Het verhaal van Embers’ debuuttitel wordt niet op traditionele wijze verteld. In plaats daarvan moeten de omgevingen en gebeurtenissen een boodschap overbrengen op een relatief abstracte wijze. Bij mij kwam die niet aan, daar de enige context die ik aan de game heb kunnen geven, komt van de omschrijvingen van de trophies die ik gaandeweg heb gehaald.

In het ritme
De gameplay is wat dat betreft een heel stuk duidelijker. Als een klein, kleurig mannetje ren je door de spelwereld om je broers en zussen te redden, die om wat voor reden dan ook zijn veranderd in monsters. Ieder hebben ze een eigen uithoek gekozen als territorium, welke wordt bewoond door vijandige wezens die geen oren hebben naar jouw plannen.
Deze wezens komen in welgeteld vijf smaakjes naast de boss fights en functioneren allen op hetzelfde principe. Ze hebben vaste combo’s waarmee ze aanvallen en jij moet op de juiste momenten pareren en ontwijken. Het is alsof je een ritmespel speelt, maar dan zonder de beats om de timing weg te geven.
Hoe je reageert op aanvallen in deze combo’s, hangt er vanaf welke kleur de vijand heeft. Een blauwe aanval pareer je als blauw manneke, terwijl rood wordt gebruikt voor rood. In de verkeerde kleur pareren heeft geen nadelen, maar doet ook geen schade aan de tegenstander, noch heelt het jezelf, iets wat wel gebeurt als de kleuren matchen. Tenslotte is er nog paars, de kleur van corruptie. Deze aanvallen kun je enkel ontwijken, daar jij de corruptie uit je lichaam hebt gebannen en dus deze kleur niet aan kunt nemen.







Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie