In mijn preview deed ik de aanname dat de twee nummers die ik mocht spelen zich vlak achter elkaar afspeelden. Dit was juist. Het eerste nummer is letterlijk het start van het spel en de tweede is hoe de game je leert omgaan met de nieuwe krachten die hoofdpersoon Grace heeft verworven. Deze krachten zijn die van de Muses uit Grieks-Romeinse mythologie, welke mensen kunnen dwingen om te zingen en daarbij hun hart bloot te leggen. Best een coole kracht om te hebben, ware het niet dat je het hebt gekregen doordat de vorige Muse in je armen is gestorven en jij nu wordt beschuldigd van moord door goden uit datzelfde pantheon.
Stray Gods
Dit album gaat mijn playlist niet in

Toen ik eerder dit jaar tientallen demo’s doornam voor het evenement genaamd LudoNarraCon, was ik vrij neutraal tegenover de meeste games die ik probeerde. Enkele vond ik echt verschrikkelijk, terwijl ook enkele mijn aandacht wisten te grijpen. Stray Gods was echter een twijfelgeval, zelfs na het voltooien van twee nummers. Maar omdat ik nu eenmaal een zwak heb voor games met een originele insteek, zwichtte ik toen de vraag kwam of wij het wilden recenseren.








Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie