Column: waarom Mixtape wel degelijk de moeite waard is

Tijdens de GameQuarter Podcast besprak ik Mixtape uitvoerig met David en we waren het er wel over eens. Deze game benadert perfectie op een dusdanig niveau dat hij de volle mep van honderd punten verdient. Dit is in ieder geval voor mij de eerste keer dat ik een game heb gespeeld die zo hoog zou scoren, als ik er een recensie over had geschreven. Helaas voor deze game is dit niet het geval.

Toch is er ook veel kritiek op de game. Weliswaar niet van recensenten, die over het algemeen lovende kritieken hebben gegeven, maar meer van gamers zelf. Er is kennelijk een kloof tussen de mensen die schrijven over games en degenen die ook werkelijk over moeten gaan tot betaling.

Een van de belangrijkste punten van kritiek is er rond Stacy Rockford. Dit is de hoofdpersoon en zij maakt een mixtape die de game van muziek voorziet. Ze doet uitstekend werk en haar mixtape past perfect bij de sfeer die de game op wil roepen. Het is zelfs zo goed te noemen dat ik niet denk dat er een betere soundtrack uit gaat komen dit jaar. Dit is nogal een statement, aangezien Grand Theft Auto VI hoogstwaarschijnlijk ook voor dit jaar is gepland. De Grand Theft Auto-serie staat altijd al bekend om zijn goede en zeer gevarieerde soundtracks, maar de muziek wordt nergens zo goed ingezet als in Mixtape.

Stacy zelf is echter nogal een snob. Ik kan er niet omheen dat ze dit ook is. Ik had ook heel erg het idee dat ze zichzelf beter vindt dan de anderen in haar dorp en dat ze overal tegen rebelleert, waardoor ze aanvoelt als een verwend kind dat schopt tegen de maatschappij om het schoppen. Ze is niet geliefd bij mensen en ik snap het. Haar gezichtsuitdrukking komt op momenten gewoon verwaand over en ze maakt zichzelf er niet geliefder op als mensen persoonlijke problemen hebben en zij zich alleen maar drukmaakt om haar mixtape. Op een gegeven moment loopt haar beste vriendin bij haar weg na een ruzie en zij denkt alleen maar: nu klopt mijn mixtape niet meer.

Over het internet verspreiden zich inmiddels allerlei memes van Stacy Rockford en hoe verwaand en elitair ze zich opstelt tegenover de rest en daarmee creëert ze nogal wat wrijving bij gamers. De manier waarop ze praat over Jenny ‘fucking’ Goodspeed, wat ik persoonlijk hilarisch vind, en wat ze af en toe zegt over mensen maakt haar niet geliefd.

Hier zit een probleem. Ik noem dit het Hollywood-syndroom. In films, games, topsport en boeken is heel vaak de hoofdpersoon een fijne gast die sociaal goed in elkaar zit, altijd onschuldig is en vrijwel altijd perfect goed is. Dit is niet het geval met mevrouw Rockford. Zij is het hoofdpersonage, maar net zoals ieder mens niet perfect.

Mixtape leunt heel erg op zeer bekende popliedjes. Van de jaren zestig tot begin jaren 90 passeren diverse nummers de revue en allemaal zijn ze stuk voor stuk bekend. Ontwikkelaar Beethoven & Dinosaur heeft hier niet op bezuinigd, want als er iets duur is voor media, dan is het de rechten krijgen voor bekende popsongs.

En ze hebben niet zomaar de rechten. Waar vaak games opeens uit de bibliotheek moeten worden gehaald of, zoals bij Grand Theft Auto, de game aangepast moest worden om een nummer weg te halen, zijn de rechten voor Mixtape zo aangeschaft, dat ze niet verlopen. Dit is heel erg duur.

Toch wordt Mixtape een indiegame genoemd. Een indiegame is een game die onafhankelijk is gemaakt zonder dat er een grote uitgever achter zit. Hoewel Annapurna Interactive de uitgever is, is deze uitgever te klein en staat deze er juist om bekend dat ze indiestudio’s begeleidt in het uitbrengen van hun game.

Maar hoe is Annapurna dan in staat om zoveel geld uit te geven aan een flinke hoeveelheid popsongs die ooit bekende hits zijn geweest? Waar halen ze het geld vandaan? Vragen die veel gamers toch stellen.

