Fallout 4: Anniversary Edition (Nintendo Switch 2)

Het is altijd lastig om een game te beoordelen die al tien jaar oud is en dan pas uitkomt op een ander platform. Iedereen die geïnteresseerd is, kent de game, weet waar het over gaat en de meeste mensen weten wat ze ervan vinden. In deze review zal ik mij dan ook voornamelijk focussen op de nieuwe elementen van de game. Wat kun je verwachten van de Anniversary Edition en hoe speelt hij op de Nintendo Switch 2? Eerst toch een korte introductie van waar Fallout 4 over ging.

Fallout 4 begint vlak voor de gevreesde oorlog losbreekt die de wereld naar zijn einde brengt. Jij speelt de vader of moeder in een gezin met een klein kind met de naam Shaun. Tijdens het ontbijt gaat er een luchtalarm af en direct daarna vertelt een nieuwslezer op de televisie dat er diverse raketten onderweg zijn, waaronder naar jouw woonplaats.

Jij als hoofdpersonage hebt, net een plekje gekregen in een Vault, een soort ondergrondse bunker om te kunnen overleven na de inslag van een atoombom, samen met gezin. Dus je rent erheen en stapt in de Vault. Een lift brengt je naar een grote ondergrondse ruimte. Je ziet nog net hoe een atoombom op de stad valt. Daarna is alles stil.

Je wordt ingevroren en na onbepaalde tijd, dit blijkt ongeveer driehonderd jaar te zijn, wordt je ontdooid. Wanneer je wakker bent, zie je dat je partner dood is en dat Shaun is ontvoerd. Dit is waar Fallout 4 om gaat. Om het terugvinden van je zoon.

Dit is een beetje de basis van het verhaal. Deze game speelt zich af in een prachtige open wereld die vooral uitnodigt om alles te verkennen en dat moet je ook lekker doen. Er is een main quest, maar die is op zichzelf niet heel geweldig. Veel leuker is de spelwereld. Met leuke sidequests en zeer mooi gemaakte locaties.

Als Bethesda ergens goed in is, dan is het dat ze hun oude games altijd weer levend weten te houden. Zo kwam in 2015 Fallout 4 uit en in 2017 kwam de GOTY Edition. In 2024 komt de next-gen update en uiteindelijk is er dan nu de Anniversary Edition. Bijna jaarlijks krijg je heel netjes van Todd Howard, de spreekbuis van Bethesda, te horen wat er met de games gebeurt en zo zorgen ze ervoor dat het bloed in de aderen van deze toch wel behoorlijk verouderde game blijft stromen op een manier waar ik altijd weer plezier mee heb als ik een game van ze speel.

De Anniversary Edition is eigenlijk niet veel meer dan de GOTY Edition uit 2017 met wat extra's. Het is de originele game met alle DLC's. Nu moet ik zeggen dat de DLC's van Fallout 4 af en toe een beetje tegenvallen, maar vaak ook heel erg goed kunnen zijn. Far Harbor staat bekend als de beste en die is ook echt wel de moeite waard, hoewel ik persoonlijk meer plezier heb gehad met Nuka World.

De extra's die je krijgt, zitten hem vooral in de Creations Bundle. Dit is een bundel met diverse mods die de game iets leuker maken. De werkelijkheid is dat het mij niet altijd opgevallen is dat ze er zijn. Het gaat om kleine details die wel leuk zijn als je erop let, maar anders merk je het niet.

Zo was er een moment dat ik bijvoorbeeld mijn Pip Boy kon veranderen in een andere kleur. Ik was helemaal blij. Dat is weer eens wat anders. Was er ooit een moment dat ik mijn Pip Boy zat was? Nee, maar het is leuk dat het kan en ik ben blij dat het erin zit. Zo zijn er ongeveer 150 kleine dingen bij gekomen. Allemaal zijn ze niet heel relevant en zo voelen ook.

De game die ik verreweg het meest heb gespeeld in mijn leven, is The Elder Scrolls V: Skyrim. Ik heb hem grijs gespeeld op de PlayStation 3. Op de PC heb ik hem nog veel meer gespeeld vanwege de fantastische mods die ervoor uitkomen. Toen hij uitkwam op de Nintendo Switch, heb ik hem direct gekocht. Skyrim spelen op een handheld was op dat moment iets waar ik een enorme behoefte aan leek te hebben. Dat bleek wel, want het is nog altijd mijn meest gespeelde game op deze console.

Recentelijk kwam er een upgrade uit voor de The Elder Scrolls V: Skyrim voor de Nintendo Switch 2 en die werd zo slecht onthaald dat ik hem niet durf te kopen. Er zaten wat grafische verbeteringen in, maar bijvoorbeeld de lage framerate bleef. Ik moet bekennen dat ik hier niet zo'n last van heb in de game, omdat hij op zichzelf vrij traag is. Het was echter wel de vraag hoe ze hiermee om zouden gaan met Fallout 4.

De oplossing is eenvoudig: je mag kiezen. Wanneer je naar de instellingen gaat, kun je daar kiezen of je met 30, 40 of 60 frames per seconde wil spelen. Wanneer je kiest voor 60, ziet alles er redelijk wazig uit, maar draait hij wel lekker soepel, hoewel gemeten is dat hij nooit op deze fps komt. Docked of niet maakt hier niet zoveel uit. Speel je met een FPS van 40 of 30, dan ziet het er allemaal net wat scherper uit, maar het draait ook net wat minder snel. Persoonlijk vind ik een FPS van 40 met deze game de ideale hoeveelheid. De game ziet er grafisch mooi uit en je hebt ook weer geen hinder aan een lage framerate.

Het is fijn dat ze je de keuze geven, maar het voelt toch een beetje aan als iets waar spelers op de Nintendo Switch niet zo op zitten te wachten. Al dat gedoe met framerates is voor de nerds met een PC en eventueel de overige consoles, maar bij Nintendo moet het gewoon werken. Gelukkig is de standaard 60 FPS, zodat de game vloeiend blijft draaien.

In de komende updates kun je flinke verbeteringen verwachten. De superkracht van de Nintendo Switch 2 is dat deze een GPU van NVIDIA bevat en daarmee wordt DLSS ondersteund. Bethesda heeft aangekondigd dat in een update ondersteuning op DLSS toe zal worden gevoegd. Dat zal zorgen, als het eenmaal is geïmplementeerd, voor een enorme prestatieverbetering.

Fallout 4: Anniversary Edition is op de Nintendo Switch 2 een uitstekende game te spelen. De spelwereld blijft fascineren en hij draait zonder eventuele achteruitgang. Toch vraag ik mij af of dit een succes wordt. De game is al tien jaar oud en ik denk dat alle fans van het genre hem al grijs hebben gespeeld. Voor mensen die alleen maar een Nintendo hebben en nu eindelijk de kans krijgen om de game te spelen, is dit zeker de moeite waard.