Column: Wat de game-industrie gelijk heeft met de spijsvertering

Samen met David neem ik een podcast op voor GameQuarter. Daar zeg ik regelmatig dat mijn grootste probleem met de game-industrie is dat ik veel te vaak voel alsof de grote spelers in het spel te vaak verwachten dat ik even op mijn knieën ga zitten, mijn billen uit elkaar trek, zodat ze alles zonder enig gevoel in mijn aars kunnen stoppen. En, tegen beter weten in, doe ik het toch dankbaar net als iedereen. Doe mij maar pijn, zolang ik maar games krijg.

Ik weet dat ik niets anders ben dan een cijfer en ik ben niet zomaar een klein cijfer. Ik ben een bijzonder klein stukje van een statistiek van miljoenen mensen die de games spelen. Naar mij luisteren gaan ze echt niet doen, want ze kennen mij niet eens. Maar dat betekent niet dat ze alsmaar hun rotzooi door mijn spijsvertering moeten proppen op de manier waarop ze dit nu doen.

De grote uitgevers van deze wereld weten hoe het werkt. Je krijgt iets lekkers toegereikt, eet het op en daarna word je met games eigenlijk behandeld, zoals dat werkt in de spijsvertering. Je begint met een lekker snoepje dat heerlijk smaakt, maar daarna eindigt het met een hele berg stront die zo stinkt dat je het nooit meer uit je kleren gewassen krijgt.

Tijdens de Summer Game Fest van dit jaar werd ik gek gemaakt. De State of Play van Sony kwam met de ene fantastische trailer na de andere. Het gewelddadige Wolverine, het fantastische Control Resonant en prachtige beelden van God of War: Laufey. Ik kreeg tranen in mijn ogen van geluk met de gedachte dat ik ze bijna allemaal al snel zou kunnen spelen.

Daarmee was het nog niet afgelopen. Microsoft kwam ook weer met een paar pareltjes van trailers. Mooie beelden van Halo: Campaign Evolved, Clockwork Revolution en de presentatie eindigde met zeer mooie beelden van Gears of War: E-Day. Prachtige beelden van mooie games. Nog geen week later kwam er een presentatie van een halfuur van Fable, waardoor ik op mijn werk na drie uur terug moest worden geduwd in mijn stoel, want ik bleef maar dansen en het begon pijn te doen. Ik kon simpelweg niet ophouden, zo gelukkig was ik.

En zo is het snoepje gegeven. Een week lang de ene prachtige trailer na de andere. Een paar vriendelijke woorden van de CEO’s van beide bedrijven die veel beloofden voor de industrie en ik kon alleen maar denken dat, ondanks alle gedoe met dure hardware, het nog een mooi jaar zou worden. Het is wel bijzonder druk in september en oktober, maar alsnog een prachtig jaar.

De Summer Game Fest was nog niet voorbij en ik kreeg definitief te horen dat Sony de PC loslaat. Waarom? Geen idee. Ze zeggen dat het niet genoeg oplevert. Ik geloof er werkelijk geen barst van. Het is keihard gelogen door mijn landgenoot Herman Hulst, die wel roept dat het zo is, maar vervolgens niet de statistieken toont die het onderbouwen. Dat ze deze statistieken hebben is een feit, want de investeerders zijn dol op statistieken en soms heb ik het gevoel dat ze liever games maken voor investeerders dan voor gamers.

Gelukkig maken ze een uitzondering. Live service games zijn populair op de PC, dus die komen nog altijd net zo goed uit op mijn favoriete platform. Zo wordt de PC nog meer vergiftigd met de rotzooi waar uitgevers maar wat graag op zo kort mogelijke termijn een zo groot mogelijke winst willen maken. Althans dat denken ze. Games als Concord, Anthem en recentelijk ook Highguard bewijzen dat ze er echt heel erg naast zitten. Mensen zijn die troep meer dan zat, wat Marathon inmiddels wel heeft bewezen.

Dan is er die ene live service game die nog succesvol zou kunnen zijn: Destiny 2 verlaat het land der levenden en daarmee is het geen verrassing dat Bungie kennelijk volgt. Een groot deel van de medewerkers wordt ontslagen, want dat is hoe je omgaat met de studio achter Halo, Destiny en Marathon. Even wat tegenvallers en sodemieter maar op. Wij willen geld zien, geen gezeur. We zijn je liever kwijt dan rijk. Dat Marathon faalde door puur mismanagement vanuit Sony wordt even vergeten.

