Viewfinder

Zo ook bij Viewfinder, een game die ik leerde kennen tijdens een van de vele streams die vorige maand werd getoond rondom Summer Game Fest. In deze game kun je wat je ziet op foto’s werkelijkheid maken, waardoor je kunt spelen met perspectief om obstakels te overwinnen. Met dit concept als kernidee heeft men een first-person puzzeltitel gemaakt die doet denken aan titels als Portal, The Talos Principle en The Entropy Centre. Maar kan het zich daar ook mee meten?

Say cheese!

In de basis doet het in ieder geval al een hoop goed. Een puzzeltitel die draait rondom één centrale gimmick, moet zorgen dat dit concept makkelijk te begrijpen is, maar tegelijkertijd tot de verbeelding spreekt. Een foto van een object over de wereld plakken om deze te veranderen voldoet aan deze beide eisen. Laten we bijvoorbeeld stellen dat je een tweetal paden hebt, met daartussen een groot gat. Je hebt een foto met daarop een bruggetje. Ik denk dat de oplossing voor zich spreekt. Je gaat om een goede afstand staan, positioneert de brug zo dat die tussen de twee kanten komt en plakt het als het ware in de spelwereld. Het is een startpunt om de mechanics duidelijk te maken, voor de game erop doorbouwt met complexere puzzels.

Het probleem is dat dit laatste nooit echt gebeurd. Van de tientallen levels die de game rijk is, heb ik op slechts vier enigszins moeten tobben. Bij de rest was de procedure doorgaans simpel. Loop door het level om te zien welke objecten er zijn en formuleer vervolgens een plan. Doorgaans zijn dit maar drie of vier objecten, dus de hoeveelheid opties en daarmee ook de moeilijkheidsgraad zijn zeer beperkt. Ik voltooide daardoor met regelmaat een groep levels (welke altijd zijn opgedeeld in groepen van drie) binnen vijf minuten.

Perspectief

Dit is jammer, want Viewfinder heeft meer ideeën dan enkel foto’s maken. Het dwingt je om perspectief te gebruiken om optische illusies te creëren die je vervolgens werkelijkheid maakt, maar gebruikt die ook op jezelf om je voor de gek te houden. Uiteindelijk krijg je zelfs een eigen camera, zodat jij bepaalt welke foto’s je kunt gebruiken om een puzzel op te lossen. Maar aan het eind van de dag, maakt het eigenlijk maar weinig verschil. Gimmicks die om allerlei soorten perspectief draaien wisselen elkaar in hoog tempo af, maar geven je enkel een andere ‘’uitdaging’’, niet een lastigere.

Met dat op het oog, kun je het verhaal met gemak voltooien binnen tweeënhalf uur. De term verhaal gebruik ik daarbij overigens zeer losjes, daar het vertelsel dat deze puzzels omringt zo weinig prikkelt dat het er beter niet in had kunnen zitten.

Conclusie:

Viewfinder speelt als een proof of concept. Een vertical slice die laat zien wat je zoal kunt doen met het basisidee. En dat is een prima idee. Helaas wordt op die fundering geen gebouw gezet, maar een zandkasteel dat met een beetje wind wegwaait. Met het tempo waarom ik door de game heen ging, zal die niet lang hebben gestaan…