Column: Ik ben Grand Theft Auto VI nu al beu

Ik ben natuurlijk niet achterlijk. Ik snap dat Grand Theft Auto VI een game is waar spelers héél lang op hebben moeten wachten. Grand Theft Auto V gaat al drie generaties mee en hoewel het een heel goed spelletje schijnt te zijn, is de glans er toch ook ooit wel vanaf. Ik zeg schijnt, want op een enkele missie na waar ik mijn vrouw mee heb geholpen, heb ik die game nooit gespeeld. Net zoals ik Grand Theft Auto VI waarschijnlijk nooit zal spelen.

But look at it!

Ik heb dit sentiment wel eens geuit tegenover mensen in mijn omgeving die nu al lyrisch zijn over het spel. En steevast wijzen ze naar de trailers die verschenen zijn met uitspraken als ‘’maar het is zo mooi!’’ en ‘’moet je kijken wat je allemaal kan doen’’. In een paar cinematic trailers ja, want tenzij ik ergens onder een steen in de zee heb gelegen, hebben we nog altijd geen seconde aan gameplay gezien. Als ik door de jaren heen iets geleerd heb, is het dat een cinematic trailer mijlenver verwijderd kan zijn van het daadwerkelijke spel en dat je een game er dus niet op moet beoordelen. Of niet Watch Dogs?

Maar zelfs als er nu wel gameplay komt, kan ik me stiekem niet voorstellen dat ik er veel meer mee doe dan het allicht kijken om het te posten op GameQuarter. Want ja, dat moet er wel op staan. We posten immers nieuws over dat er volgens geruchten in de nabije toekomst wel eens een nieuwe trailer zou kunnen komen van het spel. Of in het begin schreven we vol trots dat een teaser voor de trailer spoedig zou komen. Niet de trailer, niet de teaser voor de trailer, maar een aankondiging van de teaser van de trailer. Ik neem het het team niet kwalijk – misschien was ik het zelfs zelf wel – want de cijfers liegen niet: dit is wat jullie willen lezen. Persoonlijk denk ik echter wel stiekem: ‘’jongens, doe nou eens niet zo mal’’.

Overdaad

Hiermee zeg ik niet dat er iets mis is met GTA. Ik heb ooit Vice City met redelijk plezier gespeeld en hoewel San Andreas mij enorm tegenviel, heb ik me kostelijk vermaakt met Chinatown Wars op de Nintendo DS. Het is echter niet echt helemaal het type game voor mij. Ik snap de appeal, maar ik ben meer van de story driven games met diepgaande emotionele ontwikkeling. Allicht dat dit in recente delen meer aanwezig is, zo is me immers wel verteld, maar ik voel me niet geroepen erachter te komen. En meer dan met de game, heeft dat te maken met de gamers.

De lyrische mensen in mijn omgeving, de wappies online die de game zo graag willen hebben dat ze er mensen voor bedreigen, de gamers die al gestoord worden van het gerucht van een trailer; allen hebben ze de game voor mij zo ontzettend in mijn gezicht gedrukt, dat ik al moe word van het horen van de naam. Ik had een klein beetje hype na het zien van de eerste trailer, maar ondertussen ben ik simpelweg de game al beu, zelfs zonder dat ik hem ook maar een seconde gespeeld heb. Het is net als met The Last of Us: Part II. Ik weet niet of die goed is, maar mensen hebben zo vaak tegen me gezegd dat ik het moet spelen omdat het zo fantastisch is, dat er voor mijn gevoel geen kans is dat ik niet teleurgesteld ga worden. De lat ligt simpelweg te hoog om nog gehaald te worden. Dus ik hou me wel bij mijn niche games waar bijna niemand het over heeft, om zelf te ontdekken wat ze bijzonder maakt. Dus in tegenstelling tot wat in de podcast is gezegd, gaat niet de hele redactie zich opwerpen voor deze review Peter.