Code Vein 2

Code Vein 2 is het vervolg op Code Vein. Dit klinkt natuurlijk vrij logisch, maar eigenlijk is de naam het enige waaruit je op kunt maken dat Code Vein 2 een vervolg is. Natuurlijk zijn er flink wat overeenkomsten in het vechten tussen beide games, maar als je kijkt naar het verhaal, dan staan beide game scompleet op zichzelf. Code Vein werd na de release toch wel wat bekritiseerd en het is dan natuurlijk aan de ontwikkelaar om het tweede deel positiever te laten landen. Zelf heb ik het eerste deel nooit gespeeld, maar de meeste lezers wisten dat natuurlijk al, want Wuchang: Fallen Feather was zo'n beetje de eerste soulslike game die ik speelde. Dat gezegd hebbende behandel ik Code Vein 2 dus als een losstaande game.

In Code Vein 2 stap je in de schoenen van een Revenant Hunter. Je wordt tot leven gewekt door een klein meisje met de naam Lou (Magmell). Zij deelt daardoor als het ware haar hart met jou, welke je op je rug zal dragen voor de rest van de game. Jij bent degene die de wereld moet redden van een mysterieuze kracht, bekend als de Resurgance. Vrijwel alle Revenants zijn veranderd in monsters, of zoals de game het zelf noemt, horrors. Lou kan meer dan alleen jou tot leven brengen: ze kan namelijk ook tijdreizen en in opdracht van Lavinia Voda neemt Luna je mee naar honderd jaar geleden. Niet geheel toevallig vlak voor de oorzaak van dit alles: de Upheaval. De missie is het verleden te veranderen door het lot van vijf legendarische helden te veranderen. Hoe je dit doet, is geheel aan jou. Je zult ze eerst nog moeten vinden en daarvoor zal je heel wat moeten reizen, want eigenlijk weet niemand waar ze zijn. Ondertussen sluit je hechte vriendschappen met anderen en ook met de helden zelf. Dit brengt een emotionele diepgang en zal je keuze in hoe je hun lot probeert te veranderen, diep beïnvloeden. Aangezien het verhaal tijdreizen bevat, heeft het de potentie om flink uit de bocht te vliegen. Dit doet het eerlijk gezegd nergens. Het zit allemaal vrij solide in elkaar.

Hoe goed een verhaal ook in elkaar zit, het moet natuurlijk ook voor het oog en oor prettig zijn, anders gaat dat natuurlijk flink te koste van de immersie en als je iets niet wilt tijdens een goed verhaal, is dat je dingen mist omdat het grafisch niet klopt of dat de audio niet bijpassend is.

Code Vein 2 ziet er op dat vlak gelukkig helemaal niet slecht uit; de wereld is mooi en ook wel melancholisch weergegeven. Het weer komt realistisch over en ook op het geluid is heel weinig aan te merken. De game kent een drietal grafisch modi te weten: performance, quality en ray tracing.

Perfomance legt de prioriteit op 60FPS met een dynamische 1440p-resolutie. Quality legt de focus op native 4K, maar gelocked op 30FPS. Ray tracing gebruikt een 1800p-resolutie gelocked op 30FPS maar dan met, zoals de naam al zegt, ray tracing enabled. Uiteraard zou de performance mode de meest vloeiende beelden moeten geven voor tijdens de gevechten, maar helaas weet de game zelden de 60FPS vast te houden waardoor de combat zeker niet vloeiend aanvoelt. Daarnaast zijn er ook in de andere modi vele framedrops vinden. Dit haalt toch echt een groot deel van het speelplezier weg en helaas is dat niet het enige wat tegenvalt.

Vlak voor de release van de game kwam de ontwikkelaar met een video waarin een flink aantal van de gameplay mechanics werd getoond. Om eerlijk te zijn was dat ook wel echt nodig, want naar mijn idee zijn er teveel gameplay mechanics in de game gestopt. Hierdoor raak je snel het overzicht kwijt en ook lang niet alles wordt netjes voor je uitgelegd. Nou weet ik natuurlijk dat dat wellicht inherent is aan het soulslike-genre, maar toch zou ik graag wat meer uitleg over de systemen zien. Zo heb je de beschikking over Blood Codes, Jails, synthesizing, defensieve Forma, offensieve forma en nog een paar andere die ik vast ben vergeten. Dit zijn gewoon teveel verschillende systemen om rekening mee te houden. De game bevat (zoals het een soulslike betaamd) natuurlijk ook attribute scaling met de bekende letterschalen, welke je extra schade geeft aan de hand van je build. Gelukkig kent de game wel een soort van tooltip-systeem in de menu's, maar deze leggen niet altijd uit wat je wilt weten.

