Laten we meteen even de puntjes op de i zetten. Deze versie is feitelijk een port van de VR remake die Vertigo Games en Exkee in 2023 reeds uitbrachten. Waar die enkel op een VR headset speelbaar was, brengt deze "flatscreen"-versie diezelfde ervaring naar gewone schermen zoals PC, PlayStation 5 en Xbox Series X en S. Je hoeft dus geen headset meer op te zetten om Stauf zijn mansion te bezoeken.
Voor wie het origineel nooit speelde
De volledige CGI-on-rails-ervaring van weleer maakt hier plaats voor een echte first-person 3D-wereld waar je vrij doorheen beweegt. Het verhaal blijft daarbij ook grotendeels intact.
Je speelt als een gast in het afgelegen landhuis van Henry Stauf, een excentrieke speelgoedmaker met een duister verleden. Stauf begon als een zwervende dief die op een nacht een vrouw vermoordde en daarna visioenen kreeg van poppen. Hij begon ze te versnijden, verkocht ze en groeide uit tot een schatrijk fenomeen. Een klassiek van krantenjongen tot miljonair-verhaal dat het dorp bewonderde, tot dat de kinderen die zijn speelgoed hadden één voor één stierven aan een mysterieuze ziekte. Stauf trok zich terug in zijn landhuis en verdween uit het zicht.
Jaren later nodigt hij zes gasten uit voor een diner, met de belofte dat wie al zijn puzzels oplost, zijn diepste wens vervuld ziet. Geen van die gasten werd ooit teruggezien. Als speler ben je een naamloze figuur die het huis binnen gaat en stukje bij beetje ontdekt wat er die avond precies gebeurde.
Hoewel dit vroeger een horror game was, moet je nu geen moderne horror met gore of jumpscares gaan verwachten. The 7th Guest leunt op sfeer, ongemak, mysterie en een flinke dosis campyness. Het geeft meer gelijkenissen met een kinderlijk spookhuis op de kermis dan met een survival-horrorgame.
De acteurs zijn bizar, campy en precies daarom geweldig
De echte acteurs waren een van de meest unieke trekjes van het origineel en de makers wisten dat overduidelijk. In plaats van ze te schrappen of volledig te digitaliseren, kozen ze voor iets veel eigenaardigers. De personages zijn opnieuw gecast en met behulp van volumetric video vastgelegd. Concreet betekent dit dat de acteurs in 3D zijn gefilmd en die opnames worden in de spelwereld afgespeeld op character modellen. Op die manier lijkt het alsof de acteurs echt tot leven zijn gebracht in een 3D-spelwereld.
Het is een opvallend vreemde beslissing die de personages opnieuw cringy en uncanny neerzet en ik vind dat werkelijk geweldig. Het had ongetwijfeld goedkoper en netter gekund, maar de ontwikkelaars kozen alsnog voor de extra moeite om er een unieke identiteit aan te geven.
Ga je van heel dichtbij naar deze figuren kijken, dan zie je wel wat vreemd bewegende textures. Maar tijdens normaal spelen valt dat reuze mee en die net-niet-menselijke-gloed past eigenlijk perfect bij een game die altijd al half film, half game was.
Elke kamer een escape room
Als speler moet je in Staufs huis per kamer puzzels oplossen. De puzzels zijn per kamer afgebakend, waardoor je weet dat je iets in die ruimte over het hoofd ziet als je vastzit. Los je een puzzel op, dan komen er nieuwe kamers vrij en kun je verder naar de volgende hersenkraker. Die hele opzet maakt van elke ruimte in feite een kleine escape room.
Heel wat puzzels zijn herinterpretaties van het origineel en niet één-op-één-overnames. Wie het spel destijds uitspeelde, zal bekende structuren in de puzzels herkennen, maar je oude oplossingen uit 93 gaan je hier niet redden. Dat maakt de remake meteen geschikt voor fans alsook nieuwkomers.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie