Name: Tales of Xillia: Remastered Review
Item: Tales of Xillia: Remastered
Rating: 60

Aangezien Remastered in de titel van deze game prijkt, mag je logischerwijs aannemen dat er zaken verbeterd zijn ten opzichte van het origineel dat ooit op de PlayStation 3 verscheen. Grafische verbeteringen zijn hierbij een inkoppertje, al vond ik ze persoonlijk niet dermate imposant. De textures zijn vooral iets scherper, maar aan de soms vreemde animaties is niets gedaan.

Andere verbeteringen zijn dingen waarvan je zou denken dat ze al in het originele spel zouden zitten: een autosave, een gevecht opnieuw proberen na verlies, een skip-knop bij cutscenes en meer. De grootste impact is die van de GRADE shop bij een eerste run, maar daar gaan we het later over hebben.

Runs?

Tales of Xillia is gemaakt om meermaals gespeeld te worden. Aan het begin van het avontuur, kies je uit Jude of Milla. Jude is een student aan een medische universiteit, welke onverhoopt uitkomt bij een verschrikkelijk wapen dat door de regering wordt ontwikkeld. Milla weet van dit wapen en valt de faciliteit binnen om het te vernietigen. Het gevolg is dat de twee oog in oog komen te staan en samen op de vlucht moeten slaan nadat dit volledig in de soep loopt.

Meestal in games als deze, maakt het maar weinig uit welk karakter je kiest. Je kunt ten alle tijden tussen ze wisselen waardoor hooguit de eerste paar minuten verschillen. Niet hier. Er zijn complete delen van de game waarin Jude en Milla van elkaar gescheiden zijn en naar die gebeurtenissen wordt wel gerefereerd, maar echt duidelijkheid ga je niet krijgen. Dit kan soms vreemd zijn, vooral als je het verhaal van Milla als eerste speelt. Jude’s verhaal heeft dezelfde problemen, maar is wat nauwer verweven met de verhalen van de rest van de cast, waardoor je minder het gevoel krijgt dat je zaken mist.

Fundamenteel probleem

Meer content is in de basis een goed ding. Je krijgt immers meer waar voor je geld. Zoals gezegd zijn deze twee verhalen echter slechts op sommige momenten van elkaar gescheiden. Dit betekent dat om de volledige Tales of Xillia-ervaring te krijgen, je grote delen van het spel twee keer zal moeten spelen. Dat is een flinke vraag voor een JRPG, welke tientallen uren duren. En daarmee komen we terug bij de GRADE shop.

De GRADE shop is iets wat al tijden onderdeel is van Tales of-titels. Het is een soort New Game+, waarbij je punten kunt besteden om bij een volgende playthrough bijvoorbeeld je levels, items en gear te behouden of om bijvoorbeeld meer schade te doen. Normaliter verzamel je in een playthrough net genoeg om de belangrijkste zaken mee te nemen naar een volgende playthrough, maar in Tales of Xillia: Remastered begin je jouw eerste run al met 5000 punten. Hiermee kun je alles kopen wat op dat moment beschikbaar is, waaronder dubbele schade en vijfvoudige XP. Zoals je je kunt voorstellen, zorgt dat voor een nogal veranderde ervaring ten opzichte van normaal. Ter illustratie: ik heb de game twee keer gespeeld. De eerste keer speelde ik als Milla met een schone lei. Ik had 37 uur nodig om het spel te voltooien inclusief het gros van de sidequests. Daarna begon ik een schone save met Jude, nam alles uit de GRADE shop en kwam net niet op 18 uur uit, terwijl ik gewoon cutscenes had laten lopen en sidequests had gedaan. Het snellere levelen en hogere schade halveerde dus effectief het spel.

Belangrijke overweging

Voor een tweede playthrough is een dergelijke optie niet verkeerd. We hadden immers al geconcludeerd dat je grotendeels hetzelfde spel speelt. De vraag is echter in hoeverre dit positief is voor een eerste playthrough. Al is het feit dat men dit aanbiedt in een verbeterde versie misschien al indicatief.

Tales of Xillia is zelfs voor een JRPG nogal aan de grindy kant. Je zult vaak rondjes moeten maken in dezelfde gebieden om voldoende XP, gold en materialen te verzamelen om boss fights het hoofd te bieden als je niet op de makkelijkste moeilijkheidsgraad speelt. Het is zelfs zo erg, dat je extra levels middels microtransacties kunt kopen. Mijn advies is dan ook om de opties gewoon bij je eerste run al aan te schaffen en eventueel via het menu uit te zetten. Je kunt het dan activeren wanneer je merkt dat je tegen een muur oploopt of als de game je te traag gaat. Je kunt immers beter te veel opties hebben dan te weinig in een situatie als deze. Al maakt ook dit de game slechts beter behapbaar en niet daadwerkelijk goed.

De harde waarheid

De harde waarheid is namelijk dat Tales of Xillia, althans in mijn beleving, niet bepaald een sterk deel is. Er gebeurt enorm veel in dit verhaal, maar allicht in een poging om geen game van tachtig uur te maken, is er nauwelijks tijd om het daadwerkelijk impact te laten hebben. Karakters hun onderlinge relaties en persoonlijke opvattingen veranderen voortdurend, indicatief voor persoonlijke groei. Groei is echter een proces en dat wordt nagenoeg volledig overgeslagen of gedelegeerd naar één kant van het verhaal. Het meest schrijnende voorbeeld hiervan komt op ongeveer 30% van het spel. Een belangrijke NPC wordt neergeschoten en het enige wat je er over hoort komt enkele uren later, wanneer Milla in een interne dialoog aanhaalt dat hij overleden is. In Jude’s storyline wordt hier wat dieper op in gegaan, maar als ik niet deze game aan het recenseren was geweest, had ik echt geen tweede run gedaan om daar achter te komen. Daarvoor hebben dergelijke momenten een veel te nare smaak in mijn mond achtergelaten.

Wat eveneens niet helpt, is dat combat in mijn beleving een van de slechtste in de franchise is. Het is een real-time combat-systeem met wat limiteringen erop om button bashen te voorkomen, maar tegelijkertijd moet je rekening houden met links tussen karakters om bepaalde combo’s te kunnen gebruiken, het gedrag van AI kompanen die met het grootste gemak het loodje leggen, reserves in je items (daar diezelfde kompanen die gebruiken als je dat niet voorkomt), positionering van alle karakters op het veld en meer. Er gebeurt veel te veel en tegelijkertijd is het enorm eentonig. Combat is in mijn optiek nooit het sterkste facet van de Tales of-serie geweest, maar Xillia is zonder twijfel degene waar ik aan zal terugdenken als een volgende Remastered zich aandient en ik moet overwegen of ik die van een review ga voorzien.

Conclusie:

Tales of Xillia: Remastered maakt het origineel beter met mooiere graphics, quality of life-verbeteringen maar vooral door je sneller door de game te laten gaan. Doe jezelf dan ook een plezier en trek alles uit de GRADE shop om de game beter voor jezelf te maken óf speel een beter deel in de serie als ARISE of Graces f Remastered.