Name: Stupid Never Dies review
Item: Stupid Never Dies
Rating: 82

Stupid Never Dies is op meer manieren uitzonderlijk dan enkel door diens hoofdpersoon. Het is namelijk een roguelite, een genre waar ik me in het verleden meer dan eens negatief over heb uitgelaten. Dus waarom ben ik net degene die het recenseert? Dit is omdat het meer is dan een roguelite. Het is een bizar avontuur dat qua stijl nog het dichtste tegen de werken van Suda51 aan ligt. Als je die naam kent, weet je dat je aan het begin van iets bijzonders staat.

Let the fun begin

Wanneer monsters uit de aarde kruipen alsof het de Locust van Gears of War zijn, ontdekt de mensheid al snel hoe lang ze met vuur hebben gespeeld. Lange tijd kwamen er zo nu en dan weerwolven, mummies en vampiers op het oppervlak, maar met onze wapens en overweldigende nummers vingen we ze en stelden we ze tentoon voordat we ze beu waren en vaak op gruwelijke wijze ten dood brachten. Mensen kregen echter een koekje van eigen deeg eens de monsters zich verenigden onder de vlag van KOM (King of Monsters), welke hen zegende met de kracht van technologie. Plots waren het mensen die in het nauw werden gedreven, al werden ook velen tot zombies gemaakt en gedwongen te dienen als fodder op de frontlinie.

Davy is een van die zombies, maar voelt er niets voor om de monsters die zijn dood hebben veroorzaakt te dienen. In plaats daarvan vlucht hij en sluit hij zich op in een winkelcentrum. Hij is verdomd hongerig wanneer hij daar begint te zoeken naar een verstopt mens, maar eens hij er een vindt in een koelcel, zet hij niet de tanden in haar. In plaats daarvan is het liefde op het eerste gezicht. Een knappe jonge blondine kan blijkbaar zelfs een dood hart sneller laten kloppen. Al zal haar hartje weinig doen, daar ze al enige tijd volledig bevroren is.

Omdat een zombie toch moet eten en hij nu vastberaden is geen mensen te verorberen, slaat hij toe eens hij een gigantisch, meerkleurig ei vindt in een verlaten winkel. Dit was echter niet zomaar een ei, zoals hij spoedig erna ontdekt. Dit was het ei van de legendarische feniks en wie het eet, krijgt de kracht van Style Eating, dezelfde kracht waarmee KOM erin slaagde om de monsters onder zijn hoede te krijgen. Een ei dat in bezit was van een geniale wetenschapper die van plan was KOM ermee te stoppen en welke nu die missie aan Davy overdraagt. Die heeft er weinig oren naar, tot de doc hem vertelt dat hij het meisje mogelijk weer tot leven kan wekken met de kracht van Style Eat. Dat is alle motivatie die hij nodig heeft.

Down we go

Style Eat is feitelijk niets meer dan een fancy term voor gedaanteverandering. Eens Davy via een omgebouwd toilet afreist naar de wereld van de monsters, krijgt hij een power boost door de lucht die er heerst. Op deze manier kan hij de strijd aangaan met de inwoners van de layer, waarbij onderscheid wordt gemaakt tussen weak en elite enemies. Weak enemies is je typische mob: wat skeletten, misschien een paar healers en lizardmen in allerlei smaakjes. Ze oppeuzelen geeft je een unieke skill, maar deze is slechts eenmaal te gebruiken, daar de cores van deze vijanden te klein zijn om effectief opgenomen te worden.

Elite enemies is waar het boeiend wordt. Wanneer je deze verslaat en je tanden in ze zet, krijg je de mogelijkheid om hun gedaante aan te nemen. Niet oneindig helaas, slechts voor drie vloeren, maar het geeft je nieuwe manieren om te vechten en soms een krachtige nieuwe style skill. Denk aan een vlammenwerper, een gigantische shuriken van de veren van een harpy of een cyclops die zijn knuppel als boemerang gebruikt.

Dit is overigens niet de enige manier om sterker te worden. Elke vier levels krijgt Davy de keus uit drie willekeurig gekozen power-ups. Zoals we van rogues gewend zijn, speelt geluk hierbij een grote rol. Mijn build focuste zich op het gebruik van de Overtechnology die je kunt stelen van vijanden en waar je Davy daarna permanent mee kunt uitrusten, maar als je enkel power-ups krijgt die zich focussen op style skills of zoveel mogelijk bijten, is je voordeel relatief beperkt. Gaandeweg krijg je middelen om dit te managen, maar mijn tip is om zo vroeg mogelijk uit te vinden wat voor jou werkt en aan de hand daarvan te bepalen welke power-ups je koopt om toe te voegen aan de poel in plaats van ze allemaal te ontgrendelen bij de burger shop die dit faciliteert.

