Zoals de naam al verraadde, brengt Tokyo Clanpool ons naar Japan. Niet de cultuurhub die we vandaag de dag kennen, maar een natie die gebukt gaat onder een interdimensionale invasie van monsters. Een natie die is aangewezen op een select groepje krijgers dat is gezegend met Stigmata die ze kunnen verslaan. Deze uitverkorenen vormen het nieuwe kabinet en doen behalve politiek bedrijven ook op de frontlinie vechten wanneer nieuwe monsters opduiken. Een eind aan dit conflict lijkt niet in zicht.
Zwart licht
Uit het niets komt het echter licht aan het eind van de tunnel, zij het wel van een gitzwarte variant. Een toren stort neer in Tokio en brengt nog meer monsters met zich mee. Niet enkel dat, maar een menselijk ogend individu die zich de Minister of the Right van The Dark Realm noemt, verklaart met deze actie de oorlog aan de aarde. Het klinkt krom, maar dat is uitermate goed nieuws. Eindelijk kan dit kabinet het gevecht naar de vijand brengen, in plaats van wachten op de volgende slag.
Deze toren is waar de rest van de game zich afspeelt, met uitzondering van de momenten dat je terugkeert naar de hub om je bijvoorbeeld uit te rusten of items te kopen. Dit immens grote gevaar is tientallen vloeren groot, met alsmaar sterker wordende monsters die diens gangen vullen. Het is aan de Diet Dolls, de naam van de strijdmacht van dit kabinet, om deze gangen in kaart te brengen en uiteindelijk de toren te trotseren.
Focus
Dit alles is Tokyo Clanpool in een notendop. Niet dat er niet meer verhaal is, maar dat is niet waar deze game schittert. Het verhaal is een rode draad om de motivatie geloofwaardiger te maken dan ‘’verken de dungeon’’, maar weet zelden enige vorm van indruk te maken. En dat is prima. Games in dit genre moeten het zelden hebben van hun verhaal en zelfs wanneer ze het proberen, zoals in Etrian Odyssey: Untold, is het de gameplay die de show steelt. Het zit al in de naam van het genre, maar het is de dungeon die een spel als dit maakt of breekt.
Het is op dit front waar Tokyo Clanpool mij voldoende wist te imponeren, dat ik het spijtig vind dat ik dit schrijf nadat mijn Top 5 van 2024 al gepubliceerd is. Anders had ik hem er serieus voor in overweging moeten nemen. Hoewel ogenschijnlijk bedrieglijk simpel, huist dit gevaarte van steen en ijzer een absurde hoeveelheid diepgang. Alsof het een Metroidvania is, rust het je uit met nieuwe tools om de dungeon te verkennen, die je niet enkel in staat stellen om je weg te vervolgen, maar ook nieuwe geheimen bloot te leggen op zowel de vloer waar je op bezig bent als in de gebieden die je dacht al getrotseerd te hebben. Soms krijg je zo optionele bazen of extra loot, maar later in de game is dit ook nodig om je pad op de hogere vloeren te kunnen vervolgen. Dit is echt enorm slim opgezet en zo zorgt men ervoor dat je langzaam kennis kunt maken met de enorme maps, waarvan je een voorbeeld hieronder kunt vinden. Ter illustratie is deze screenshot redelijk vroeg in de game gemaakt, ruim voor je echt de kaart moet bestuderen om te zoeken waar je iets hebt gemist dat je verder kan helpen. Door de leercurve voelt dit echter niet overweldigend, iets waar bijvoorbeeld Sword of Stranger City en Demon Gaze wel last van hadden.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie