Name: Final Fantasy: Resonance Review
Item: Final Fantasy: Resonance
Rating: 80

Resonance vertelt het verhaal van het eerste seizoen van de mobile game. Het verhaal is het oeroude Final Fantasy-recept: kristallen worden vernietigd en de wereld staat op het spel, met een eigen plottwist. De helden van dienst zijn Rain en Lasswell en zij zijn soldaten in het leger van Grandshelt. Wanneer er problemen opduiken in de Earth Shrine, blijkt een groep duistere figuren het aardkristal te hebben vernietigd. De twee helden worden zelf ook door deze sinistere groep verslagen. Ze worden net op tijd gered door een mysterieus meisje. Samen trekken ze eropuit om te voorkomen dat de overige kristallen hetzelfde lot ondergaan.

De hoofdpersonages zijn weinig boeiend en het verhaal haalt niet het niveau van de games waarop het geïnspireerd is. Alles is simpel en wat puberaal geschreven, alsof het bedoeld is voor jonge tieners. Dat is vreemd voor een hommage aan een reeks van bijna veertig jaar oud, waarvan het doelpubliek vermoedelijk vooral gamers van 30+ zijn.

Gelukkig zit de charme in de knipogen naar de rest van de serie. Voor mij is het altijd feest als Final Fantasy IV en VI de revue passeren, en Resonance stelt daar niet teleur. In een van de eerste hoofdstukken kom je dwergen tegen die constant "Lali-ho!" roepen, aan een airship werken en uiteraard Cid kennen. Die dwergen hebben overigens de slechtste voice acting die ik ooit bij een dwergenras hoorde. Geen idee wie dacht dat een chad macho mannenstem past bij malle dwerg sprites.

Visions, gerecycleerde gacha personages

Het gacha-gedeelte van de mobile game, waarin je personages uit alle Final Fantasy games en daarbuiten kon verdienen, is voor Resonance volledig herwerkt. In plaats van gok mechanics kom je Vision Shrines tegen in de spelwereld die nieuwe Vision personages vrijspelen. Het aanbod is een pak beperkter dan in Brave Exvius, dus verwacht geen Ariana Grande, die wel in de mobile game zat. Ja, dat was zelf een fan favorite!

Een Vision unlock je na een korte quiz over het personage in kwestie. De vragen peilen wat jij zou doen in specifieke verhaal situaties van de personages die je gaat unlocken. Belangrijk zijn ze niet, want de keuzes hebben geen enkele invloed. Het is puur nostalgia bait om je in te leven in wie je vrijspeelt. De Visions tonen beelden uit hun eigen games en vertellen vaak plot twists uit die titels. Is dit je eerste Final Fantasy? Wees dan gewaarschuwd voor spoilers. Voor fans van het eerste uur is het pure verwennerij. Zodra zo'n Vision één zin over de onbekende vision-wereld uitspreekt, weet je welke titel het is en wie je zo meteen zal unlocken nog voor je deze te zien krijgt.

Wat doen die Visions nu eigenlijk? Naast de twee startpersonages speel je gaandeweg nog party-leden vrij die deel uitmaken van het avontuur. Visions komen uit andere werelden en spelen geen rol in het verhaal. Je leent in principe personages en hun krachten uit andere Final Fantasy titels. Elke Vision equip je op een party-lid en koppelt zo extra abilities aan dat personage. Hoe langer je een Vision met hetzelfde personage gebruikt, hoe meer stats je permanent vrijspeelt voor je party-lid. Daarnaast ontgrendel je perks die je kunt equippen zonder dat de Vision zelf nog nodig is.

Visions vervullen daarmee een soort klasse rol, maar laten je ook de stats van je personages bijsturen in de richting die jij wilt. Elk personage heeft zijn eigen rol en abilities, plus unieke wapens die je vindt of koopt zoals in elke klassieke JRPG. Ook die wapens wisselen tussen magische en fysieke damage boosts. Wil je een personage dat duidelijk als melee damage dealer ontworpen is als black mage inzetten, dan kan dat zonder dat je ervoor afgestraft wordt.

Stagger, Resonance en Espers

Resonance is een classic JRPG, inclusief random encounters op de world map en in dungeons. De kans op een gevecht groeit met elke stap en wordt visueel aangegeven met een cirkel op de minimap. Kleurt die rood, dan zit het volgende gevecht heel dichtbij.

De gevechten zijn turn-based en per beurt kies je tussen de abilities van je personage of die van zijn Vision. Je ability set aanpassen aan de dungeon of boss die je te wachten staat, is daardoor relatief eenvoudig.

Vijanden hebben naast HP ook een stagger bar en elke ability toont duidelijk of deze op damage of op stagger gericht is. Krijg je de stagger bar van een vijand leeg, dan wordt de actie van de vijand een beurt onderbroken en krijg jij een extra actie. Ontdek je via trial-and-error of met de juiste abilities de weakness van een vijand, dan doe je naast extra damage ook extra stagger.

Lukt het om alle vijanden in één beurt te staggeren, dan ontgrendel je een extra ability: de Resonance van een van je vier actieve Visions. Dat zijn extreem krachtige aanvallen die een beetje aanvoelen als klassieke summons. Het zijn echter geen summons, want summons zitten er óók nog eens in, onder de Esper moniker.

De game is een kakofonie van allerlei Final Fantasy mechanics en -termen. Het hoort helemaal niet te werken, maar in deze classic JRPG-iteratie is het aardig leuk.

Een worldmap met zijn eigen exploratie

De wereld van Resonance bestaat uit een aantal continenten met unieke dorpjes, steden en dungeons, verbonden door een klassieke JRPG world map. Ik ben een grote voorstander van deze old school-aanpak, omdat de world map in de betere games van het genre de nodige verkennen eisen. De minimap toont je waar je heen moet, maar de wereld zit vol optionele content. Een deel van de Vision Shrines kom je automatisch tegen op de route naar je volgende quest, een reeks andere moet je echter zelf gaan zoeken. Soms heb je zelfs een verborgen uitgang in een dungeon nodig om een ontoegankelijk ogend stuk van de map te bereiken.

De dungeons zelf zijn old school en lijken misschien wat te simpel. Toch weten ze zelfs met hun overzichtelijke lay-outs items en schatkisten te verstoppen achter stukjes buiten beeld of achter iets op de voorgrond. Lekker ouderwetse onzin, maar helemaal op zijn plaats in een titel die de classics wil eren.

Dat is meteen ook een mogelijke minpunt: de game verwacht dat je heel wat Final Fantasy-logica al kent. Voor mij geen probleem, maar ik kan me best inbeelden dat nieuwe spelers de stijl aantrekkelijk vinden en dit hun eerste classic JRPG wordt.

HD2D en cutscenes in combat

Visueel ziet Resonance er in de meeste gevallen best goed uit, al komt dat vooral door flashy effecten, leuke pixel art en heel veel kleur. Het is een van de mooiere HD2D-titels van Square Enix, maar persoonlijk vind ik het er in heel wat aspecten nog steeds goedkoop uitzien. Net als andere HD2D-games mengt het 3D-locaties met 2D-sprites, maar hier komt nog een derde stijl bij. De Resonance-abilities worden namelijk begeleid door FMV-animaties die beginnen met een transparante overgang op de HD2D-beelden. Het oogt rommelig en op de kop toe enkel voorzien van Japanse stemmen. Na twintig keer dezelfde cutscene te zien begint het toch echt te irriteren. Skippen kan, maar pas halverwege de animatie, en zelfs dan toont de game nog de laatste frames, waarna de ingame sprites hun ability effects ook nog eens doen. Voor mij mocht het bij dat laatste blijven. Die FMV's komen rechtstreeks uit de mobile game en moesten blijkbaar toch een plaatsje krijgen. Een ideetje voor Square Enix: voeg een optie toe om de animatie na de eerste keer automatisch volledig over te slaan.

De soundtrack is van Noriyasu Agematsu. Een groot deel werd rechtstreeks uit Brave Exvius geplukt, aangevuld met een reeks nieuwe nummers. De muziek klinkt net wat anders dan de klassieke Final Fantasy tracks, maar heeft onmiskenbaar een vergelijkbare stijl. Vooral de intense, high energy tracks zoals DUEL en Onslaught zijn voor mij echte uitblinkers.

Conclusie:

Resonance is een allegaartje van alles wat Final Fantasy is, verwerkt in een HD2D-sausje. Het verhaal haalt het niveau van de hoofdreeks niet. Als hommage aan de serie en als herinterpretatie van een mobile game is het een geslaagde cocktail, met een zeer verfijnde party- en combattwist. Square Enix bewijst met Resonance dat er met een nieuwe 2D classic JRPG nog steeds heel veel kan gedaan worden.