CARTAGRA

Dit verhaal brengt ons naar Japan in de jaren 50. De tweede wereldoorlog is nog maar net beslecht en Japan, als een van de grote verliezers, likt nog altijd zijn wonden. Corruptie en misdaad tieren weliger dan ooit in alle lagen van de bevolking en in die omstandigheden beseft detective Takashiro Shugo dat hij niet het goed kan doen wat hij voor ogen had. In plaats daarvan trekt hij zich terug uit de maatschappij en neemt hij zo hier en daar een klusje aan die zijn talenten benut.

Oud zeer

Het is op deze wijze dat hij middels een oude collega wordt gevraagd een vermiste vrouw op te sporen. Yura is de verloren dochter van een gerespecteerd zakenman, maar ook een vrouw uit Shugo zijn turbulente verleden. Dit maakt de zaak emotioneel complex, al wordt het enkel lastiger wanneer hij wordt gevraagd Yura’s tweelingzus op sleeptouw te nemen om haar nieuwsgierigheid tevreden te stellen. Voor vaderlief is Yura namelijk reeds gestorven, ongeacht of het letterlijk zo is.

Alsof dit alles nog niet ingewikkeld genoeg is, is in Ueno een seriemoordenaar bezig. Diens doelwit is jonge vrouwen, welke op gruwelijke manieren langzaam om het leven worden gebracht. In eerste instantie is dit voor Shugo slechts een zaak waar zijn ex-collega mee bezig is, maar wanneer iemand in zijn omgeving ten prooi valt, is het niet iets wat hij nog langer kan beschouwen als een ver van zijn bed show.

Incomplete puzzel

Deze twee zaken spelen zich naast elkaar af in CARTAGRA, al hangt het van je keuzes af in welke capaciteit precies. Er zijn dik tien eindes, maar slechts weinig daarvan kun je objectief beschouwen als goed. Dit is niet verwonderlijk, daar het zich afspeelt in hetzelfde universum als Girl in the Shell / Kara no Shoujo. Dit betekent dat de duistere thematiek belangrijker is voor de ervaring dan bloemetjes, bijtjes en vlinders in de buik. Al had ik dat gevoel niet eens de credits van het true end over mijn scherm rolden.

Toen ik na vier normale eindes en het true end de game afsloot, was ik namelijk heel onvoldaan en verward. Hoewel de story threads allen worden opgelost, is de manier waarop ze er komen op momenten vreemd. Niet enkel omdat de meest cruciale momenten worden opgelost door het jongere zusje van Shugo in plaats van de detective zelf, maar ook omdat het voelt alsof ik delen van het spel mis. Duidelijke seksscènes stoppen na enkele seconden, wat soms al vreemd voelt, maar ook momenten die duidelijk als choquerend zouden moeten overkomen zijn weinig meer dan een paar bloedspetters op een zwarte achtergrond en een beetje tekst. Het voelde een beetje als de censuur van South Park: The Stick of Truth in sommige regio’s en toen dat kwartje viel, bevestigde een trip naar Google mijn vermoedens.

Deze versie van CARTAGRA is een verbeterde versie van de originele game en is gebaseerd op de Nintendo Switch-versie die nadien verscheen. Zoals we allen weten, heeft Nintendo zo zijn opvattingen over wat het wel of juist niet op diens storefronts wil hebben, waardoor het nodig was om de game te censureren. Niet enkel de bobs and vagene, maar vooral ook de meer groteske scènes die de horrors van de slachtoffers visualiseren. En op Steam is er om de een of andere reden nóg meer gecensureerd, waardoor de game slechts een schim van zijn originele zelf is. Dat is waarom ik onvoldaan achterbleef, want zelfs zonder dit te weten, voel je het gewoon als je het speelt.

Conclusie:

CARTAGRA is in zijn huidige vorm slechts een schim van de volledige game. De censuur van de erotiek is een ding, maar door de schokkende beelden weg te halen die tonen wat voor monsters de daders zijn, mist de game de impact die het hoort te hebben. Het is alsof je de SAW-serie gaat kijken, maar je hoort enkel over wat er met de slachtoffers gebeurd is doordat twee agenten er daarna over praten…