en hij is bij uitstek de perfecte kandidaat voor deze klus.

Beat it!

Die laatste zin roept waarschijnlijk wat vraagtekens op. Immers heeft muziek doorgaans weinig met een conflict te maken, tenzij het is omdat de soldaten marcheermuziek maken of dat er een rap battle wordt gehouden. Dat laatste is echter niet zo heel ver verwijderd van de logica van dit spel.

Hoe magie in deze wereld werkt, is dat het muziek als een medium gebruikt. De met magie gezegende krijgers die de mensenwereld bewaken heten daarom Muses, terwijl Dan zich voordoet als een rockster en zo zijn muziek kan inzetten om de strijd aan te gaan. Het is op deze momenten dat de game zijn ritmeaspecten laat zien.

Bad

Qua gameplay doet Sex-Pop Demon Hunters het op dit front niet slecht in mijn optiek. Slechts drie paden is voor mij wel erg simpel en het tempo ligt doorgaans ook niet heel hoog, maar met solo noten, duo en zelfs trio noten, evenals noten die je aan moet houden, is er een solide basis. En dat moet in dit geval volstaan, daar we realistisch moeten zijn als we zeggen dat de meeste gamers dit spel niet kopen voor dit deel ervan.

Dit gezegd hebbende, is het wel een ritmespel; en hoewel de inleiding zegt dat muzieksmaak subjectief is, komt Horny Capybara daar niet mee weg. De muziek is objectief niet eens slecht te noemen, al zou dat misschien een verbetering zijn. In plaats daarvan is het ontzettend generiek. Op de Steam-pagina wordt eerlijk toegegeven dat AI is gebruikt voor de art van het spel, maar ik ben oprecht verbaasd dat de muziek daar niet ook vandaan komt. Ik heb namelijk zelden zoiets zielloos gehoord.

Black and white

Het werk dat AI wél in het spel heeft gestoken, is volgens diezelfde Steam-pagina hierna verfijnd door artiesten. En ik geloof het meteen. Het heeft niet die typerende AI-feel van plastic en siliconen die ik ervan ken, maar het feit dat AI als beginpunt is gebruikt voor de kunst geeft het spel ook zeker geen pluspunten. Al moet ik oprecht zoeken naar waar ik die wel geef. De voice acting is namelijk in de meeste gevallen afschuwelijk en, wederom, emotieloos, terwijl de gameplay neerkomt op het doen van minigames om je stats te verhogen en de ritmespellen zijn om die minigames juist deels te omzeilen terwijl je wel de voordelen krijgt. Op die manier maak je Dan sterker, zodat hij strijd met de Muses kan voeren.

Dit betekent overigens niet dat Dan letterlijk in de aanval gaat. Waar hij aan werkt, zijn dingen als charme en zijn fysiek om zo in de harten en slipjes van de Muses te komen en zo te ontdekken waar ze de sleutels verbergen waar hij naar zoekt. Van de vier verhaallijnen die hiermee gepaard gaan, was er slechts één enigszins de moeite waard en dat is het grootste compliment dat ik het spel kan geven. Op alle andere fronten is Sex-Pop Demon Hunters net als zijn muziek: vergeten voor de dag om is.

Post-mortem

Het feit dat ik deze woorden schrijf terwijl ik mijn artikel klaargezet had voor publicatie, zegt eigenlijk al genoeg, maar de seksscènes van deze game (waarschijnlijk hét selling point voor de meeste spelers) zijn kort gezegd nogal meh. Het is alsof je benzine gaat halen: steek het erin en pompen maar tot ‘’de tank’’ is gevuld. Daar loopt ondergetekende in ieder geval niet warm voor.

Conclusie:

Als Sex-Pop Demon Hunters maar één ding goed had gedaan, had het een voldoende gekregen. Immers is er niets wat het echt slecht doet. Maar met AI art, een nietszeggende soundtrack, simpele gameplay en seksscènes die net zo diepgaand zijn als een .gif is het gewoon generiek op elk front en kan ik het simpelweg niet aanbevelen.