Some men just want to see the world burn
Met weinig beters te doen, begin je jouw avontuur met het voltooien van simpele puzzels in een setting die nog het meest doet denken aan een mix van Portal en SUPERHOT. Aria en Astra bewegen zich van kamer naar kamer, welke ze weer kunnen verlaten door een mix van blokken, schakelaars, lasers en natuurlijk spelen met de tijd in te zetten. Als je bijvoorbeeld drie schakelaars met drie deuren in combinatie met één blok hebt, kun je die een voor een op alle drie de schakelaars zetten en vervolgens de tijd stukje bij beetje terugdraaien om door de deuren te lopen wanneer een van de schakelaars getriggerd wordt. Dit is natuurlijk een heel simpel voorbeeld, maar wel het fundament dat aan de grondslag van het hele spel ligt.
In de ongeveer acht uur die daarop volgen, wordt beetje bij beetje op deze puzzels voortgebouwd met andere soorten blokken, schakelaars en launch pads. Puzzels komen in groepen en na elke groep wordt een nieuwe gimmick toegevoegd, waardoor je doorgaans minder dan een half uur bezig bent met dezelfde mechanics. Hierdoor gaat de rek er niet uit en blijft het tempo er lekker in. Een bijkomstigheid is helaas dat de mechanics nooit tot het uiterste worden gedreven en puzzels slechts enigszins prikkelend zijn voor de kwabben achter de oogkassen. De puzzels waarbij ik even goed moest gaan denken om tot een oplossing te komen, waren op één hand te tellen, terwijl ik nu niet bepaald een held ben als het aankomt op puzzelspellen. Dit maakt de game toegankelijk, maar zal waarschijnlijk niet bijster interessant voor zij die games als Q.U.B.E., Portal en The Talos Principle hebben verslonden en vooral meer mentale uitdagingen van die strekking zoeken.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie