Als je bekend bent met de Borderlands franchise dan weet je dat de game bouwt op een aantal bouwstenen: cell-shaded artstyle, shooter, verhaal, bizarre sidequests en loot. Het verhaal is altijd een belangrijk onderdeel van de game geweest. Dat is ook in deel 4 niet anders. De game speelt zich af op de planeet Kairos, want voor het eerst in de franchise is Pandora niet meer de hoofdlocatie (afgezien van The Pre-Sequel). Je speelt als één van de vier Vault Hunters die op zoek zijn naar een Vault op Kairos. Echter word je gevangengenomen door de Timekeeper. Deze Timekeeper houdt de bevolking van Kairos onder zijn controle met een implantaat in de ruggenwervel en dit fijne apparaat stopt hij ook in jouw rug. Echter gaat er iets mis en word je bevrijd door Ajay van het verzet. Met hem doorloop je de eerste missie. Dit loopt op het eind gruwelijk mis en dan zie je waartoe de Timekeeper in staat is.
Na flink wat actie en reizen, beland je uiteindelijk op een strand waar we een oude bekende treffen. Hier start je avontuur om wraak te nemen op de Timekeeper. De eerste missie toont eigenlijk al direct dat het verhaal van de game een stuk duisterder is dan in de vorige delen, maar misschien nog wel meer straalt er volwassenheid van de game af. Natuurlijk is de welbekende humor nog steeds groot aanwezig, maar de poep- en plashumor zoals in de vorige delen is flink gedempt. Dat maakt dat deze game qua hoofdverhaal geschikter is voor een groter publiek, zonder in te leveren op kwaliteit. De sidequests zijn nog steeds bizar en zitten vMopoiol specifieke humor. Om maar even een voorbeeld van een sidequest te noemen: een raket is niet ontploft en heeft daardoor een existentiële crisis opgelopen. Aan jou de taak haar te helpen haar levensdoel te vinden.

Audiovisueel amazing
Een ander herkenningspunt van de Borderlands-franchise is de kenmerkende cell-shaded artstyle. Je haat het of je houdt ervan. Er is nooit echt een middenweg mogelijk. Deze artstyle zorgt er voordat de game wat cartoonesk oogt. Dit maakt het overigens zeker niet kinderachtig. Dankzij de stijl oogt de game tijdloos en zou dit grafisch wat minder veeleisend moeten zijn. Ik zeg bewust zou moeten zijn, want inmiddels is het wel duidelijk dat Borderlands 4 op de PC nogal wat performance-problemen kent. Zelf kan ik hier niet over oordelen, aangezien ik de game heb gespeeld op een PS5 Pro. Helaas is ook de performance hier niet altijd even goed. Zeker in een langere speelsessie kan de performance flink inzakken. Eerlijkheid gebiedt mij te vermelden dat ik hier zelf geen last van heb gehad en zal het ook niet meenemen in de uiteindelijke beoordeling.
Verder ziet de game er wonderschoon uit; elke biome ademt zijn eigen identiteit en zeker in vergelijking met eerdere games is de game gewoon bloedmooi. Verwacht echt geen fotorealistische graphics zoals bij Destiny 2 of Cyberpunk, maar dat past ook helemaal niet bij deze game.
Ook qua geluid zit het in de game echt in orde, exact zoals je van de game bent gewend. De oneliners van je tegenstanders vliegen je om je oren: sommige erg grappig, sommige cringe. De muziek is aanwezig wanneer het aanwezig zou moeten zijn en de wapens klinken vol overtuiging zoals je verwacht van dat specifieke wapen.














Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie