Star Wars: Galactic Racer

Mijn enthousiasme voor een racegame binnen het Star Wars-universum is enorm. Dit heeft ermee te maken dat in 1999 Star Wars Episode I Racer uitkwam. In deze game herbeleefde je het grootste spektakelstuk van de film Star Wars: The Phantom Menace: de podrace. Deze ging supersnel door een geweldig ingericht parcours en is naar mijn mening nog altijd de beste Star Wars game die er is.

De game begint in een tijd dat het in het sterrenstelsel van Star Wars rustig is. De Empire is net verslagen en het duurt niet lang voordat allerlei criminele organisaties proberen om stukjes van dit rijk in te pikken. Nu is nog iedereen in de waan van de vrijheid en sommige bewoners van dit oude rijk proberen dit te doen op een manier die al jaren verboden is: namelijk door weer te gaan racen.

In de game speel jij als Shade. Je wordt gevraagd door de organisator van de races, ene Darius Pax, om eraan deel te nemen. Shade heeft een appeltje te schillen met de huidige kampioen Kestar Bool en het lijkt de organisator een uitstekend idee om dit klusje te klaren tijdens races. Het is aan jou om Darius niet teleur te stellen.

De singleplayer campaign bestaat uit drie delen: eerst is er de kwalificatie voor het echte toernooi en daarna zijn er twee delen die behoren tot de echte races. De kwalificatie is eigenlijk een introductie voor hoe de campaign precies werkt.

De manier waarop de campaign werkt, is niet echt origineel, maar in zijn uitvoering wel uniek. Het is namelijk een roguelite campaign. In het eerste deel begin je op de planeet Jakku, die vol zit met gecrashte battlecruisers, welke je terug kunt zien in de film Star Wars: The Force Awakens. Je kunt kiezen welk pad je op je avontuur gaat bewandelen en daarmee in wat voor soort wedstrijden je deel gaat nemen.'

Er zijn diverse soorten races waar je uit kunt kiezen. Bij de gewone race is er een vaste hoeveelheid rondjes die je moet rijden en de snelste wint. Je hoeft niet per se te winnen, maar als je wint, zijn de beloningen hoger en dat kan handig zijn tijdens latere races. Je hebt Time Trials, waar je opdrachten krijgt van diverse tegenstanders, zoals je ramjet voor een bepaalde tijd aan laten staan. Ik kom overigens later terug op wat een ramjet precies is. Mijn minst favoriete optie is Eliminator. Hier wordt elke dertig seconden de laatste in de race definitief geëlimineerd. Als je hier niet in de top 3 komt, dan kun je helemaal opnieuw beginnen. Ik vind dit bijzonder vervelend, want soms gebeurt er weleens iets en dan ben je net even vierde en dan moet je weer dat hele stuk opnieuw doen. Dat is volledig doelloos en maakt gamen, als je het mij vraagt, niet altijd leuker. Aan de andere kant is dit precies wat een roguelite is.

Bij het einde van de introductie, het eerste en het tweede deel, krijg je een tegenstander die je moet verslaan. Als je die hebt verslagen, schuif je naar het volgende toernooi. Wat wel apart is, is dat je dan dezelfde tegenstanders opnieuw krijgt die dan stukken beter zijn. Ik begrijp niet helemaal hoe dat kan.

Je racet op verschillende planeten. Op elke planeet rij je meerdere wedstrijden en vervolgens ga je naar de volgende. Iedere keer als je op een nieuwe planeet komt, begin je in een soort hub-wereld. Hier kan Shade even rondlopen en praten met tegenstanders. Die gesprekken zijn niet echt geweldig en precies wat je kunt verwachten van een game als deze. Het is weer een typische racegame met een verhaal. Hoewel het verhaal wel beter is dan de gemiddelde Need for Speed, is het ook weer niet zo dat ik nu uren boeken ga lezen met de lore.

In de hub kun je dingen doen die wel belangrijk zijn voor het spelen van de campaign. Je kunt nieuwe onderdelen installeren die je voordelen geven tijdens de race. Kapotte onderdelen kun je laten repareren en op den duur komt er ook een oude bekende die je terugbrengt naar de wondere wereld van het podracen. Wat wel jammer is, is dat podracen hiermee een beetje achterblijft als een soort gimmick. Het gaat duidelijk om de speeder en niet om de podracer.

