The Walking Dead: Season 2 - Episode 3

Laatst las ik op een nieuwssite dat het Pentagon een plan heeft klaarliggen om een eventuele zombieplaag uit te roeien. Het document beschrijft tot in detail hoe het leger zombiehordes moet bestrijden en ervoor moet zorgen dat ‘niet-zombieachtig menselijk leven’ overleeft. Het plan houdt rekening met allerlei soorten zombies. Kippenzombies, vegetarische zombies en ‘boze tovenaarszombies’ passeren de revue. De nachten worden op deze manier een stuk verdraagzamer, wetende dat we er klaar voor zijn. Het is echter te hopen dat het Pentagon ook na heeft gedacht over die dekselse Walkers, want ik ben niet van plan Clementine en consorten achterna te gaan.

We zijn intussen bij Episode 3 van het tweede seizoen van The Walking Dead. Clementine heeft sinds de start van het tweede seizoen een hoop doorstaan. Ze werd opgenomen door een nieuwe groep, welke zichzelf los wist te weken van een grotere groep. De leider van deze grotere groep, Carver, een bad-ass en het ultieme voorbeeld van Satans zaad, is op zoek naar de vluchtelingen in kwestie. De vlucht wordt ingezet, wat uiteindelijk resulteert in een nagelbijtend spektakel in de bergen en een enkeltje richting Carvers kamp.

Nu ben je op de hoogte van de eerdere gebeurtenissen, maar ook weer niet. Ik probeer het namelijk allemaal spoilervrij te brengen. Het is een kunst op zich. Één waar ik mijzelf onderhand een meester in mag noemen, een Jedi, een Masterchef en een baas. Laat ik bovendien even melden dat wat betreft het audiovisuele plaatje The Walking Dead nog steeds hetzelfde is. De game ziet er goed uit en blijft er goed uit zien. De laadtijden zijn soms aan de lange kant, maar dit stoort niet.

The Walking Dead draait volledig om het verhaal en de rol die jij daarin speelt. Episode 3 bevat een zinderende climax en zet tevens een nieuwe toon voor Episode 4 en 5. Episode 3 speelt zich volledig af in het kamp van Carver. Voor Clementine, Kenny en Sarita een gevangenis. Voor Nick, Alvin, Rebecca, Sarah en Carlos een bekende plaats. Het gezelschap is echter niet van plan om permanent bij Carver in te gaan wonen en zet alle zeilen bij om een plan te bedenken.

Dat Telltale veel ervaring heeft in het opbouwen van de spanning, mag duidelijk zijn. Ook Episode 3 zit vol met opbouwende scènes om vervolgens plotsklaps duister uit te pakken. In eerste instantie lijkt Episode 2 wat saai. Even vreesde ik zelfs dat hij zou tegenvallen. Achteraf bleek deze angst puur te ontstaan uit het feit dat Telltale zijn tijd neemt. Personages moeten worden geïntroduceerd, evenals de nieuwe situatie. Na de introductie neemt het tempo gestaag toe om vervolgens de speler bij zijn lurven te grijpen en asociaal hard door te razen.

Iets wat sowieso opvalt ten opzichte van Season 1: Season 2 is een stuk duisterder, wat wellicht ook past bij het feit dat Clementine ouder is en al heel wat heeft gezien en gedaan. Dit duistere trekt dan ook enorm. Als speler raak je nog gemakkelijker betrokken bij de gebeurtenissen waardoor het steeds lastiger wordt om de keuzes te maken. Wie kies je als vriend? Wie kies je als vijand? Laat je je hart of je verstand spreken? Als Telltale dit niveau weet vast te houden, dan lijken de toekomstige episodes een emotionele achtbaanrit te worden waarin ik me liever niet bevind. Of toch wel. Stiekem.

Neem bijvoorbeeld de vele fratsen van het eerder genoemde Satans zaad, Carver. Die gast is gestoord. Een maniak. Voldemort is er niets bij. Carver weet frustatie op te wekken, misschien zelfs een beetje angst. Het blijft een feit dat Carver niet ineens Clementine vermoordt, want… dat doen ze gewoon niet. Je voelt je hierdoor wellicht onoverwinnelijk, maar je vrienden zijn dat niet. Carver is onberekenbaar en daardoor in staat je iets aan te doen zonder dat er daadwerkelijk aanleiding voor is. Genieten.

Niet alleen Carver is onberekenbaar, ook Clementine weet te verbazen. Clementine groeit mee en gedraagt zich een stuk volwassener. Haar tijd met Lee werpt zijn vruchten af. Zo zal aan het eind van de episode een keuze komen welke in eerste instantie logisch is, misschien zelfs voorspelbaar, maar ook weer niet. Dit klinkt natuurlijk vaag, alsof ik de verkeerde paddenstoelen heb meegekregen, maar ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel wanneer je de scène speelt.

Er begon echter wel iets te steken deze episode. Ik begrijp het wel, maar ook weer niet. Het is namelijk zo dat, steeds wanneer er iets moet gebeuren, Clementine wordt aangewezen. Op deze manier blijft het spannend, maar minder realistisch. Sommigen zullen het wellicht als een ontwikkeld staaltje mierenneuken zien, maar ik ben van mening dat Telltale hier zelf een slechte keuze in heeft gemaakt.

Conclusie

Episode 3 begint ‘saai’, is halverwege spannend en eindigt als een bezetene. Carver is de anti-held van het moment en Clementine lijkt haar rol als favoriet nog steeds niet te zijn uitgegroeid. Ze wordt steeds meer een favoriet. Telltale pakt uit wat betreft spanning en duistere scènes. Deze volwassen insteek wordt gewaardeerd. Het is dan ook afwachten hoe Episode 4 zich weet te manifesteren.