Splatoon Raiders

De opzet van Splatoon Raiders is behoorlijk simpel. Je duikt keer op keer in raids en je neemt alles mee wat niet vastgenageld zit. Met die materialen en gevonden schatten bouw je jouw basis op het eiland uit, terwijl je gear stap voor stap krachtiger wordt. Dit is een eenvoudige looter shooter gameplay loop, maar het tempo waarmee Splatoon Raiders je beloont gaat wel lekker hard. Er komt constant iets nieuw binnen. Een nieuw onderdeel, een betere upgrade of een schat die een nieuwe functie op je eiland ontgrendelt.

Loot-progressie

Splatoon Raiders heeft zijn eigen progressie systeem wat werkt met gadgets en "Tanks". Zo heb je bijvoorbeel de Tactical Tank die een turret kan opzetten, maar je hebt ook de Speed Tank en Power Tank die eenvoudig weg mobility en brute kracht als focus hebben. Het uitbouwen van een Tank helpt ook de andere Tanks en je kan je volledige build met tal van opties uitbouwen en naar hartelust experimenteren met speelstijlen. Hier zit ook de meeste diepgang in het spel. Je kiest geen vast personage maar uit een grote lijst aan vaardigheden waarbij je je eigen rol bij elkaar puzzelt. De game leunt daar stevig op en verwacht dat je aan de slag gaat met experimenteren van combinaties; anders loop je vroeg of laat tegen een muur. Het systeem is ook net niet overladen met opties en voelt nooit overweldigend aan.

Lineair, maar niet eentonig

De gameplay loop is in principe lineair, maar het gaat niet snel vervelen, althans toch niet tijdens de campaign. De levels en maps schakelen verrassend rap over naar pittige uitdagingen en blijven frisse invalshoeken aanbieden. Op een bepaalt punt vroeg ik me zelf af of ik wel nog een shooter aan het spelen was. Je hebt namelijk stukken platforming waar de focus op springen met precisie ligt en dat word mooi afgewisseld met hordes vijanden clearen in een arena en time trial-achtige stukjes. De inktmechanieken uit de reeks krijgen hier opnieuw een creatieve draai, waarbij verticaliteit en mobiliteit net zo belangrijk worden als raak schieten.

Splatoon Raiders stuurt grote groepen vijanden op je af en dat in allerlei soorten en maten. Stilstaan is vaak geen optie. Sommige types moet je eerst verlammen om ze daarna in hun achterzijde te raken, andere dwingen je gewoon om plaats te maken en te blijven bewegen. De arena's veranderen daardoor in een soort dans waarbij je constant je positie herbekijkt. Op dat vlak gelijkt Splatoon Raiders soms wel echt goed op DOOM.

De boss fights zijn dan weer het puur spektakel. Groot opgezet, met een duidelijk thema en een intensiteit die het tempo van de raids netjes doortrekt. De boss fights voelen nooit als opvulling en ik keek telkens weer uit om te zien wat de volgende ging brengen.

De ontwikkelaars kennen dit genre duidelijk door en door. Ze hebben goed gekeken bij de concurrentie en er een herinterpretatie van gemaakt die klopt van kop tot staart. Vernieuwend is Splatoon Raiders niet, maar het is wel een uiterst gepolijste ervaring. Zo ziet de game er ook opvallende scherp uit, zowel docked als in handheld, en blijft die mooi 60FPS halen ook wanneer het best hectisch word op het scherm.

Met vier over het eiland

Wie liever niet alleen op schattenjacht gaat, kan de game met vier spelen via lokale wireless of online. Co-op wordt echter pas na een uurtje vrijgespeeld als functie van het eiland. Je vrienden vervangen op deze manier de AI-gestuurde Deep Cut-leden als gezelschap in raids en dungeons. De moeilijkheidsgraad van de game word hierbij ook opgeschroefd om een aangepaste ervaring te bieden in co-op.

Een typisch Splatoon-verhaaltje.

Het verhaal is helaas zoals we het van Splatoon gewend zijn. Het is dus lekker speels maar ook behoorlijk oppervlakkig. Niets houdt je gekluisterd om te weten hoe het afloopt. Voor een singleplayer spin-off, waar net de ruimte lag om iets meer te durven, is dat een gemiste kans. Gelukkig neemt de gameplay die taak wel moeiteloos over.

De singleplayer campaign kan je afronden in een vijftiental uur. Daarna begint het natuurlijk de endgame content. Tussendoor heb je ook tal van side content en samen met de endgame kan je richting de veertig uur gaan zonder dat het geforceerd aanvoelt.

Conclusie:

Splatoon Raiders is een uiterst geslaagde toevoeging aan de franchise, die precies weet hoe je een looter shooter neerzet zonder afbreuk te doen aan wat het genre zo leuk maakt. De gameplay loop is lekker verslavend en een gear-systeem dat experimenteren beloont complementeert dit. De typische Splatoon inkt gameplay mechanics geven het geheel een identiteit die je nergens anders vindt. Voor nieuwkomers in het genre is dit misschien wel de vriendelijkste instap die er bestaat en dat past perfect in de Nintendo-stal. Jammer blijft wel dat ze bij een singleplayer spin-off het verhaal opnieuw zo speels en luchtig houden.