Denshattack!

Denshattack brengt ons naar een Japan dat slachtoffer is geworden van een globale catastrofe. De mensheid heeft het gros van het land moeten verlaten en zich teruggetrokken in overdekte steden die hen beschermen tegen de gevaren van de buitenwereld. Welke gevaren? Emi weet het niet, want die rijdt er al haar hele leven rond in haar trein om noodles te bezorgen.

Choo choo

Het is tijdens zo’n routineklus dat ze leert over een sport genaamd Denshattack. Beoefenaars ervan gebruiken de vele kapotte sporen om de wildste stunts uit te halen met treinen, waardoor het makkelijk kan worden omschreven als skaten met treinen. Backflips, ollies en grinden zijn een basisonderdeel van hun repertoire en nu ook dat van Emi. Want met slechts minimale overtuiging besluit ze haar vaders trein mee te nemen om heel Japan te doorkruisen.

Net als het concept moge het duidelijk zijn dat het verhaal van Denshattack niet bedoeld is om serieus genomen te worden. Dit is een game die niet zou misstaan in een arcadehal en waarvan het enige doel is om te vermaken door een overvloed aan dopamine en kleurtjes in je grijze massa te schieten met een snelheid waar zelfs de treintjes het nakijken bij hebben.

Weeb alert

Ik zei al dat Denshattack zich makkelijk laat omschrijven als skaten met treinen, maar dat is slechts deels correct. In het begin is het een adequate omschrijving, maar naarmate de game vordert en het allemaal steeds extremer wordt, zou Tony Hawk er geen brood meer van lusten. Emi en haar trein schieten over gaten in de rails, vliegen enorme afstanden door de lucht en halen de tofste stunts uit, maar gaandeweg leren ze windtunnels gebruiken, op de kop rijden middels magnetisme en zelfs op fictieve rails rijden welke worden gevormd door het magnetische veld van de aarde. Het is oprecht verrassend dat ontwikkelaar Undercoders gevestigd is in Spanje, want het hele concept lijkt bijna geleend te zijn van klassieke manga en anime Air Gear.

Het spreekwoord zegt dat goed gejat beter is dan slecht bedacht en die vlieger gaat in deze dubbel en dwars op. Ik moet toegeven dat niet elk level even goed in de smaak viel, maar wanneer je in de zone komt en stunt na stunt aan elkaar rijgt om vervolgens op de hoogste snelheid een sight read te doen op een gloednieuwe baan, geeft Denshattack bijna net zo’n rush als dat ik twintig jaar geleden op de halfpipe kreeg. En levels waarin me dat lukte, waren veruit in de meerderheid, zelfs wanneer de game weer eens de boel volledig omgooide door me bijvoorbeeld op een letterlijk skateboard te zetten mét met mijn trein, waardoor ik met groot plezier door de game vloog (letterlijk!).