Maar in de praktijk?
De praktijk laat me helaas minder geïmponeerd achter dan dat ik zou willen. Dit komt deels door het einde, dat mij persoonlijk iets té diepgaand probeerde te zijn, maar ook door de lengte van die rondes. Ik had niets liever gewild dan dat er iets meer chemie tussen prinses en held zou zijn, welke opbouwt door de hoofdstukken heen, zodat ze beiden als meer voelen dan karakters in een verhaal. Maar helaas.
Dit betekent niet dat Slay the Princess per definitie slecht is. Het is een prima proof of concept voor wat allicht een nieuw subgenre gaat worden, welke goed inspeelt op je kennis van voorgaande keuzes om je telkens weer iets onverwachts voor te schotelen. Hierdoor heeft het een hoop replay-waarde, hetgeen enkel meer wordt met The Pristine Cut, die wat nieuwe opties toevoegt. Het laat echter ook een hoop steken vallen. De soms absurd gruwelijke resultaten van je keuzes hebben bijvoorbeeld weinig impact door de simplistische artstyle, waardoor de horrorelementen waar men voor waarschuwt totaal niet uit de verf komen, Hiernaast vond ik de voice acting van de prinses slechts zelden overtuigend. Prima voor een proof of concept, maar als een betaald product schiet het in mijn optiek wat te kort.
Conclusie:
Ondanks dat ik weet dat het origineel met gejubel onthaald werd, ben ik niet enorm onder de indruk van wat Slay the Princess: The Pristine Cut te bieden heeft. De artstyle staat me echt tegen en ik had zo graag wat meer diepgang in de vele verschillende verhaallijnen gezien, zodat ze ook écht als een gebeurtenis voelen, geen optie die je ditmaal gaat verkennen.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie