DAMN
Ook in het level design zijn de invloeden van id Software duidelijk aanwezig. Gevechtsarena’s worden afgewisseld met non-lineaire gangenstelsels waarin je niet zelden moet zoeken naar zoiets als een keycard om te kunnen vorderen. Wat hierbij helpt is de aloude regel: als er vijanden zijn, ga je de juiste kant op, al is het hier meer indicatie van plekken die je nog niet hebt verkend. Dit zou in theorie saai kunnen worden, daar het je uit de actie haalt, maar levels zijn nooit zó groot dat deze down-momenten al te lang duren. Bovendien kun je ze gebruiken om de collectibles te vinden die je gegarandeerd mist als je altijd op volle vaart door de levels schiet. Anderzijds kan dit natuurlijk ook in een tweede playthrough, zodat de adrenaline kan blijven stromen. De drie episodes samen kosten je ongeveer tien uur om te voltooien, dus het is niet dat lengte een probleem was, maar de herspeelbaarheid is ook geen overbodige luxe.
Een moment waarop je sowieso even pauze moet nemen, is wanneer het tijd is om augments te kopen. Deze modifiers kun je kopen om je speelstijl te complementeren, zodat je bijvoorbeeld automatisch munten naar je toe trekt of flinke schade doet wanneer je een vijandig gezicht als duikplank gebruikt. Het zijn doorgaans geen game changers, waardoor ik er mijn bedenkingen bij heb om ze in de huidige vorm te implementeren. Beter waren het dingen die je automatisch vrijspeelt naarmate de game vordert, zodat je arsenaal wordt uitgebreid zonder je uit de actie te halen.
Conclusie:
Turbo Overkill is een van de beste boomer shooters uit recente jaren en mag zich niet enkel meten met DOOM: Eternal, maar overtreft die op sommige aspecten. De wapens zijn heerlijk, vooral wanneer je hun alt fire hebt ontgrendeld en tenzij je echt een keycard niet kunt vinden, zit het tempo er heerlijk in. Met tien uur voor één playthrough is het bovendien bijzonder zacht geprijsd.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie