Deer & Boy

Het verhaal van Deer & Boy is als volgt: nadat een jongetje van huis wegloopt, komt hij in aanraking met een jong hert. Daar een kind een kind blijft, is hij gefascineerd door de schattige haarbal en volgt die het. Echter, wanneer hij er getuige van is dat de moeder van het beest wordt afgeschoten, ontfermt hij zich op andere wijze erover. Wanneer het dier in paniek van een heuvel knikkert, geeft hij zijn eigen deken ervoor op en bewaakt hij het in de nacht. En dat gebaar wordt beloond. Nu ben je niet meer alleen in de wereld, maar heb je een hert in een rugzak als maatje.

Niet voor lang

Niet dat dit lang duurt overigens. Omdat Deer & Boy zich duidelijk als toegankelijk probeert neer te zetten, zijn diens mechanics simpel gehouden. Met een hert in een rugzak kan Boy bijvoorbeeld niet springen en dus draaien puzzels op dit punt van het spel om jullie beide langs obstakels te krijgen. Dit kan door bijvoorbeeld het gewicht van het hert te gebruiken om Boy ergens langs te laten komen, zodat die daar een brug kan maken om terug bij de rugzak te komen. Veel complexer dan dat wordt het niet en daarom is Deer na een minuutje of twintig uit de rugzak gekropen en rent die nu aan jouw zijde. Je kunt hem opdrachten geven zodat hij bijvoorbeeld op een knop drukt in de verte, zodat jij nu op iets mee kan liften.

Dit blijft een beetje het centrale idee van Deer & Boy. Gedurende hun reis verandert het duo en dus ook hun dynamiek. Gameplay-elementen komen en gaan gedurende dit proces, maar blijven zelden lang genoeg hangen om repetitief te gaan voelen. Dit maakte Deer & Boy een vlotte game om te spelen, vooral wanneer mysterieuze paarse slurrie steeds monsterlijke vormen begon aan te nemen naarmate het spel vorderde.

High five

Het hoogtepunt voor mij kwam zo rond driekwart van het spel. Ons duo raakt van elkaar gescheiden en onze held komt in aanraking met een wezen van de paarse slurrie. Tot nu toe vielen deze op zicht aan, maar dit wezen oogt niet enkel anders, maar gedraagt zich ook anders. Hij is nieuwsgierig en volgt je. Het helpt je zelfs terwijl je poogt om terug te komen in het daglicht en bij jouw trouwe viervoeter.

De game, wiens enige tekstuele uitleg over wat er gebeurt beperkt is tot de titels van trophies / achievements, laat je denken dat je aan het begin staat van een grote climax. Hét sleutelmoment waar ik het in de introductie over had. Een moment dat zal bepalen of deze puzzle platformer wordt verheven tot een goede game of zelfs middelmatigheid als een compliment zal moeten gaan beschouwen. En toen kwam het!

Low blow

Het begon zo goed. Zonder in spoiler-gebied te treden, stond het leven van ons duo op het punt drastisch te veranderen. Ik zat verbaasd te kijken naar mijn scherm, mezelf afvragend hoe Lifeline Games hierop voort zou bouwen met het eind aan de horizon. Zouden we een tranentrekker krijgen en een happy end tussen onze vingers door zien glippen? Zou onze nieuwe vriend terugkeren om ons te helpen? Wat er daadwerkelijk gebeurde, verbaasde me wederom…om vervolgens te vervallen in de meest basic, overdone, anti-climactische manier om gevoelige snaren bij de speler aan te slaan die ik in lange tijd heb gezien. Het voelde oprecht als een tekstboekmethode om spelers klaar te stomen voor een paar emotionele minuten vóór het einde en het werkt verdorie ook nog. Ik ben ook maar een mens en was niet ongevoelig voor wat me werd voorgeschoteld in dat einde. Maar meer dan dat, voelde ik frustratie. Frustratie over dat er weer een game is die een dergelijke bait and switch doet waar, althans in mijn beleving, onvoldoende naar opgebouwd is en welke de rest van de reis grotendeels tenietdoet. Gelukkig was die maar vijf uur, want het voelde toch wel als verspeelde tijd achteraf gezien.

Conclusie:

Eén moment kan een game maken of breken en in het geval van Deer & Boy is het duidelijk het tweede. Het had alles in zich om een heerlijk simpele puzzle platformer over twee onwaarschijnlijke vrienden te kunnen zijn die een groot kwaad overwinnen. In plaats daarvan probeert het in de slotakte snel de emotiekaart te spelen, waarvoor ze van mij een gele kaart krijgen.