De combat zou, zoals beloofd door de ontwikkelaar, erg vloeiend moeten zijn, maar omdat er zelfs verschillende gradaties zijn die invloed hebben op je dodge-kunsten, kan de combat eerder frustrerend werken. Je hebt namelijk afhankelijk van je burden (hoeveel van je stats in gebruik zijn op ieder moment) een quickstep, rol of heavy rol. Meestal zal je een rol gebruiken, maar op een of andere manier is die rol (elke dodge-mechaniek eigenlijk) nooit voldoende. Je komt nooit ver genoeg van een baas af om al zijn aanvallen te ontwijken en soms reageert de game ook gewoon niet op jouw input. Dit kan vooral frustrerend zijn bij bazen die combo's tegen je gebruiken. In het begin dacht ik dat dit aan mijn eigen skill lag, maar toen ben ik eens rond gaan kijken op verschillende fora en social media, en het blijkt dat vrijwel iedereen hier last van heeft. Het maakt gevechten oneerlijk en dat is niet wat een soulslike moet zijn. Een soulslike is moeilijk, maar niet oneerlijk, en zo voelt deze game bij vlagen wel. De normale vijanden zijn goed te doen, soms zelfs wat té makkelijk.

In het relatieve begin van de game kom je een eindbaas met de naam Frantz tegen. Deze eindbaas is een voormalige vriend van je eerste partner (Ja, je hebt een partner die met je mee kan vechten, nog een extra systeem) en deze baas is extreem moeilijk te verslaan, zeker omdat je healthbar en staminabar nog erg klein zijn. Na een paar uur proberen heb ik het opgegeven en ben ik gaan kijken of er anderen zijn die ook zulke problemen hadden met deze baas. Ook dit was het geval. Sterker nog: ik zag zelfs ervaren soulslike-spelers die deze baas wellicht de moeilijkste baas van de hele game vonden. Gelukkig is de baas in het begin optioneel. Ik heb hem achtergelaten en ben eerlijk gezegd ook niet meer bij hem teruggekeerd. Dit ga ik later nog wel doen, maar nu heb ik even geen zin om hem nog eens onder ogen te komen.

De moeilijkheid van deze baas kreeg nog een extra dimensie en dat is dat de camera in gesloten omgevingen ongelofelijk tegen je werkt. Je komt zeer vaak in situaties terecht dat je gewoon totaal niet ziet waar je bent, wat je te verwerken krijgt en wat er verder nog gebeurt. Dit zorgt ervoor dat je je dus ook gewoon vastloopt tegen muren omdat je niet ziet waar de open ruimtes liggen. Daarnaast hebben de grote bazen die ik ben tegengekomen allemaal het ditzelfde cameraprobleem, zelfs als je onder hen staat. De camera weigert dan gewoon dienst en zeker in een soulslike kan dit het verschil tussen een controller in je handen en een controller in je televisiescherm betekenen.

Omdat ik graag toch met een positieve noot wil eindigen: er zit een briljant systeem in Code Vein 2 die je nooit laat verdwalen in de game. Je kunt namelijk altijd terugzien waar je bent geweest. Dit kun je zien door middel van blauwe lijnen waar je wat langer geleden bent geweest en oranje lijnen van waar je recent bent geweest. Deze lijnen volgen precies je looplijnen. Gelukkig worden deze looplijnen alleen getoond als je een bepaalde knoppencombinatie indrukt. Ik zou heel graag zien dat dit systeem naar elke game zou komen, dat zal een hoop tijd schelen en hopelijk ontwikkelaars ertoe aan zetten minder vaak dezelfde gebieden te recyclen voor side quests en dergelijke.

Code Vein 2 heb ik behandeld als een losstaande game en de game komt er gewoon niet zo heel goed vanaf. Het verhaal is goed en de game ziet er goed uit en klinkt mooi, maar de framedrops en de frustrerende camera, gecombineerd met de soms clunky aanvoelende combat en dan vooral het dodgen, maken dat deze game in de middenmoot terechtkomt. En dan heb ik het eigenlijk nog niet eens gehad over dat bazen en kleinere tegenstanders je vaak weten te raken met een mes of dolk vanaf een meter of twee, terwijl jij ze met een zwaard van anderhalve meter lang nog niet kunt ontdoen van een haarlok. Gelukkig bevat de game één functie die het toch wat uit de middelmaat trekt: het looplijnensysteem. Dit zie ik maar al te graag terug in vrijwel alle games die open wereld zijn of veel exploratie bevatten. Code Vein 2 raad ik eigenlijk alleen aan voor de echte soulslike-fans die wat sadomasochistische gamevoorkeuren hebben.