Stelling: Nostalgie wordt te vaak overschat en maakt oude videogames beter dan ze daadwerkelijk zijn

Ik vind deze moeilijk. Want ergens kan ik mij in de stelling vinden. Games van toen waren anders dan dat games nu zijn. Maar ik zou heel hypocriet zijn als ik zeg dat ik het er helemaal mee eens ben. Ik denk niet dat ik de game Mouthwashing zo goed had gevonden als ik nooit een PlayStation 1 heb gehad. Ik ben dol op Boomer Shooters, omdat het voor mijn gevoel mijn terugbrengt naar een tijd dat de first-person shooter nog heel nieuw was en pure magie. De echte magie van toen voel ik echter niet meer.

Heel veel games en apparaten van dit moment zijn gebouwd op nostalgie. Ik heb recentelijk een Commodore64 Ultimate gekocht. Als ik dat apparaat opstart, waan ik mij in de wondere wereld van mijn jeugd. Ik had niet eens een Commodore64, maar een MSX, maar het is genoeg om weer dat gevoel terug te brengen. Nostalgie is een verdienmodel geworden die zeer succesvol is. Kinderen van toen zijn nu goedbetalende veertigers.

Iedereen is ooit jong geweest. Over tien jaar zullen de mensen die nu net volwassen zijn met warme gevoelens terugkijken naar die oude games die wel echt goed waren. "Weet je nog? Fortnite? Dat was kwaliteit. Wat er nu uitkomt, Elder Scrolls 7 en Grand Theft Auto IX, wat een rommel is dat." Zo heeft iedere generatie en ieder persoon zijn games. Ik kon nog altijd enorm genieten van het spelen van de games die ik vroeger koesterde, maar altijd ook met een gevoel dat ik iets mis, namelijk dat ik toen een kind was en nu niet meer.

Ik heb best een poosje nagedacht over deze stelling, want ik weet nu eigenlijk niet goed of ik het hiermee eens of oneens moet zijn. Bij sommige games denk ik dat je het vooral in diens tijdsgeest moet zien en dat het hedendaags gewoon niet zo zou klikken als destijds.

Aan de andere kant denk ik dat het wel degelijk kan. Denk aan Oblivion, dat toch goed werd ontvangen als remake. Zelf ben ik ook wel benieuwd of Halo: Campaign Evolved die gevoelens van toen, Halo: Combat Evolved uit 2001, weet op te wekken. Ook heb ik het nooit onder stoelen of banken gestoken dat ikzelf erg graag een remake van Medal of Honor: Allied Assault zou zien. Iets dat ik op GameQuarter al meermaals heb benoemd en zelfs een heel artikel aan heb gewijd.

Of ik het ermee eens of oneens ben, ik ben er nog steeds niet aan uit!

Ik moet zeggen dat ik wel wat games die ik vroeger graag speelde via GOG heb kunnen bemachtigen. Deze heb ik als kind altijd veel met plezier beleefd en dat plezier hoop ik te kunnen herbeleven. Bij sommige, zoals Jazz Jack Rabbit, is dat ook gelukt. Hier vermaak ik me nog steeds kostelijk mee. En nu dat er een nieuwe Heroes of Might and Magic aankomt die de charme van de oude games in mijn ogen goed terug haalt, denk ik dat het best mogelijk is om oude games nog steeds te kunnen waarderen.

Maar er zijn ook zeker games waar ik, nu ik ze opnieuw speel, me afvraag wat ik er goed aan vond. Deze zijn absoluut niet zo leuk als dat ik me herinner en ik denk dat daar de nostalgie zeker een rol speelt. Maar toch ben ik blij dat er initiatieven als GOG bestaan, want daardoor heb ik ook een aantal mooie klassiekers kunnen bemachtigen, zoals Zork en Quest for Glory, die er al waren voordat ik was geboren.

Ik ben het dus deels eens met de stelling, maar ik denk dat het van persoon op persoon verschilt hoe sterk dit speelt.

Videogames hun graphics en gameplay zijn doorheen de jaren geëvolueerd. Je kijkt best naar oudere games vanuit hun eigen tijdsgeest. Heel wat mensen voelen zich nostalgisch bij titels uit hun jeugd, maar dat is geen maatstaf voor de kwaliteit ervan. Een titel die in het verleden hoog scoorde, doet dat in principe nog steeds als je hem door de juiste lens bekijkt. Diezelfde games vergelijken met een moderne maatstaf is gewoon onmogelijk en bovendien oneerlijk.

Voor mij zijn retro games veel meer dan simpelweg nostalgie. Ik heb een uitgesproken voorkeur voor titels uit de jaren 90 omdat ze eenvoudiger en eerlijker in elkaar zitten. Vaak druipt de passie van de ontwikkelaars van het scherm af. Game-bedrijven zijn veel te groot geworden en vaak is kwantiteit belangrijker dan kwaliteit. Kwaliteit wordt bovendien te vaak gekoppeld aan graphics en aan de omvang of het budget van een spel. Zelden gaat die vergelijking echter op en het eindresultaat is dat veel titels een ziel ontbreken.

Dat is ook logisch, ontwikkelaars werken nu voor die gigantische bedrijven die uitvoeren wat de markt en de trends hen opleggen, met enkel winst als doelstelling. Gelukkig zijn er meer dan voldoende uitzonderingen. Je hebt indie-ontwikkelaars die nog steeds hun passie volgen, en er zijn ook nog enkele zeldzame bedrijven zoals FromSoftware die een duidelijke visie hebben en daar koppig niet van afwijken.

Voor mij is retro gamen echt een passie en iets wat mijn jongere vrienden vaak irriteert omdat ik ze verplicht om classic couch games te spelen met me. Nostalgie maakt oude games niet beter. Maar een goede oude game blijft voor mij een goede game en je zal mij die ook tot in de oneindigheid zien verdedigen.

Ben ik het niet mee eens; zo vind ik Die by the Sword echt een geweldige game. Maar die wou ik in 2011 weer eens opnieuw spelen na dertien jaar en Jezus, wat was die game onspeelbaar. Mijn mening over die game heeft dan ook een dikke deuk opgelopen. Dus nee, nostalgie verdoezelt de gebreken niet.

Gedeeltelijk mee eens. Games moeten we bekijken binnen de context van hun tijd. Wanneer we die context los van elkaar beoordelen, komen verouderde elementen naar voren, bijvoorbeeld op grafisch of muzikaal vlak. Wanneer mensen het originele spel vandaag opnieuw spelen, merken ze soms dat de game minder goed is dan ze zich herinnerden. Aan de andere kant waren sommige games revolutionair voor hun tijd, waardoor ze vandaag nog steeds niet gedateerd aanvoelen. Daarnaast zijn er remakes die oude games nieuw leven inblazen. Dit is een perfecte manier om nieuwe spelers kennis te laten maken met revolutionaire klassiekers uit het verleden. Tot slot heb ik ook vaak het gevoel dat nostalgische gevoelens als verdienmodel worden gebruikt. Dat vind ik jammer.