De meeste recente open wereld game die verschenen is (en die ik heb gespeeld), is Crimson Desert. Crimson Desert is wat mij betreft een open wereld game die op zich wel goed begon, een duidelijk pad aangaf voor de main quest (welke overigens niet heel denderend is, maar dat is een heel ander verhaal) en er bloedmooi uitzag. Ik begon er dus ook met goede moed aan. Na een uur of dertig spelen begon de game echter een beetje als werk aan te voelen. Het begon een sleur te worden elke keer weer zo traag ergens naar toe te moeten lopen en zelf maar uit te zoeken wat je er dan moet doen. Ook kwamen er steeds meer nieuwe items bij in de quest log, waarbij steeds onduidelijker werd wat er nou van je gevraagd werd door alles en iedereen in de game.
Ik kan altijd een zekere mate van zelfredzaamheid wel waarderen, zeker in games waar je lang niet altijd aan je handje vastgehouden hoeft te worden, maar in een game als Crimson Desert kun je het andere uiterste vinden: je wordt soms letterlijk aan je lot overgelaten, zonder enige uitleg van wat je moet doen. Dit is voor iemand die niet uren per dag de tijd en de zin heeft om te gamen echt teveel van het goede, of in dit geval, het slechte. Dit heeft mij er toe laten leiden dat ik Crimson Desert zo'n drie a vier patches geleden heb neergelegd en ik heb ook nooit meer de behoefte gehad om deze weer op te gaan pakken. Je kan het misschien zien als een klassiek gevalletje "overweldigt door de vele mogelijkheden", maar feit blijft dat het voor mij steeds minder leuk werd.
Post-Crimson Desert
Ooit ben ik begonnen aan The Witcher 3. Eerlijk gezegd ben ik zo'n zes keer begonnen aan The Witcher 3. Nooit heb ik het langer dan drie uur volgehouden. De controls waren te clunky, de wereld te groot, de menu's onnodig ingewikkeld en deze specifieke fantasy-wereld is niets voor mij. Ook het onnoemlijke aantal side quests stond me tegen. Ik wilde de game heel graag leuk vinden, maar hoe harder ik het probeerde, hoe minder leuk ik de game vond. Ik zie echter wel in dat de game verder echt wel goed in elkaar steekt, ook al heeft ie qua controls en open wereld design de tand des tijds wat mij betreft niet heel goed doorstaan. Echter heeft CD Projekt RED ook een andere open wereld game op zijn indrukwekkende palmares staan.
Na Crimson Desert ben ik mij namelijk gaan wagen aan Cyberpunk 2077. Grafisch een flinke stap vooruit ten opzichte van The Witcher 3 en met de PlayStation 5 Pro update is het helemaal een mooie en soepel spelende game geworden. Toegeven, ook aan Cyberpunk 2077 ben ik een stuk of vijf keer begonnen en telkens ook weer gestopt op het moment dat de wereld eigenlijk helemaal open ging. Helaas was dit enkele weken terug ook weer het geval. De wereld gaat open en mijn interesse vervloog vrijwel direct. Al die verschillende side quests en dingen die je kon doen. Ik raakte snel het overzicht kwijt en sommige side quests voelden direct weer als werk zoals ik dat ook had met Crimson Desert. Het is gewoon teveel. Nou kunnen jullie mij zien als een oude man (bijna 45), maar het feit blijft dat niet iedereen liefhebber is van games waar je honderden uren in kan stoppen en jaren kan grinden of farmen voor een stukje armor dat 1% beter is dan het armor dat je al hebt. Dat ik zo'n persoon ben die niet meer honderden side quests wil doen, is mij nu wel erg duidelijk geworden.
Reacties (8)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie