Duskfade

Een genre dat bezig is met een dergelijke wederopstand is de 3D platformer. Ooit waren games als Spyro en Banjo-Kazooie niet weg te denken, maar de populariteit van dergelijke games nam na het PS2-tijdperk gestaag af. Het waarom zal een combinatie van omstandigheden zijn, maar als Duskfade indicatief is, is het in ieder geval niet vanwege hoe vermakelijk ze kunnen zijn.

Zusterliefde

Duskfade vertelt het verhaal van Zirian en zijn zus Allira. Recent verloor het duo hun grootvader, tevens hun enige opvoeder, en zoals je kan verwachten, gaat dat ze niet in de koude kleren zitten. Waar Zirian ogenschijnlijk op een verstandige manier omgaat met zijn rouwproces, kan hetzelfde niet worden gezegd van Allira. Zij sluit zich op in haar werkplaats en laat zich weken niet zien aan de buitenwereld, ondanks verwoede pogingen van haar broer om haar naar buiten te krijgen. Zijn laatste poging eindigt echter met een explosie in de werkplaats en een gigantische klokkentoren op de plek waar ooit hun huis stond.

Wanneer Zirian ontwaakt, bevindt hij zich middenin deze toren, waar hij kennismaakt met een pratende mechanische vogel. Samen met haar zoekt hij naar zijn zus, maar uiteindelijk worden ze gedwongen samen uit het bouwwerk te ontsnappen zonder haar. Het is dan pas dat de schade duidelijk wordt. Een deel van het dorp is aan diggelen en vier massieve kettingen hebben zich in de aarde geworteld, waar ze enorme schade veroorzaken en nu de deur naar de toren gesloten houden. De volgende stap is dus duidelijk.

Focus

Qua verhaal is dit eigenlijk zo diep als dat het gaat worden. De story beats van Duskfade doen eveneens denken aan die van oude mascotte platformers, in de zin van dat ze vooral bedoeld zijn om een verhaal voort te stuwen, maar niet veel meer dan dat. De gameplay moet het spel dus dragen en in die zin slaagt Duskfade prima in zijn opzet. De game wisselt lange platform-secties af met gevechten in duidelijk afgebakende arena’s, met ieder hun eigen upgrades en gimmicks.

Kijkend naar combat is het zo simpel te begrijpen als dat je van een genre als dit zou verwachten. Zirian kan een lichte en zware aanval doen, ontwijken en enkele krachtigere aanvallen die energie vereisen gebruiken. Deze energie vul je aan door vijanden te raken met reguliere aanvallen of door zelf klappen te incasseren.

Vijanden komen in een aantal smaakjes, met ieder hun eigen aanvallen. Denk aan een grote vijand die als een berserker vecht, een vijand die vrienden kan boosten en natuurlijk zij met ranged aanvallen. Gevechten bestaan voornamelijk uit om deze vijanden heen dansen terwijl je de zwakkere units neermaait en de sterkere trakteert op zoiets als een stoot magie in het gezicht. Dat is zelden een uitdaging, mede omdat healing items nooit ver weg zijn, met uitzondering van de boss fights die iets meer strategie vereisen.

Kilometers maken

De platformsecties voltooien vond ik persoonlijk eveneens geen hogere wiskunde, maar was wel in mijn optiek het onbetwiste hoogtepunt van het spel. Vooral later in het spel, wanneer je dingen als een grappling hook en de mogelijkheid om te grinden op rails hebt, kunnen de meest uitdagende platform-secties een heerlijke aaneenschakeling van acties vormen, die ogen alsof je het in één vloeiende beweging doet. De enige reden dat ik dit niet aan de lopende band deed, is om de omgeving uit te kammen om de vele geheimen van het spel bloot te leggen.

Duskfade is geen collectathon-platformer, maar verstopt genoeg geheimen om levels meer te maken dan één grote obstakel koers. Dit varieert van verschillende kleurtjes voor je zwaard en outfit, tot gears en kristallen om upgrades mee te kopen, tot verschillende rechtstreekste updates. Je hebt ze niet nodig, althans niet op de normale moeilijkheidsgraad, maar op de hogere opties zijn ze geen overbodige luxe. Schaal je juist naar onder, dan wordt de game bijna lachwekkend simpel. dus dit is enkel te adviseren voor de allerkleinsten, welke zich ongetwijfeld zullen vermaken met het verkennen van een kleurrijke wereld vol schatkisten. Ik ben immers 34 en die magie van vroeger heeft nog altijd ergens een plekje in mijn hart. Wat daarbij helpt, is dat de omgevingen divers zijn en dat er enkele hele boeiende aangezichten zijn om te ontdekken, vooral voor de kleinste gamers.

Conclusie:

Duskfade zal niet eigenhandig de 3D platformer weer naar de voorgrond trekken, maar zij die het genre een warm hart toedragen, zullen ongetwijfeld gecharmeerd zijn door wat het spel te bieden heeft. Degelijk platform-werk wordt gecomplementeerd door een wereld die uitnodigt tot verkenning en combat die misschien geen prijzen wint, maar prima aansluit op een spel als deze.