WILL: Follow The Light

Eenmaal aan de slag met de full release merkte ik dat ik de game gewoon kon verder spelen, het eerste hoofdstuk bleek dus de demo. Dat verwarde mij weliswaar meteen. Dit eerste hoofdstuk begint op zich al verwarrend, waarbij je onmiddellijk in een boot zit om kort daarna op het vasteland te spelen als vuurtorenmedewerker. Je bent verantwoordelijk voor een weerstation en voor het onderhouden en werkend houden van de vuurtoren. Dit was uiterst sfeervol, omdat je als speler geïsoleerd zit in een omgeving waar weinig spelers ervaring mee hebben. Al snel ga je hands-on met allerlei puzzels rondom de dagelijkse taken van deze man, terwijl de weersomstandigheden slechter en slechter worden. Ik kon hier echt heerlijk in verdwalen. Je voert dringende taken uit om de vuurtoren en je tijdelijke woning van elektriciteit te voorzien. Na een actievolle dag ga je lekker gaan slapen.

In het volgende hoofdstuk word je wakker en hebben de natuurgoden nog wat heviger toegeslagen. Je hoort de noodoproep van een boot die moeite heeft om zijn boodschap over te brengen en je merkt dat de vuurtoren alsnog is gestopt is met branden. Als een gek breng je je lantaarn naar de top van de vuurtoren om de boot toch in goede banen te brengen, tot je plots je collega beneden hoort. Die zegt dat je heel dringend naar de stad moet terugkeren om je baas te contacteren. Hij legt verder niets uit en leent je zijn autosleutels. Eenmaal je in de buurt van de stad komt, zie je dat een modderstroom een groot deel van de stad heeft weggevaagd. Hier begint de game de ene steek na de andere te laten vallen. Zo slaat de game over hoe je überhaupt in de stad terechtkomt. Plots zit je er middenin, angstig op zoek tussen het puin naar je eigen huis, waar je zoon achterbleef met jouw vader. Eenmaal daar zie je dat het huis ook volledig verwoest is, maar van je familie is echter geen spoor. En dan plots word je wakker in een ziekenbed in een noodkamp, waar je te horen krijgt dat je al even buiten westen was. Vervolgens word je geheel bureaucratisch van het kastje naar de muur gestuurd, op zoek naar je familie.

In dit hoofdstuk kom je heel wat NPC's tegen en die lijken zo uit een andere generatie games te komen. Ze zijn enorm stijf in hun dialoog maar ook hun animaties zijn bijzonder zwak. Het contrast met het eerdere hoofdstuk kon niet groter zijn. Ook je eigen personage Will, die op zoek gaat naar zijn zoon, weet niet meer te overtuigen. Hij geraakt afgeleid en blijft al bij al opmerkelijk kalm, terwijl hij helemaal niet weet waar zijn zoon zich bevindt. Hij komt zijn vader en zoon relatief snel op het spoor en zo gaat zijn avontuur pas echt van start.

In deze titel ga je vooral aan de slag met een lineair verhaal, waarbij je met het hoofdpersonage rondwandelt, zeilt en nog een aantal andere vervoersmiddelen bestuurt om zo door het verhaal te bewegen. De game zit vol dialoog en bij de hoofdpersonages zit dat alvast goed. Will voorziet het verhaal van heel wat monologen, waarin hij zijn gedachten met zichzelf deelt. Tussendoor krijg je te maken met heel wat puzzels, die al bij al nooit echt uitdagend zijn. Ze liggen relatief voor de hand. Wat soms wel een struikelblok was, is dat je helemaal niet weet waar je hoort te zijn of wat de volgende puzzel precies is. Toch zag ik dit nooit als een minpunt. Persoonlijk ben ik namelijk blij met deze aanpak, die mij terugbrengt naar een tijdperk waarin het normaal was om even vast te zitten. Er mag dan wel geen klassieke handholding zijn, toch biedt de game een zekere minimale gids, waarbij de ontwikkelaar je in de juiste richting hint door gebruik te maken van geluid en jawel, licht. De titel is zo eigenlijk een gameplay hint. Verwacht geen combat in deze titel, die is er simpelweg niet. Het verhaal is namelijk gegrond in de realiteit, waarbij de meeste mensen op deze aardbol niet de hele dag lopen te vechten met allerlei gespuis of ongedierte, althans, dat hoop ik toch. Het emotioneel psychologische verhaal is waar je de game voor speelt en dat stelde mij niet teleur. De game is uit te spelen in vijf à zes uurtjes. Niet te kort maar ook net niet te lang.

Visueel is de game op de meeste vlakken echt mooi. WILL: Follow The Light is een indietitel ontwikkeld door een kleine studio, maar sommige scènes zijn echt knap gemaakt. Vooral de stukken waarin je alleen de natuur moet trotseren overtuigen het meest, terwijl het net daar waar je veel met NPC's in het stadje moet interageren een pak minder overtuigend is. De soundtrack raakt eveneens de juiste noten wanneer het nodig is en dit komt de atmosfeer ten goede.

WILL: Follow The Light is een beknopte avonturen-puzzelgame waarin je als speler door een emotioneel psychologisch verhaal worstelt. De game klinkt goed en ziet er prima uit, maar weet het hoge niveau van diens eigen start niet vast te houden. Speel je graag titels zoals Firewatch of Dear Esther, dan kan ik deze game wel aanraden.

WILL: Follow The Light is te koop voor € 24,99 op Steam