Beetje bij beetje

Overigens is het geen ramp wanneer een run een keer niet zo lekker loopt. Ik zei het al meermaals, maar Stupid Never Dies is een roguelite, hetgeen betekent dat je permanente upgrades kan kopen. Dit kan naarmate je in de game vordert op steeds meer en steeds vreemdere manieren, maar de belangrijkste is een experience multiplier. Iedere keer als je vijanden verslaat, loopt deze op en dit aantal blijft bewaard tussen runs. Ik heb op het moment van schrijven de platinum trophy in zicht en heb ruim duizend vloeren geklaard om daar te komen (getuige het feit dat ik er de trophy voor heb gekregen). Mijn multiplier op dit moment is ruim 10.000%, waardoor ik na het eerste gevecht met een groepje level 1 vijanden al boven level 20 zit. Het gaat op den duur nergens meer over.

Toch is dit zeker geen overbodige luxe. Hoewel niet absurd moeilijk, is Stupid Never Dies op zijn reguliere moeilijkheidsgraad redelijk pittig. Deels is dit omdat het verhaal soort van vereist dat je herhaaldelijk faalt alvorens je een volgende mijlpaal behaalt, zo maken de dialogen wel duidelijk, maar de grotere schurk is een alsmaar aftikkende timer. Dezelfde miasma die Davy zijn kracht geeft in de monsterwereld, is namelijk ook een gif dat zijn leven aantast als hij er te lang aan wordt blootgesteld. Je vecht daarom voortdurend tegen de klok, welke je dwingt risico’s te nemen om de game over voor te blijven.

In theorie is dit prima. Het voorkomt cheesen van skills op afstand met een cooldown en zorgt voor spannende momenten. De praktijk pakt echter anders uit. Stupid Never Dies heeft namelijk opvallend weinig maps voor hoe grindy het is. Ik denk dat ik sommige segmenten bijna honderd keer heb gezien en hoewel de vijanden erop wijzigen, maakt dit het niet minder saai. Er is bovendien ook maar één dungeon (die van de post-game heeft een andere naam, maar bestaat uit dezelfde segmenten), terwijl je na elke verhalende mijlpaal vanaf de eerste vloer er opnieuw in moet duiken. Je gaat dus heel vaak hetzelfde zien en vooral ook doen. Het aantal vijanden is niet klein, maar ook niet groot genoeg om het gevoel van déjà vu af te staven. Al lag dat ook deels aan hoe ik de game benaderde. Eens ik een goede setup had voor mijn Overtechnology, bestaande uit onder andere drones en een raketwerper, liet ik Style Eat namelijk grotendeels liggen. Buiten dat je dergelijke power-ups slechts eventjes hebt, heeft elke vijand vijf skills. Dus zelfs als je degene vindt die je wil, moet je maar hopen dat je niet met die ene skill wordt opgezadeld waar je niets mee aan kunt vangen. Voor mij waren deze vormen dan ook meer een extra skill die ik snel gebruikte als de cooldown was afgelopen, alvorens weer terug te gaan naar Davy’s normale vorm.

Davy’s avontuur

Davy is natuurlijk de hoofdpersoon van dit verhaal en daarom kunnen we deze review niet afsluiten zonder daar verder in te duiken. Al hou ik het daarbij wel bij de metafoor, gezien de story beats zelden dieper gaan dan die van een cartoon. Toch stoorde het me niet. De eerdergenoemde absurditeit vereist enige gewenning, maar maakteen game die objectief vrij mediocre is vele malen vermakelijk dan het zou moeten zijn. Wanneer je vijanden voor het eerst tegenkomt, maak je er bijvoorbeeld een foto van en klieder je daarop. Dergelijke schetsen zijn ook zichtbaar wanneer je Davy Burst gebruikt, een soort Super Zombie Saiyan-stijl die de hele wereld in een discoclub verandert. Het voegt feitelijk niets toe aan de ervaring, maar het slaagde er wel in met grote regelmaat een lach op mijn gezicht te toveren. En dat is waarom Stupid Never Dies hoogstwaarschijnlijk mijn 71ste platinum trophy wordt. Het doet een hoop fout, maar is er wel in geslaagd om de fun-factor te grijpen, iets wat developers maar zelden lukt vandaag de dag. Dus met een beetje meer tijd en liefde, zou een vervolg mogelijk wel eens GOTY-materiaal kunnen zijn.

Conclusie:

Stupid Never Dies is geen game zonder de nodige problemen. Het is grindy, eentonig en niet alle mechanics komen even lekker uit de verf. Maar zelfs als ik dit objectief weet, doet dit niets af aan het feit dat ik me ermee blijf vermaken. Dit komt door een combinatie van de absurditeit van diens wereld en verhaal, het gevoel van macht wat je krijgt als Davy’s groei absurde proporties aanneemt en het vinden van de meest gebroken build die je je voor kan stellen, en welke samen zorgen voor een verslavende gameplay loop.