Elise and the Spellbinding Marionette

Een genre dat vaak wordt gebruikt, is de JRPG. Maar in de meeste gevallen is het dan wel iets wat is gemaakt met RPGMaker. Daar heb ik in essentie geen problemen mee, maar die visuele stijl ben ik ondertussen zo zat én oogt dermate slecht op mijn huidige setup, dat ik ze daarom oversla. En toen kwam Elise and the Spellbinding Marionette op mijn pad. Hetzelfde idee als een groot deel van dat leger aan ero-JRPG’s, maar dan met custom sprites, menu’s die je niet direct herkent als ‘’die engine’’ en ogenschijnlijk iets meer ambitie. Hier met die key!

Eén missie

Het moge geen verrassing zijn dat de game draait om een vrouw genaamd Elise. Zij is een avonturier in het dorpje Merkmal, waar ze tijdens een routineklus stuit op de gewonde Rose. Vanuit de goedheid van haar hart sleurt ze haar mee terug naar het dorp en neemt ze haar uiteindelijk zelfs in huis. Een goede keus, want enkele maanden later is het alsof ze er altijd gewoond heeft. Dus wanneer ze plots wordt ontvoerd, is iedereen in rep en roer, maar vooral Elise.

De zoektocht naar Rose is het main plot van Elise and the Spellbinding Marionette, waarin je de sporen volgt om te achterhalen wie jouw vriendin heeft ontvoerd. Ben echter niet bang dat je detective hoeft te spelen, want de game is vrij rechttoe rechtaan in zijn opzet. Je leert iets nieuws, krijgt een locatie te horen en met het zwaard in de aanslag duik je de dungeon in.

Prioriteiten

In eerste instantie dacht ik dat combat al net zo weinig om het lijf had, spreekwoordelijk gezien. Het is een vrij standaard turn-based-aangelegenheid, waarbij het enige opvallende was dat je Elise een tijdelijke boost kunt geven, met als nadeel dat je hierna verzwakt achterblijft. Maar het duurt niet lang voordat het blijkt dat het ''weinig om het lijf'' niet spreekwoordelijk blijft, maar een letterlijke gameplay mechanic wordt.

In gevechten kan Elise worden aangevallen met niet enkel wapens en klauwen, maar ook met seksueel geweld. Haar borsten worden gegrepen of ze krijgt met dwang een tong in de mond geschoven. Het heeft geen effect in het gevecht, geen schade of een debuff, maar het gebeurt wel regelmatig. En iedere keer moet je daarbij een scene van dik tien seconden uitzitten. Op den duur had ik een iPad met boek erop naast me op een standaard gezet en las ik weer een paar zinnen als het weer zo ver was. Zo kwam ik al gauw door een hoofdstuk of twee na elke dungeon!

Gevaarlijker wordt het wanneer je onder 50% HP komt. Dan kunnen de vijanden ook je kleren van je lijf rukken en wordt het misbruik intensiever. Dan plots kun je enkele beurten niets doen, maar dat geldt ook voor de tegenstander. Degene die het gedaan heeft tenminste. Maar slechts zelden is een gevecht een op een en zelfs wanneer het dat wel is, is de vijand doorgaans sneller hersteld dan zij, waardoor je onder een eindeloze loop terechtkomt van misbruik en uitputting. Het voelt verschrikkelijk ongebalanceerd en de enige manier om er iets aan te doen is door je HP boven 50% te houden. Ik snap dat het misbruik kinda het appeal is van dit spel, althans voor sommigen, maar als het mijn karakter overkomt, wil ik dat het is omdat ik het verkloot heb, niet omdat de game in principe zo gemaakt is dat het bijna onoverkomelijk is. Dat maakt het niet leuk of sexy en wat ik voelde toen de game na iets meer dan zes uur eindigde, was dan ook vooral opluchting, hetgeen ik oprecht jammer vond, want ik vermaakte me best redelijk met de combat als die niet nodeloos horny was.

Conclusie:

Elise and the Spellbinding Marionette is een vrij standaard ero-JRPG met mooi sprite work, maar teleurstellende combat. De game is zwaar tegen de speler gebalanceerd, waarschijnlijk om de erotische content makkelijk aan te kunnen bieden. Maar verliezen op zo’n manier blijft naar en daar verandert een h-scene niets aan.