Dit heeft ook te maken met de eigenaar van Annapurna Interactive. Dit is Megan Ellison en zij is de dochter van Larry Ellison, de oprichter van de Oracle Corporation. Onder zijn leiding is Oracle een techgigant geworden waar je rekening mee moet houden en hij hoort tot de rijkste mensen ter wereld.

Veel mensen zien daarmee een soort complot. Ik wil hiermee zeggen dat men vindt dat Mixtape geen indiegame is, omdat het grote geld mee zou betalen aan deze game. Wat het uit zou maken als daadwerkelijk de eigenaar van Oracle geld in Mixtape heeft gestopt voor de aanschaf van al die geweldige hits is kennelijk voor een aantal mensen heel erg belangrijk.

Mensen kunnen oprecht emotioneel worden van de discussie of een game een indiegame is of niet. Waarom vind ik altijd wat lastig. Stel je voor dat een rijk iemand voor die prachtige muziek heeft betaald, zodat deze game nooit meer uit libraries gehaald kan worden en deze game voor de rest van de tijd verkocht kan worden zonder problemen, omdat de muziek voor altijd beschikbaar blijft. Dan vind ik dat zeker een investering waard.

Indiegames zijn iets moois en deze game hoort absoluut bij de indiegames. Dit komt omdat het een kunstwerk is. Een prachtig narratief dat op een perfecte manier om weet te gaan met een verhaal dat wordt verteld en gameplay. En hier gaat het laatste stuk over.

Wat vooral opvallend is, is de discussie over het feit dat Mixtape meer een interactieve ervaring is dan een werkelijke game. De gedachte hierachter is dat sommige mensen zeggen dat je met één knop de game uit kunt spelen. Er zijn nogal wat mensen die bij hoog en bij laag beweren dat dit dan geen game is. Dat is interessant.

Een van de beste verhalende games die ik ooit heb gespeeld, is STEINS;GATE. Een visual novel waar je op zijn hoogst drie knoppen gebruikt om de volledige game te spelen. Je doet niets anders dan op een knop drukken om verder te gaan met de tekst, terwijl voor lange tijd steeds hetzelfde plaatje wordt getoond.

Mixtape vertelt een verhaal, waarbij je zelf rond moet lopen op een aantal verschillende locaties en waarbij jij als Stacy Rockford gesprekken start met je vrienden of op objecten klikt die herinneringen oproepen. De meeste van deze herinneringen zijn een soort minigames waar niet echt een uitkomst op zit.

Een voorbeeld is een moment waarop je terugblikt dat je aan het relaxen bent op een strand aan een klein meer. Je hebt een steen en deze kun je in het water gooien. Hoewel je dingen kunt raken die in het water liggen, hoeft dit niet om verder te gaan in de game. Het is meer gemaakt om de laagdrempelige verveling uit te drukken die jongeren vaak op zo'n moment meemaken. Gewoon lekker rustig zonder zorgen op een strandje zitten en een beetje nutteloos stenen gooien. Er zit geen doel achter en het is ook geen wedstrijd.

De laagdrempeligheid van de minigames in Mixtape heeft een doel. Namelijk symboliseren dat de tijd verstrijkt, wat je er ook mee doet. Je kunt ermee doen wat je zelf wil. Je gaat met een skateboard een bergweg af. Doe je dit met ollies of met tricks, of zorg je er alleen voor dat je auto’s ontwijkt? Dat is volledig aan jou. Als je beneden bent is de rit afgelopen en ga je naar het volgende hoofdstuk. Een stapje verder in de soundtrack die Stacy Rockford in elkaar heeft gezet.

Dit maakt Mixtape zo’n goede game. Je kunt niet winnen of verliezen. De tijd gaat verder en je moet het als speler ondergaan. Er komt een einde aan de dag en daarmee een einde aan de jeugd van de drie hoofdpersonages. Dit is ook het einde van het verhaal.

Mixtape is niet voor iedereen en mensen hoeven het niet te spelen, maar om te zeggen dat het geen game is, omdat je geen macht hebt over het verloop ervan, is denk ik niet helemaal terecht.

Toch zou ik willen dat mensen deze game een eerlijke kans geven en hem spelen voordat ze een oordeel vellen dat het geen indiegame is of dat het geen echte game is. Het lijkt er nu op dat men eigenlijk alleen maar reageert op wat memes over het hoofdpersonage dat op momenten wat snobistisch over kan komen. Start hem eerst eens op, speel hem en vertel wat je ervan vindt. Iedereen heeft recht op een mening, maar het is wel fijn als je hem eerst speelt.