Eve of the 12 Months

Wie zij is, dat vertelt de game ons niet. Het spel start met een monoloog waarin we haar horen mopperen over haar ongelukkige geboortedatum en het feit dat haar verjaardag steevast vrijwel onopgemerkt voorbijgaat. Zelfs haar vader, die er een punt van maakt jaarlijks thuis te zijn voor de gelegenheid, doet feitelijk niets meer dan dat, daar hij zich opsluit in zijn kamer zonder zijn dochter te erkennen. De laatste kandidaat voor father of the year is er hierdoor niet eens bij wanneer zijn dochter flauwvalt in de woonkamer, met in haar zicht enkel de kaarsen van de verjaardagstaart die ze nota bene voor zichzelf heeft moeten halen. Maar wat als ze het vuur van die kaarsen zou grijpen om haar bewustzijn te behouden?

Die zag ik niet aankomen

Wat er dan gebeurt, is dat we terug in de tijd gaan. Plots ervaren we het verhaal niet meer vanuit het oogpunt van een jonge vrouw, maar vanuit een jongere versie van haar vader. Hij is Naoto en is op dit moment nog een student. Hij woont op zichzelf door een vader die voor zijn werk reist en is zo’n beetje een Siamese drieling met twee zussen genaamd Shiina Mizuka en Shiina Anzu. Al is die groep recent uitgebreid met een hyperactieve derde dame genaamd Yuki.

De dynamiek tussen deze vier karakters is, op zijn zachtst gezegd, vermoeiend te noemen. Ik heb vaker goede visual novels gespeeld, waarin onderling gekibbel en inside jokes de karakters tot leven brachten. Eve of the 12 Months probeert hetzelfde te doen, maar geeft ons een comedy skit waarin niemand de straight man speelt, maar tevens niemand grappig is. Het gevolg zijn gesprekken die hopeloos om zaken heen draaien of worden afgesloten met iets wat feitelijk neerkomt op ‘’dat is nu eenmaal hoe het is’’.

Zelfs voor fictie

Gelukkig voor mij, die de game wel moest uitspelen om dit artikel te kunnen pennen, is dit vooral in het begin van de game een belemmering. Het duurt niet lang alvorens er gevoelens in de mix komen en Naoto aan de haal gaat met een van de dames, waarna de toon flink verandert. Welke dat is, heb je overigens geen inspraak in, daar deze kinetic novel vereist dat je de drie potentiële partners op een specifieke volgorde afgaat om het geheel te laten werken.

Er is dus feitelijk maar één route, maar laten we zeggen dat elk van de dames daar zijn eigen hoofdstuk in krijgt. We zouden dan nu het gebruikelijke format kunnen volgen en de character routes kunnen bespreken, maar dat zou verspilde moeite zijn. De routes draaien allemaal om één probleem van de dame in kwestie en door die te omschrijven, zou ik het gros van de game spoilen. Laat me mijn mening daarom op een andere manier duidelijk maken, door te stellen dat wat deze vrouwen nodig hebben geen vriendje is, maar een flinke dosis therapie om de overdaad aan kronkels in hun brein een beetje glad te strijken.

Recent zei ik nog over DRACU-RIOT dat het een zeldzame game was met enkel goede karakters. Eve of the 12 Months is het tegenovergestelde; niemand wist mij te bekoren en als gevolg weet het verhaal ook geen potten te breken. Want ook in games geldt: never stick it in crazy!

But you did

Als je de game echter speelt, is dat iets waar je niet aan ontkomt. En die scènes zijn zonder twijfel het hoogtepunt van de ervaring, pun not intended. Niet dat ze zo geweldig zijn, het artwork is in zijn geheel uitstekend, maar schiet kwalitatief niet omhoog tijdens de H scenes en de boezems zijn echt veel te overdadig, maar hier zijn de meeste in ieder geval niet aangetast door de schrijfsels van de auteur. En dat is bijna een pluspunt op zich…

Conclusie:

Zwakke karakters en een nog zwakker verhaal maken van Eve of the 12 Months een game die enkel positief kan worden onthaald op het gebied van diens artwork. Ook daar heb ik wat grote opmerkingen, maar die vallen weg tegenover de rest van de minpunten.