Rollerdrome

Ontwikkelaar Roll7 heeft in diens veertienjarige bestaan al dertien titels op diens naam mogen zetten. Maar de spellen waar ze doorgaans mee geassocieerd worden, zijn die in de OlliOlli-serie. Na drie van die spellen wilden ze blijkbaar eens wat anders dan skateboarden en dus worden spelers voor Rollerdrome op andere wieltjes geplaatst.

Rollerskate-wieltjes welteverstaan, daar in de niet zo verre toekomst van 2030 de wereld in de ban is van een sport genaamd Rollerdrome. Stuntend op hun rollende schoeisel, duiken atleten arena’s in om het op te nemen tegen de werknemers van de organisator. Niet in een race of wedstrijd waarin je moet laten zien wie de ziekste stunts kan uitvoeren, maar bewapend en klaar om bloed te vergieten.

Vreemde mix

In deze bizarre combinatie van sport en third-person shooter moet jij als uitdager een vast aantal vijanden per locatie omleggen. Daarbij moet je letten op een leeglopende combometer, vijandelijk vuur en de omgeving, om een zo hoog mogelijke score neer te zetten en niet enkel het level te overleven, maar ook andere deelnemers te verslaan. Daarbij is het nodig in beweging te blijven en te stunten, daar dit is hoe jouw wapen worden bijgevuld. En geloof me als ik zeg dat kogels sneller op gaan dan je lief is.

Het concept klinkt op papier absurd en tegelijkertijd zowel simpel als complex. Dat is ook hoe het is om het te spelen. Je weet wat van je verwacht wordt en hoe je het beste kan handelen, echter dit daadwerkelijk tot uitvoering brengen kan soms wat lastig zijn. In de build die wij mochten spelen, was de leercurve echter best aangenaam, waardoor je zelden meer dan een tweede poging nodig zal hebben om een level te overwinnen. Dat doen met een goede score is dan weer een ander verhaal.

Zorgen voor de toekomst

Voor deze preview mochten wij aan de slag met de eerste zes levels van het spel. Deze zijn goed voor veertig tot zestig minuten gameplay, afhankelijk van hoe succesvol je bent in het behalen van challenges. Dat is namelijk, tot mijn verbazing, hetgeen wat bepaald of je verder kan in de story mode. Logica zou dicteren dat het voltooien van de levels en het behalen van de hoogste score je zou moeten kwalificeren tot de volgende ronde van het Rollerdrome-toernooi, maar dat is niet hoe het in de praktijk werkt. In plaats daarvan zijn de levels opgebroken in groepen van vier en krijg je enkel toegang tot de volgende groep als je voldoende specifieke acties hebt uitgevoerd, zoals het neerschieten van een sniper terwijl je in de lucht bent of het nauw ontwijken van een aanval. Natuurlijk moet je daarna wel evengoed nog winnen.

Ik snap ergens waar dit vandaan komt. Coole tricks doen hoort een beetje bij dit soort sporten en je tegenstanders vernederen kun je in het verlengde hiervan zien. Als je echter, net als mij, met de mindset erin gaat dat dit een shooter met een twist is, kom je er nogal bedrogen uit.

Vaardigheid met de geweren speelt maar nauwelijks een rol, daar er een auto-lock en slowdown zijn om je te helpen. Het plezier dat ik met het spel had, verdween dan ook als sneeuw voor de zon eens ik ontdekte dat ik terug moest keren naar eerdere levels om arbitraire acties uit te voeren, om zo langs de blokkade te komen die vooralsnog voelt als een wijze om de game langer te maken. Of dat echt zo is zal moeten blijken.

Conclusie

Als de eerste kennismaking met Rollerdrome een goede indicatie is van wat de game uiteindelijk gaat bieden, kijk ik er persoonlijk niet naar uit om terug te keren naar diens arena’s. Het concept is grappig, maar verliest zijn charme eens het je dwingt om jezelf in specifieke bochten te wringen om de campaign te vorderen. Dat is problematisch, want dat had het al niet bepaald in overvloed.