Apopia: Sugar Coated Tale

Het verhaal lijkt in eerste instantie simpel. Hoofdpersoon Mai is met haar moeder op een bergpad aan het wandelen en opeens valt Mai in een mysterieus gat dat haar naar het onbekende koninkrijk van Yogurt brengt. Een koninkrijk dat enkel bestaat uit antropomorfische konijnen. Daar redt ze een vreemd uitziende kat, die door haar Nico genoemd wordt en uiteindelijk haar compagnon wordt. Het blijkt dat Nico ook van een andere plek afkomt en hier onverwacht verzeild is geraakt. Samen gaan ze op zoek naar een weg terug. Welke ze de nodige vrienden, vijanden en mysteries oplevert, want Yogurt is niet het idyllische koninkrijk dat je in eerste instantie zou denken als je het zo ziet.

Dieper dan je denkt

Dit laatste is wat mij geboeid hield voor het verhaal. Het is niet zo’n simpel ga-van-A-naar-B-verhaal, maar het heeft diepgang. Mai blijkt een speciale kracht te hebben waarmee ze de Dark Worlds van haarzelf en anderen kan bekijken. Deze Dark World is een manifestatie van de kant van mensen die ze niet aan de buitenwereld willen tonen. Met deze kracht moet Mai het koninkrijk zien te redden van een kwaadaardige leider die enkel bekendstaat als Boss, maar moet ze ook haar eigen weggestopte ik leren erkennen. Iets wat vooral heel erg centraal staat in dit verhaal is moederliefde en omgaan met verlies en schuld. Voor een game die er zo vrolijk en kleurrijk uitziet met zo’n leuke muziek, is dit iets wat je niet zou verwachten. Maar dat is juist wat het zo goed maakt.

Kort, maar krachtig

Op zich is de gameplay in basis vrij simpel. Je kunt rondlopen en kunt interactie hebben met voorwerpen en praten met npc’s. Echter, wordt het al snel duidelijk dat Apopia meer is dan alleen dat. De developers hebben verschillende elementen toegevoegd in de vorm van minigames om het interessant te houden. Veel van deze gameplay-elementen zijn knipogen naar andere genres, wat ik persoonlijk erg vermakelijk vond. Het was leuk om te zien wat ik allemaal herkende. Zo waren er verschillende vormen van ritmegames, een parodie op een oude first-person dungeon crawler, puzzels en nog veel meer. Elke minigame heeft op zijn eigen manier weer een passende besturing. Ook zijn er binnen de gamewereld zelf tonnen aan referenties naar andere media. Zo zag ik een referentie naar Doctor Who, naar iemand die verdacht veel leek op een bekende dungeon master en zelfs referenties naar actuele politieke en sociale problematiek. Voor een korte game van zo’n tien uur zit deze echt tjokvol met van alles, maar niet op zo’n manier dat het voelt alsof het erin is geplaatst om het er maar in te hebben. Het voelt als een geheel.