In het begin kun je alleen in speeders racen. Zoals vermeld komen de podracers niet zo heel vaak naar voren. Je kunt in het begin kiezen uit drie soorten speeders die allemaal hun voor- en nadelen hebben. De Landspeeder is de meest gebalanceerde. Je kunt er hoge snelheden mee halen, maar ook is hij vrij wendbaar en moeilijk kapot te krijgen. De Speeder Bike is snel en wendbaar, maar gaat ook snel kapot. Wanneer je remt, spaart hij energie, waarmee hij na het remmen zichzelf een flinke boost kan geven. Dan is er de Skim Speeder, die er het meeste uitziet als een podracer. Met racen voelt hij zwaar aan en gaat hij wat moeilijker door bochten. Is hij eenmaal op tempo, dan is hij ook niet meer te stoppen.

Ik hou niet van boosters in racegames. In plaats van dat je kunt focussen op het racen, ben je eigenlijk alleen maar bezig met wachten tot je de booster weer kan gebruiken, zodat je net even wat sneller gaat dan zonder. De ontwikkelaars zijn het hier overduidelijk niet helemaal mee eens en besloten helemaal los te gaan met deze feature. Het gevolg is dat het systeem met de boosters dusdanig goed gemaakt is dat als je eraan gewend bent, het heel fijn werkt.

Je hebt twee soorten boosters: je hebt de Overdrive en de Ramjet. De Overdrive is wat je gewend bent van een booster, maar dan moet je niet overdrijven. Je drukt op een knop en je gaat harder. Een Ramjet is anders, want met de Ramjet oververhit je eigenlijk de motor. Je gaat stukken harder, maar vlak voor het einde, als je motor op het randje van ontploffen staat, kom je in redline-modus. Wanneer je dan nog doorgaat met de Ramjet, ontploft de motor ook echt en dat wil je niet. Dit laatste is best handig, want je hebt speciale attributen die je in de racer kunt installeren, welke ervoor zorgen dat redlinen een extra snelheidsboost geeft. Die optie heeft mij al regelmatig de overwinning bezorgd.

Het is dus eigenlijk een kwestie van afwisselen als je het goed aanpakt. Je moet er echter wel op letten dat het besturen van de speeder vrij lastig is vanwege de extreme snelheden die je aangaat. Die snelheid is ongeveer 400 van iets. Ik weet niet precies wat dit getal precies inhoudt in deze game, maar het kan mijlen per uur zijn, kilometers per uur of waar ze in het Star Wars-universum de snelheid mee meten. Het gaat in ieder geval hard en soms zie je daardoor niet goed waar je heen moet.

Je racet op verschillende planeten die allemaal hun eigen biomes hebben. Jakku is, zoals fans van de films wel weten, een woestijn. Lantaana is meer een tropisch regenwoud; Ando Prime is een koude planeet met veel ijs. Sentinel One is heel vulkanisch met heel veel rivieren vol zwavelzuur en zo zijn er nog een paar planeten. Ze zien er allemaal even prachtig en uniek uit.

De verschillende planeten bieden allemaal hun eigen uitdagingen. Zo is de hitte van Jakko niet al te goed voor de Ramjet, omdat die dan heel snel oververhit raakt. Als je veel de Ramjet gebruikt, moet je dus je tactieken hierop aanpassen, door bijvoorbeeld door veel schaduwrijke gebieden te racen. Ando Prime heeft daarentegen een aantal soort heel hete ovens om onderkoeling van de motor tegen te gaan. Dit dwingt je om anders te kijken naar races op iedere planeet.

De parcours zijn zo gemaakt dat de races een waar spektakel zijn om te zien. Doordat er veel verschillende sluipwegen en schansen zijn, blijft het altijd onzeker waar de tegenstander precies is. Hij kan net voor je zijn, maar je hoeft hem niet altijd in het zicht te hebben. Hierdoor voel je altijd de druk dat je zo snel mogelijk naar de finish moet.

Met Star Wars: Galactic Racer is er eindelijk een nieuwe racegame in de wondere wereld van Star Wars. Hoewel ik had gehoopt dat het vooral veel podracing zou zijn, gaat het veel meer om de speeders. Normaal ben ik niet zo van boosters, maar in deze game is het systeem met de Overdrive en de Ramjet prima gemaakt en het leverde me veel plezier op. Het is misschien niet de beste arcaderacer van dit jaar, maar hij is zeer vermakelijk en hij ziet er prachtig uit. Iedere race is ook een absoluut spektakel.