Economisch gamen: Games als investering

Voor een enigszins redelijke portefeuille-strategie heb ik daarom gekeken naar GOTY's (Game of the Years). In dit geval de GotYs van Electronic Gaming Monthly (EGM), omdat deze lijst het langst en meest volledig is (de Golden Joysticks gaan nog verder terug tot 1983, maar heeft gaten in 1993, 1995 en 1998-2001). Met als achterliggend idee dat als je indertijd een idee wilde hebben van welke games je achter zou moeten houden voor toekomstige verkoop, je waarschijnlijk zou kiezen voor de meest gewaardeerde games.

Voor elke GOTY heb ik vervolgens een inschatting gemaakt van de historische kosten van een nieuw exemplaar (bijvoorbeeld nieuwe NES games kostten in de jaren '90 zo'n 40-50 dollar). En om tot het rendement te komen heb ik op eBay gezocht naar de hoogste prijs waarvoor een recent exemplaar is verkocht. Die eBay-prijs heb ik vervolgens gelegd naast het bedrag dat je verdiend zou hebben als die 40-50 dollar in de S&P500 had geïnvesteerd.

Bron: Eigen berekeningen op basis van eBay en Center for Research in Security Prices. Originele prijzen zijn geschat op basis van best guesses, eventuele fouten daarin zijn geheel voor mijn rekening.

Aardig om te zien is dat voor de meeste games geldt dat ze ongeveer evenveel in waarde gestegen zijn als de aandelenmarkt. Bijvoorbeeld Street Fighter 2 werd verkocht voor $1100, wat vrijwel precies hetzelfde bedrag ($1101) is als wat je in 2026 zou hebben als je in 1992 zeventig dollar in de S&P500 had gestoken. Street Fighter 2 heeft daarmee een jaarlijks rendement van zo’n 8-9%. Maar er zijn ook uitschieters zoals Mario, Donkey Kong en Halo waar je veel meer op had verdiend dan op een investering in de S&P500. Ook leuk is dat ook meer recente games als Bioshock 1 (Xbox 360/PS3 era) vergelijkbare jaarlijkse rendementen laten zijn, ook al zijn de absolute bedragen een stuk lager omdat de games gewoon nog niet zo oud zijn. Pas als je bij de meest recente games komt, zie je dat de rendementen negatief worden, wat natuurlijk niet zo gek is want waarom zou je bijvoorbeeld ELDEN RING via eBay kopen als een nieuw exemplaar goedkoper is bij de lokale game-boer?

Als je vervolgens alle bedragen bij elkaar optelt, dan kom je voor de games uit op een totaalbedrag van zo'n $50.000 voor de games tegenover $16.700 voor de S&P500, ongeveer drie keer zo hoog dus.

Betekent dit dan dat je maar beter je ETFs kan verkopen en je garage vol moet gaan leggen met exemplaren van Red Dead Redemption 2? Waarschijnlijk niet, om verschillende redenen.

Ten eerste omdat ik de berekening behoorlijk gunstig heb gemaakt voor de games. Ik heb steeds de hoogste recente prijs op eBay genomen. Dat zijn vrijwel uitsluitend games in perfecte staat en die professioneel ge-grade zijn. Voor je eigen exemplaar dat je op eBay zet krijg je waarschijnlijk een stuk minder dan de bedragen die hier staan.

Daarnaast zijn games veel moeilijker te verkopen dan aandelen (in finance-termen: ze zijn minder liquide). Je ETFs verkoop je binnen een minuut met een druk op een knop, bij het verkopen van games komt aanzienlijk meer kijken. Je moet ze laten graden, vervolgens op eBay zetten, wachten op een koper, verzenden en vervolgens eventuele moeilijkheden in de transactie afhandelen. Dit zelfde effect zorgt voor een beperking in de schaal van je investering, want het is een stuk moeilijker om tien of zelfs honderd exemplaren van een game te verkopen dan een enkel exemplaar.

En tot slot is investeren in retro games veel risicovoller dan in een gespreide ETF. Zo'n gespreide ETF zal in de regel min of meer gelijk oplopen met de gehele economie, wat betekent dat je minder last hebt van sectorspecifieke schokken (zoals die in de game-industrie). Bij investeringen in retro games ben je veel afhankelijker van het sentiment rond die retro games en de diepte van de beurs van retro gamers.

Screenshot Press Start for Nostalgia

Uiteindelijk zijn games als investeringsobject vooral een gedachtenexperiment. Als je in die documentaire kijkt (binnenkort op YouTube), dan zijn de verzamelaars vooral trots op hun collecties en de waarde ervan. Maar hoe hoog de prijs van de games in hun verzameling ook is, ze verkopen ze niet. En dit is niet alleen omdat het daadwerkelijke verkopen veel moeite zou zijn en ze waarschijnlijk niet de volle mep voor de games zouden kunnen krijgen. Voor die verzamelaars representeren retro games een waarde die niet te vangen is in de prijs.

Mark Dijkstra is universitair docent Finance aan de Vrije Universiteit Amsterdam en een fervent gamer. Met zijn kennis én zijn passie schrijft hij twee keer per maand een gastcolumn op GameQuarter, waarbij hij gebeurtenissen en ontwikkelingen in het gaming-landschap bekijkt vanuit een economische lens.