Maar dit is voor Sony nog niet genoeg. Bij deze techgigant houden ze niet van half werk. Als je dan alle zoethoudertjes direct wilt transformeren naar stront, dan moeten het ook maar meteen hele fonteinen diarree zijn zonder harde stukjes. Bij PlayStation is het credo: “Als het niet perfect is, doe het dan niet”, en dus gaan ze er vol in door ook maar meteen aan te kondigen dat er vanaf 2028 geen fysieke games meer verkocht gaan worden.

Toen ik dit las, heb ik mijn bad gevuld met ijskoud water, ben ik in foetushouding erin gaan liggen en ben ik keihard gaan janken. Maar voordat ik klaar was, realiseerde ik me iets. Microsoft is er nog. Het goede oude Microsoft dat altijd zegt het beste met gamers voor te hebben. Was het niet ex-CEO Phil Spencer die een shirt aanhad van Hexen tijdens zijn laatste E3-presentatie? Dat was een gamer die sprak voor gamers. En doet de nieuwe CEO Asha Sharma het niet vooralsnog erg goed? Ik stap uit bad en ga achter mijn computer zitten in de hoop dat het allemaal goed komt. En terwijl ik lees, begint het ijskoude water waar ik zojuist in lag spontaan te koken.

Diarree zonder harde stukjes is nog niet genoeg voor Microsoft. Bij Microsoft zijn het gewoon meteen alle vormen van prut die je niet uit hoort te kakken. Snot, gal, bloed, zeewater, noem het maar op. Als Microsoft eenmaal begint, houdt het ook niet meer op. Iedere keer doen ze dit en als ze klaar zijn, voel je je heel ellendig en kun je niet meer fatsoenlijk zitten. Toch blijf ik lid van dat stomme Game Pass, omdat ze toch weer beloven dat er goede games op komen. Ze verdienen de goede klant die ik ben totaal niet.

Wat bezielt je op het moment dat je eerst roept dat het ene fantastische ding na het andere komt? Vervolgens ram je zoveel negativiteit door ieders strot dat het moeilijk is te ademen. Eerst roep je dat je luistert naar de gamers en die willen dat het XBOX wordt in plaats van Xbox, dus dan moeten we nu opeens uit het niets die naam weer in hoofdletters schrijven. Dit lijkt mij overigens voor investeerders niet heel aantrekkelijk, want het kost nogal wat geld om overal die kleine wijziging toe te passen, maar daar is kennelijk wel geld voor.

Waar geen geld voor is? De rest. Niet lang na de Summer Game Fest maakte mevrouw Sharma een nogal heftig statement. Tegen Bloomberg vertelde ze dat XBOX, Xbox of wat het verder kan zijn, zich niet in een gezonde positie bevindt. Als zij zich niet in een goede positie bevindt, dan mogen de gamers op de knieën gaan zitten, de billen uit elkaar trekken en accepteren wat de gigant ermee gaat doen. Kennelijk vinden ze bij Microsoft dat wel een gezonde positie. Ik adviseer XBOX-spelers dan ook om kniebeschermers aan te schaffen, want je gaat veel op de knietjes zitten komende tijd. Anders zit jouw shitbox niet in een goede positie.

Ze gaan een reset uitvoeren van de bedrijfsvoering. Dat is ijskoude investeerderstaal voor ontslagrondes. Nogal wat mensen gaan hun baan verliezen. Inmiddels is de toekomst van vijf studio's bij XBOX niet zeker. Ze zijn niet succesvol genoeg, dus kun je ze sluiten. Dat is het nieuwe toverwoord bij Microsoft.

In die tussentijd is ook bekendgemaakt dat XBOX consoles weer een stukje duurder gaan worden. Nu valt hier wat over te zeggen, want tenslotte wordt overal de hardware duur door een tekort aan opslag en geheugen. Hier zit bij mij wel een beetje het probleem met Microsoft. Zij zijn dé aanjager door flink te investeren in hardware voor AI. Dit is onder andere doordat hardware voor de komende jaren alleen nog maar duurder zal worden. Ik word er misselijk van.

We gaan nu het tweede halfjaar in van 2026. Wat een mooi halfjaar zou worden, krijgt een heel smerig randje. Veel prachtige games gaan het levenslicht zien, maar er zijn ook veel studio’s die voor een beetje meer winst moeten sluiten. Er zijn consoles die alleen maar duurder worden door ontzettend dom beleid van het moederbedrijf. En daarbovenop is het ook wel duidelijk dat fysieke games zullen ophouden te bestaan. Zo is het leven. Je krijgt iets lekkers voorgeschoteld, maar het eindigt te vaak in een berg poep waar je niet van kan genieten.