Steel Century Groove

In Steel Century Groove zijn de dansende robots meer dan een hobby: het is een volkssport. Vergelijkbaar met Pokémon trainers trekken tieners in deze wereld er als ze jong zijn op uit met hun zogenaamde Tenzerks voor hun First Pilot-reis, welke hopelijk eindigt met een deelname aan de kampioenschappen. Hier is echter geen vriendelijke professor die iedereen op leeftijd zo’n stuk staal geeft. Daar moet je zelf voor lappen.

Het gaat om het gebaar

Jouw moeder is helaas bij gebrek aan papalief de alleenverdiener en in de verre toekomst van deze game is kapitalisme erger dan ooit. Het beetje geld dat ze door de jaren heeft weten te sparen, is daardoor amper genoeg om een kapotte Tenzerk te kopen die je daarna zelf op moet knappen. Helaas faalt dat grandioos, waarmee jouw reis al aan zijn eind lijkt te zijn gekomen voor het goed en wel begonnen is. Door toeval krijg je echter een degelijke Tenzerk te leen en kan je alsnog op het avontuur dat ons beloofd is.

Als een First Pilot is jouw missie om door vier gebieden in deze wereld te reizen en daar de Principal Pilots te verslaan, deze game zijn versie van Gym Leaders. Dit geeft je mogelijkheden om jouw Tenzerks te modden, al is het belangrijkste ze te levelen. Dat is echter niet zo simpel als op de juiste knoppen rammen.

Denken én doen

Waar de meeste ritmegames neerkomen op het tijdig indrukken van de getoonde inputs, gooit men het bij Steel Century Groove over een andere boeg. Tenzerks hebben ieder hun eigen moves en mechanics, en jij moet deze inzetten op de maat van de beat. Wat je wanneer gebruikt, is echter afhankelijk van welke Tenzerk je gebruikt én jouw eigen strategie. Voltrace, mijn starter, gebruikt bijvoorbeeld bliksem in zijn dance moves, maar moet daardoor wel bijladen. Je moet daarom constant jouw energiereserves in de gaten houden en tussen de passen een rustmomentje plannen. Om hierop te anticiperen, moet je daardoor een oog houden op je cooldowns, je unieke mechanic per Tenzerk én de icoontjes die tonen wat voor noten er de volgende ronde gaan komen en wat je tegenstander van plan is. Diens Tenzerk kan immers ook aanvallen. Tegelijkertijd moet je ook nog zoeken waar de noten gaan verschijnen, daar die in willekeurige patronen op het scherm verschijnen, tot mijn grote sarcastische vreugde.

Op momenten kan de hoeveelheid informatie die je in één oogopslag op moet nemen, namelijk overweldigend zijn. Als alles goed op zijn plek valt, is het heerlijk om in die groove te komen. De visuele clutter van aanvallen, het moeten zoeken naar de volgende notenbalk en sommige van de vervelende technieken van tegenstanders werken dit echter tegen. Ik heb geen problemen met bijvoorbeeld iets dat mijn cooldowns verlengt of een aanval blokkeert, maar de muziek versnellen of een gigantische magneet die je zicht wegneemt vind ik nogal hinderlijk en haalt me compleet uit het ritme. Gelukkig is dat echter niet zo’n probleem als dat je zou denken.

Odd

Kijkende naar de beat maps van Steel Century Groove, kan ik ze niet anders beschrijven als wisselvallig. Het tempo waarin ze verschijnen en waarop de robots in de achtergrond dansen, klopt met het tempo van de muziek. Echter, de momenten waarop je knoppen aan moet slaan, zijn dubieus. Bij sommige nummers snap ik de logica perfect, maar vaak zat moest ik het ook echt hebben van de visuele triggers om die naar een succesvol einde te brengen. Al snel luisterde ik daardoor nog maar met een half oor naar de muziek, wat als gevolg naar de achtergrond verdween. Al lag dat ook wel voor een groot deel aan de muziek zelf.

Zonder enige vorm van beschuldiging richting de ontwikkelaars of de artiesten die aan Steel Century Groove hebben gewerkt, heb ik tijdens mijn review-periode meerdere keren gezocht of er iets van ophef rondom de game was vanwege AI generated-muziek. Muziek is natuurlijk een kwestie van smaak, maar deze soundtrack was de eerste waar ik geen enkel nummer had dat ik graag voorbij hoorde komen. Tegelijkertijd waren er ook geen waar ik een hekel aan had. Ondanks dat de game echt tientallen tracks heeft om op los te gaan, voelden ze allemaal nogal mediocre aan. Bij geen een had ik echt het gevoel dat het eruit sprong. Clean en safe, dat is de soundtrack in enkele woorden, al kan ook dat een kwestie van smaak zijn.

Je kunt overigens ook met groot gemak jouw eigen muziek in de game laden om op die manier de ervaring meer aan te passen aan jouw smaak, iets wat ik voor deze review geprobeerd heb met de nummers Booty Bound van JT Music, Your Affection van Shihoko Hirata, Memento Mori van Feuerschwanz, Hey Ya van Outkast en Diggy Diggy Hole van Yogscast. Mijn ervaring was in elk geval hetzelfde en eigenlijk opvallend gelijkaardig aan de muziek in het spel zelf: het tempo klopt, maar de logica achter waar noten landen ontgaat mij volledig. Bij nummers die ik kan dromen zoals deze, stoort dit enorm, waardoor ik verder niet meer met custom songs heb gestoeid.

Hoo boy

Nu we aan het eind van dit artikel aankomen, is er nog een aspect van het spel dat we moeten bespreken, maar ook een waar ik erg mee worstel. Al in de eerste minuten voelde ik namelijk aan dat ik niet de doelgroep voor deze ontwikkelaar ben. Alles in deze game schreeuwt Gen-Z en ik vond het afschuwelijk. Van het feit dat je na elk gevecht een cringy post op een soort X-kloon moet plaatsen met een selfie met een lamme comment, tot aan de overdreven focus op influencers in deze wereld en dat naast elke naam van karakters hun pronouns staan. Noem me een oude zak, maar als ik een game over gigantische dansende robots speel, hoef ik niet het gehele LGBT-spectrum voorbij te zien komen in de cast. Het voelt zeer geforceerd aan met hoe het maar terug blijft komen, vooral wanneer het grote plotpunt aan het eind van de game wordt opgelost door de kracht van coming out.

Ik wil niet met de term woke gaan gooien, immers is dit een stukje creatieve vrijheid van de ontwikkelaar, maar ik ben wel van mening dat het er allemaal te dik op ligt. Het is niet zo dramatisch als in Dragon Age: The Veilguard was, maar als deze game niet in de vuurlinie van zekere groepen komt te liggen, zal dat enkel zijn omdat die volledig onder hun radar vliegt. Nog een reden dat ik dit aanhalen heb gevreesd; immers wil ik niet de blip op de radar veroorzaken.

Op andere verhalende fronten doet de game het niet veel beter. Het probeert maatschappelijk kritiek te leveren door onderwerpen als de 1%, mentale gezondheid en vervreemding van familie aan te halen, maar doet dit op zo’n klungelige manier dat het mij geen moment kon boeien. Al zullen de koddige karakters, wiens artstyle me doet denken aan iets wat je een peuter voorschotelt om het stil te krijgen, ook niet helpen. Of ik ben ook hiervan gewoon niet de doelgroep.

Conclusie:

Was dit puur een game geweest met dansende robots op een ietwat mediocre soundtrack, dan was het goed te pruimen geweest. De unieke gameplay mechanics zijn daarvoor amusant genoeg als alles op zijn plek valt en aan de visuele clutter kun je wennen. Bovendien kun je altijd hopen op modders die tracks toevoegen met geweldige beat maps. Dat is echter niet wat Steel Century Groove is, hetgeen slecht nieuws is voor zowel de spelers als de ontwikkelaar, want het verhaal, diens thematiek en de focus op 'modern audiences' trekken het geheel als een baksteen omlaag.