Star Ocean: The Divine Force

Twee zijden van één munt

Wie erop rekent dat de situatie verbeterd eens ze weer het universum in trekken, moet ik teleurstellen. Het contrast van ‘’primitieven’’ in de ruimte krijgt een stuk minder ruimte om te bloeien en is als geheel genomen ook een stuk minder interessant om te volgen. Die vlieger gaat spijtig genoeg op voor deze hele slotakte, die enorm afwijkt van de rest van de game. Gevechten in open omgevingen maken grotendeels plaats voor matpartijen in kleine, vaak identiek ogende gangetjes en kamers die volledig ontdaan zijn van enige originaliteit of visueel aantrekkelijke aspecten. Ook de plot twist die hiermee gepaard gaat, welke ik natuurlijk niet kan benoemen vanwege spoilers, is al zo vaak gedaan door betere science-fiction settings als Star Trek en Stargate, dat het maar weinig zoden aan de positieve kant van de dijk zet.

Star Ocean: The Divine Force is zowel qua verhaal als wereld nooit een game die in één adem zal worden genoemd met een Final Fantasy VII of X, Persona 4 of Xenoblade Chronicles 2, maar wanneer het zich op Aster IV afspeelt, heeft het tenminste genoeg om het lijf om het onderhoudend te maken. Je vraagt je af wat je nog gaat tegenkomen en wie je gaat ontmoeten. Eens je de planeet verlaat, voelt het vooral alsof je het lijstje afgaat van clichés in zowel JRPG’s als science-fiction en snak je naar de conclusie die voor mijn gevoel veel te lang op zich liet wachten.

Op eentje na

Een JRPG cliché die het, gelukkig, achterwege laat, is de enorme piek in moeilijkheidsgraad bij de eindbaas. Die is voldoende uitdagend, maar tenzij je overal fast travel voor hebt gebruikt, is het een uitdaging die je goed het hoofd moet kunnen bieden. En zelfs al is dat wel het geval, dan is dat snel zat opgelost. Grinden in The Divine Force is namelijk lachwekkend simpel.

Ik heb de game voltooid in Galaxy Mode, hetgeen neerkomt op de Normal moeilijkheidsgraad. Ik heb nooit zitten grinden; enkel monsters neergeslagen die mijn pad vooruit blokkeerden. Kijkend naar de levels van de party-leden op het moment dat die zich bij mij voegden, liep ik vijf tot tien levels achter op de verwachting die ontwikkelaar Tri-Ace had. En nog steeds velde ik alle monsters die op mijn pad kwamen in een of twee slagen, waarbij de level up-meldingen sneller binnenkwamen dan reacties op WhatsApp. Echt moeite steken in de combat mechanics, was daarom in de praktijk niet nodig.

Dit is ergens spijtig, want het team achter de game heeft duidelijk geprobeerd er iets leuks van te maken. Je kunt verschillende skills voor jouw karakter aanschaffen, welke je vervolgens kunt verwerken in drie verschillende combo’s. Elke skill kan je apart levelen om sterker te worden en gebruikt een bepaalde hoeveelheid AP, hetgeen voorkomt dat je jouw beste skills kunt spammen. Standaard heb je er hier vijf van, maar door gebruik te maken van een compagnon genaamd D.U.M.A. kan dit toenemen tot vijftien.

Doe ma

D.U.M.A. zou de centrale spil moeten zijn van gevechten. Het robotje kan zich aan de rug van vechters hechten, waarna ze met een soort dash over het slagveld kunnen vliegen. Door dit slim te gebruiken, kun je schijnbewegingen maken die vijanden van de kaart brengen en je meer AP geven. De mechanics zijn leuk gevonden, maar er wordt te weinig op voortgebouwd om de hele game lang boeiend te blijven. Daarnaast heb je er richting het eind van de game nog maar weinig aan, omdat veel vijanden er tegen die tijd immuun voor zijn, waardoor ik het compleet links liet liggen eens ik vijftien AP had verzameld. Er lijkt niet goed nagedacht over hoe het systeem op de lange termijn boeiend blijft, hetgeen eigenlijk toepasselijk is op het meeste van het spel. Dat is problematisch, want als je alles wil zien wat de game te bieden heeft, mag je makkelijk meer dan honderd uur incalculeren om alle zestien character endings te zien. En dat wil je allicht wel, want de cast en hoe ze met elkaar omgaan is zonder twijfel het hoogtepunt van de zesde Star Ocean.

Natuurlijk is de Aster VS ruimtevolk-dynamiek waar we het eerder al over hadden erg boeiend, maar er is voldoende gekeken naar de persoonlijkheid van alle karakters en hoe ze op elkaar inspelen. Verschillende karakters hebben al een verleden met elkaar en dit bij elkaar puzzelen aan de hand van het verhaal en optionele dialogen is iets wat mij oprecht motiveerde. Van de vrolijke en soms tikkeltje te optimistische prinses, tot de verbannen brompot met een hart van goud en zelfs de zwevende bal metaal; ieder karakter heeft voldoende diepgang om de gehele cast memorabel te maken. Kon ik maar hetzelfde zeggen over de game zelf.

Conclusie:

Ondanks een memorabele en oprecht leuke cast en setting, is The Divine Force een JRPG die meer fout dan goed doet. De slotakte is een samenkomst van de slechtste delen van het genre, gecombineerd met clichés uit science-fiction, en is zo ontzettend langdradig dat je aftelt naar het einde. En dat terwijl de game op Aster IV een weinig opvallende, maar wel vermakelijke action-RPG is die ik met plezier gespeeld hebt, zelfs als combat maar weinig om het lijf had.