Split Fiction is een titel waar ikzelf al een tijdje naar uitkeek. Mijn verhaal sluit eigenlijk perfect aan bij de inleiding, want couch co-op kende ik recentelijk vooral van de eerder genoemde Mario-titels. Ooit heb ik wel een avondje A Way Out gespeeld, maar die titel trok mij niet zo dat ik ooit nog terug wilde keren. Hazelight Studios andere game, It Takes Two, is een ander verhaal, want dat speelde ik een klein half jaar geleden voor het eerst. Samen met mijn vriendin, die eigenlijk nooit gamet, heb ik me enorm vermaakt en zagen we de credits al vrij snel over het scherm rollen. Ik stond dan ook te popelen om met Split Fiction aan de slag te gaan.
Fictie… of toch niet?
Als duo kruipen we in de huid van Mio en Zoe, twee schrijfsters die hun carrière een boost willen geven. Dat doen ze door een deal te sluiten met een grote uitgever. Beide dames leren elkaar pas kennen bij binnenkomst, in de lift. Al snel blijkt dat de twee meiden van een totaal ander kaliber zijn. De ene kletst graag en de andere zit liever in haar eigen bubbel, waardoor de kans op een vriendschap onwaarschijnlijk lijkt. Na binnenkomst komen ze er echter vrij snel achter dat de deal die ze denken te sluiten, wellicht niet de deal is die ze in gedachten hadden. Zodra ze de lift uitkomen, worden ze wegwijs gemaakt door het pand, waarna ze een pak moeten aantrekken alvorens ze bij een bijzonder apparaat aankomen.
De machine stelt de schrijvers in staat hun eigen verhaal in levende lijve te ervaren, maar het is niet wat het lijkt! De bekende uitgever is van plan om op deze manier alle ideeën van de schrijvers buit te maken en voor eigen belang te gebruiken. Zoe stapt met lichte twijfel, net als een aantal andere schrijvers, in het apparaat, maar Mio heeft haar bedenkingen en wil niet meer meewerken. Een kleine schermutseling tussen Mio en het personeel volgt, waardoor zij belandt in de simulatie van Zoe. Dat is het moment waar de game echt begint, want Zoe en Mio zullen moeten samenwerken om de uitweg van deze simulatie te vinden.
Het is een verhaal dat best sterk begint en goede hoop geeft voor de rest van de verhaalvertelling. Helaas blijkt dat niet zo te zijn, want het verhaal is een van de smetjes op deze titel. De reden hiervoor is dat het nauwelijks diepgang krijgt en met vlagen zelfs tegen het saaie aanzit. Het gevolg was dat ik de cinematics met moeite wist af te kijken. Dat mijn speelpartner de knop voor het overslaan van deze filmpjes vaak al na een paar tellen had ingedrukt, maakte het nog wat moeilijker om er doorheen te komen. Overigens betekent dit niet dat de game van uitgever EA over het algemeen niet vermakelijk is.
Split Fiction
In de simulatie kom je er al vrij snel achter waar de naam Split Fiction vandaan komt. Het apparaat dat de verhalen moet bemachtigen, kan niet goed omgaan met het feit dat beide dames nu in een simulatie zitten. Dat zorgt voor de nodige glitches, waardoor de verhalen van beide schrijvers zich vermengen. Deze verhalen zijn beide, net zoals Mio en Zoe zelf, van totaal verschillende aard.
De fantasy-avonturen van Zoe zijn voorzien van vrolijke kleuren en schattige dorpjes. Zo loop je het ene moment door een sprookjesachtig kasteel, terwijl je in het volgende avontuur als een soort boom je weg door een natuurrijke omgeving moet zien banen. De meeste van deze settings zijn werkelijk een genot om naar te kijken.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie