The Dark Pictures Antology: The Devil in Me

In The Dark Pictures Anthology: The Devil in Me gaat een team documentairemakers naar een eiland waar iemand een soort hotel-en-escape-room-in-één heeft gemaakt wat een exacte kopie zou zijn van The Murder Castle. Het staat op een eiland waar de groep naartoe moet reizen. Vanaf het eerste moment is er eigenlijk al duidelijk dat er iets niet in de haak is. Ze zouden opgehaald worden door een limousine en die komt te laat, de persoon met wie ze hebben afgesproken is niet aanwezig en het hotel staat op een eiland dat er niet echt toegankelijk uitziet voor een dergelijke attractie. Je zou verwachten dat op zijn minst een hovenier is losgelaten op een dergelijk eiland, maar hier is het heel erg veel betonconstructie dat op instorten lijkt te staan.

Het team wordt geleid door Charlie. Deze regisseur wilde aanvankelijk een documentaire maken in het originele hotel van H.H. Holmes, maar hij kent Wikipedia niet en kwam er wat laat achter dat dit al jaren niet meer bestaat. Hij moest natuurlijk balen, maar gelukkig raakte hij in contact met de heer DuMet; een miljonair die het hotel heeft overgenomen van iemand die een obsessie had met de Murder Castle en het was gaan nabouwen op het eiland. Charlie mocht het gebruiken als decor voor zijn film. De documentaire die Kate moet presenteren. Er is echter een probleem en dat is dat zij net uit een relatie komt met ene Mark. Laat dit toevallig de fotograaf zijn van het team. Dat daarmee de dynamiek wat stroef verloopt, is dan ook wel begrijpelijk. Verder is Charlie er voor de elektronica en Erin is de geluidsvrouw.

Supermassive horror

De game is gemaakt door Supermassive Games en is de laatste aflevering van het eerste seizoen van The Dark Pictures Anthology. Dit is een serie horrorgames die allemaal op dezelfde manier zijn opgebouwd, maar waarbij het wel allemaal losstaande verhalen zijn. Met deze serie, maar ook met games als Until Dawn en The Quarry, heeft de studio laten zien dat zij zeer goed zijn in het kunstje wat ze de laatste tijd altijd opnieuw hebben uitgevoerd. Een groep mensen komt op een plek waar de dingen niet zijn zoals ze lijken. Of het nu gaat om een vakantiehuis op een begraafplaats voor Indianen, een spookschip of een hotel/escape room: er is altijd iets niet in de haak.

Wat ik leuk vind aan deze games, is dat je steeds weer ziet dat de ontwikkelaar de verbeterpunten serieus neemt. De verhalen worden iedere keer net wat geloofwaardiger. In dit geval komt het door een goede combinatie van de grafische vormgeving en het acteerwerk. De acteurs die de rollen hebben ingespeeld zijn van topkwaliteit. Kate wordt gespeeld door Jessie Buckley, die vorig jaar een Oscar gewonnen heeft. Dit zie je terug in alles, zoals de manier hoe de dialogen zijn opgesteld of de details in de gezichtsuitdrukkingen, waarbij elke rimpel van het gezicht iets zegt over de emotie van die persoon. Waar ik met The Quarry een half jaar geleden nogal wat moeite had, heb ik met deze game totaal geen problemen.

De game wil horror nogal klassiek behandelen en daardoor wordt het één groot cliché. Een groep vrij naïeve mensen gaat naar een eiland, dat alleen maar per pond is te bereiken. Daar is een groot huis, gebaseerd op een 'murder castle'. Het is ook zo'n typisch horror eiland, inclusief oude vuurtoren en half vergane gebouwtjes en uiteraard een nogal disfunctioneel stroomnetwerk. Hoewel er denk ik wel telefoonsignaal zou kunnen zijn, moesten de filmmakers allemaal hun smartphone inleveren voor de 'privacy' en niemand haalde het in het hoofd om een extra exemplaar ergens uit het zicht te bewaren. Het is weleens jammer dat ze zover zijn met het maken van dit soort games, maar dat ze zo vast blijven houden aan dit soort ouderwetse clichés, terwijl in de filmwereld inmiddels horror een andere kant op durft te gaan.